Nieuws‎ > ‎

Vanuit een hel uitzien naar bevrijding? door Jaap van Eekelen

Geplaatst 27 nov. 2015 04:12 door Martin Kemperman   [ 27 nov. 2015 05:58 bijgewerkt ]

Goede wijn rijpt geleidelijk. Zo gaat het - dankzij de voorbereidingsgroep - met de thematiek van de Hagedienst van 29 november. In het Adventboekje wordt die al aangeduid. Dankzij een zeer goed gesprek worden de contouren van de verkondiging op 29 november steeds duidelijker.

      
 'Messiaans verlangen". Uitzien naar bevrijding. Dit is gedurende de Advent het thema van de Hagediensten en de Vespermaaltijd. A.s. zondag: mag íedereen uitzien naar bevrijding?  Ook de mensen die tot een eeuwige straf in de hel veroordeeld zijn?       
 Of - want met de hel uit de evangelielezing hebben we moeite - : ook mensen die gruwelijke misdaden hebben begaan zoals Hitler, Stalin en nu de leiders van de Islamitische Staat?
 Met ons vooral mannelijk godsbeeld lopen we hier vast. Het is de taak van de man normen te stellen en overtredingen te bestraffen, zo nodig zeer streng.
 Wie ook een vrouwelijk godsbeeld heeft, komt verder. De vrouw, de moeder, zoekt contact met de gestrafte, verzekert haar of hem van haar blijvende liefde, ziet in de gruwelijkste misdadiger de medemens die is als wij.
God is behalve vader ook moeder, en blijft bij iedere mens betrokken, zeker ook bij de mensen die om hun levenswandel streng gestraft zijn.
God is één, maar als wij mensen over God denken en spreken, mogen wij deze beide zijden in God onderscheiden. Dit is het eerste thema in de Hagedienst van aanstaande zondag.
Het tweede thema: wat dóet God? Bevrijdt God ons uit de hel als wij onverhoopt in een situatie terechtkomen waarvan we verzuchten: "dit is een hel"? Veel mensen met een uitsluitend mannelijk godsbeeld hebben door wat er in Auschwitz en andere kampen is gebeurd, hun geloof verloren. "Als er een God bestond, had Hij dit nooit toegelaten". Vróuwen die Auschwitz overleefd hebben, getuigen echter: "God redde ons niet uít de hel van Auschwitz, maar God redde ons ín de hel die Auschwitz was. Dankzij de genegenheid die we daar van sommige andere vrouwen ondervonden, lukte het ons daar méns te blijven. Achteraf herkennen we hierin Gods adem, in goed-joodse taal: "de Sjechina"".
Hetzelfde getuigt Imre Kertész als hij terugkijkt op de tijd die hij in de mánnenbarakken van Auschwitz en Buchenwald doorbracht.
Samengevat: God redt ons niet uít penibele situaties. Als wij ons ervoor openstellen, redt God ons ín penibele situaties.

 



Comments