Nieuws‎ > ‎

Ziekenhuis Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 11 mrt. 2016 02:06 door Hagediensten Heuvelrug
Door een technische storing in mijn hartbewakingsapparaatje (ICD) ben ik onvoorzien in het ziekenhuis beland. Dan kom je in een andere cultuur en werkwijze. Risico’s worden daar gewoon niet genomen. Safety first is het devies. Dat betekent dat er protocollen zijn voor van alles en nog wat. En die dienen ook te worden gevolgd. Want als er iets mis gaat en de familie van de betrokken patiënt gaat het uitzoeken dan moet blijken dat er geen fouten of andere missers zijn begaan. En er zijn geen fouten gemaakt als alles volgens de regels is gebeurd.
Opgenomen in het Diaconessenziekenhuis moest ik voor de ICD vervanging naar het UMCU. Dat gaat dan per ambulance want er moest dan wel hartbewaking voor onderweg zijn. Weet je nog: Safety first. Dit is een enorm ziekenhuis en gespecialiseerd in hartproblemen.
Er heerst in deze beide ziekhuizen een cultuur van zorg door het personeel. De organisatie lijkt op een bijenkorf van mensen die gericht zijn op elkaar. Als ik in het restaurant zit, vlakbij de ingang, gaan er continu mensen naar binnen en naar buiten. Het zijn personeelsleden (de “werkbijen”) en patiënten door elkaar. De personeelsleden komen voor de patiënten en de patiënten voor de personeelsleden.
Een groot verschil met de cultuur in de commerciële sector is deze instelling van de medewerkers. Dat is in de commerciële wereld nog al wat anders. Daar is de aandacht van de medewerkers gericht op de onderneming en het maken van winst. En als klant of mens doe je er vrijwel niet toe.

Je maakt nog meer mee in een ziekenhuis dat je ergens anders niet zo gemakkelijk kunt vinden. In mijn geval was dat een vorm van opsluiting. Ik moest voor de veiligheid aan de hartbewaking en die werkt in een beperkt gebied, namelijk de afdeling. Die mocht ik niet af. Als je lopend patiënt bent mag je wel naar het restaurant of naar één andere verdieping maar nu niet. Dan duren 12 dagen heel lang en is bezoek één echte verademing. Gelukkig had ik mijn note­book en tablet waarmee ik wel contact had met de buitenwereld en kan ik ook wel wat werken zoals aan de blogs.
 
De eenzaamheid is het ergste. Dan lig je In bed of je staat alleen voor het raam en dan denk je: “waar gaat dit eigenlijk over? Als mijn hart stil blijft staan is het leven voorbij. Wat is het waard geweest?” Met mijn wat praktische instelling maak ik daar snel een eind aan. Wat je overkomt is je eigen werkelijkheid en dat is onvermijdelijk. Het is zoals het is. Het is het leven en hoort erbij, maar dit alles gaat voorbij.
Wat blijft zijn de contacten met familie en vrienden, met bezoeken en kaarten met handtekeningen waaruit blijkt dat je bij hen hoort. Samen met de mailtjes van vrienden en bekenden waren dat de lijnen naar de buitenwereld. Ze zeggen: “je hoort bij ons”. Dank aan allen voor die reacties.

Inmiddels ben ik weer thuis met een wond aan beide schouders. Bij de een is de oude ICD weggehaald en aan de andere schouder is er een geplaatst. Voor 5 jaar ben ik weer onder de pannen.
Ik ging naar het ziekenhuis voor een technisch storing en was niet ziek, dat ben ik nog steeds niet.
Comments