Nieuws‎ > ‎

Pelgrimstog

Geplaatst 10 okt. 2019 04:34 door Oecumenische Hagediensten   [ 10 okt. 2019 23:37 bijgewerkt ]
Pelgrimstog

Lieve Hagedienst- vrienden en vriendinnen,

Wij zijn enkele dagen geleden begonnen met de Pelgrimstog van Hoop door de Kaapprovincie in Zuid Afrika.

Frederick Marais, die ook enkele zomerdiensten bij ons in de Hagedienst voorging, heeft de tocht samen met anderen ontwikkeld om de geschiedenis van de Kaapprovincie te verbinden met wens en gebed voor hoop voor de toekomst. We lopen langs dorpen van vrijgemaakte slaven (Pniel), de gevangenis Groot Drakenstein, waar Nelson Mandela in 1990 werd vrijgelaten, zendingskerken en plasen ( grote boerderijen waar wijn en fruit verbouwd worden). Iedere dag veel indrukken. We noemen er enkele.

We zijn gestart in Wellington waar begin dit jaar een nieuw retraitecentrum is geopend, het Andrew Murraycentrum voor spiritualiteit. Een soort Hydepark, met een prachtige lichte kapel waar drie maal per dag een meditatieve viering wordt gehouden. We werden gezegend op pad gestuurd.

Die weldadige ervaring van het meekrijgen van de zegen voor de tocht herhaalt zich elke dag, als we verder trekken. We beginnen dan in of voor de kerk en de predikant spreekt een hartelijke zegenbede uit. Zo zette in Paarl een jonge, vrouwelijke dominee via een mindfulness-oefening ons eerst in onze kracht, waarna ze God vrolijk dankte en ons met de zegen van Sint Patrick op pad stuurde. Hoe mooi klonk dit in het Afrikaans.

De eerste dagen liepen we nog veel over het teerpad langs boom- en wijngaarden. Dat was af en toe frustrerend omdat er verderop tegen de hellingen wel een pad liep. Dat was dan ontoegankelijk vanwege de hoge elektrische omheiningen van de landgoederen. Het bezit van de blanken wordt goed afgeschermd. Schrijnend is het contrast tussen de prachtige wijnboerderijen in Kaaps-Hollandse stijl en de plakkerskampen met de geïmproviseerde, van golfplaten gemaakte barakken van de vluchtelingen uit o.a. Namibië, Botswana en Mozambique, die bij elk dorp te vinden zijn. 

Ondanks een al jaren geleden opgestelde intentie gaat de samenwerking tussen de blanke Nederduitsche Gereformeerde Kerk (NGK) en de bruine Verenigde Gereformeerde Kerk (VGK)  behoorlijk moeizaam. De blanke predikanten die wij hebben ontmoet zijn zich bewust van het kwaad dat de NGK heeft aangericht in de jaren van onderdrukking en Apartheid. Zij willen graag een nauwere samenwerking met de VGK en hebben soms moeite om hun gemeente mee te krijgen. De VGK heeft de handen vol aan de zorg voor de eigen schapen, zoals de predikant van Franschhoek het uitdrukte. Hij vertelde over een discussie in de kerkenraad van zijn rijke gemeente over het al dan niet schenken van een donatie voor een studiereis van zijn VGK-collega. Na lang soebatten wonnen de argumenten van loyaliteit en verbreding van visie het van bezwaren als: zij weten ons te vinden als ze geld nodig hebben en ze kunnen best voor zichzelf zorgen.

Ten slotte. Het is hier volop lente en de natuur is op haar mooist. We zijn dankbaar dat we hier volop van kunnen genieten en beseffen hoe bevoorrecht we zijn. Dat een ongeluk in een klein hoekje zit wisten we vooral van horen zeggen. Eergisteren ging Jodien onderweg door haar enkel. Het was heel pijnlijk maar het gebeurde gelukkig vlak langs het teerpad. Een auto bracht ons terug naar Franschhoek waar een dokter ons een recept van enkele dagen RICE voorschreef (Rest, Ice, Compression, Elevation). Dit schiep een mooie gelegenheid om de eerste indrukken op een rijtje te krijgen. Morgen stap ons (hopelijk) weer.

Liefs voor jullie vanuit Franschhoek van Martin en Jodien

Meer info over het pelgrimspad is te vinden op: www.communitas.co.za

 

Comments