Nieuws‎ > ‎

Museum Voorlinden De blog van Cor P Berkel

Geplaatst 2 nov. 2016 05:36 door Martin Kemperman

Ik ging met mijn dochter naar Wassenaar om het museum Voorlinden te zien. En dan maak je van alles mee. Het is een werkelijk schitterend gelegen en gebouwd museum. Voor moderne kunst, dat wel. Maar dat is niet iets wat ik nog nooit gezien heb, integendeel ik zoek het vaak op. Mijn dochter vond het verder wel prima en was vooral nieuwsgierig.
Het museum ligt op het Landgoed Voorlinden in een park omringt met gazons met bloemenperken met wilde bloemen omgeven door de bossen van het landgoed. Ook fantastisch mooi. Het moderne gebouw is heel licht door een speciale constructie van het dak. Opvallende palen rond het gebouw dragen het dak. Binnen is alles wit en hoog met veel ruimte voor de exposities. Aan de achterzijde is een lange gang met langs de kant een heel lange rij banken met uitzicht op de bloemenborders en de achterliggende gazons en het bos.
Op het terrein is het klassieke landhuis met restaurant via mooie paden bereikbaar.

Het was niet overweldigend druk maar met het beperkt aantal bezoekers waren de exposities goed bereikbaar. Het publiek was al wat ouder, exclusief ogend, met een enkele jongere zoals mijn dochter. De exposities waren deels geleend van andere musea en deels van de stichter en verzamelaar Joop van Caldenborgh, eigenaar van het chemisch concern Caldic. Een multimiljardair die in z’n vrije tijd moderne en hedendaagse kunst verzamelt.

Het is dus een particulier museum en een particuliere verzameling van kunst. Je ziet dus wat meneer Caldenborgh kan betalen en wat hij mooi vindt. Dat hangt wel nauw samen, want moderne kunst is duur en het landgoed met museum kostte ook wat. De vraag is: wat vindt “men” ervan? In de pers wordt het de hemel in geprezen maar eerder het museum dan de kunstcollectie. Ik vind de collectie wat bejaard. Met kenbare stukken uit de jaren ‘70 en ‘80 van de vorige eeuw, sommige stukken heb ik ook elders al eens gezien. Dat is toch wat gedateerde kunst.

Wat mij dan opvalt is dat die kunst niet gaat om schoonheid, het is niet mooi, maar het is exclusief. Iemand heeft iets bedacht wat nergens te zien en te vinden is. Het is een aparte weergave van een idee. Maar het hoort wel bij de voorbije jaren. Dat zeg je niet van een schilderij van Mondriaan of Sluiters, dat is mooi om te zien. Met moderne beelden is dat nog meer het geval. Een voorbeeld uit de expositie is een schilderij van René Magritte (1898-1967) van een wolkenlucht. Je zou het kunnen zien als een mooie lucht maar hij zegt: dat denk je dan zelf, voor mij is het wat verf op een doek. Het is niet wat het lijkt.

Verbazing over iets is altijd een mooi resultaat van het museumbezoek. De combinatie van mooi en min of meer absurd is verrassend en zet je op een ander been. Mijn dochter heeft het zeer gewaardeerd en was er enthousiast over. Maar er blijkt ook een verschil in kijken uit. Als zij kijkt staat ze op mijn schouders en ziet het dus anders. Mijn ervaringen heeft ze niet maar wel haar eigen ervaringen en inzichten. Die worden als het ware gestapeld op die van de ouders en zo ontstaan nieuwe ideeën.

Het zal in deze tijd van grote veranderingen niet gemakkelijk zijn om de jongeren te volgen in hun kijk op de samenleving. Een bezoek aan een modern museum als Voorlinden helpt daarbij. En met je dochter op pad gaan is altijd leuk.
Comments