Nieuws‎ > ‎

Levenslang leren De blog van Cor P Berkel 25 april 2017

Geplaatst 26 apr. 2017 03:15 door Martin Kemperman
Bij ons aan de overkant van de straat worden huizen gerenoveerd en zijn metselaars en stratenmakers aan het werk. De gemiddelde leeftijd is rond de 40 jaar. Als ik de media moet geloven zijn het vooral ZZP-ers. Dus hebben ze een opdracht als ondernemer en worden via facturen betaald. Als het werk voorbij is moeten ze op zoek naar ander werk, ze zijn niet werkloos en hoeven geen werkgever te zoeken.
Dat men een vak geleerd heeft is natuurlijk prima en biedt de mogelijkheid om dat ook zelfstandig in de praktijk te brengen. Maar wat te doen als de praktijk andere bekwaamheden vraagt dan men heeft geleerd. Dan moet er omscholing of bijscholing plaatsvinden maar zijn deze mensen wel zo flexibel? Als ik zo naar de werkende mensen aan de overkant van de straat kijk, betwijfel ik dat zeer. Ze sjouwen en doen van alles, maar hen omscholen lijkt mij een verhaal apart.

Bezuinigingen of ontslag, automatisering en verplaatsing van de onderneming, vragen om omscholing en dat een leven lang. Maar dat wil maar niet goed van de grond komen. Praktische bezwaren en allerlei regelingen geven vrijwel onoplosbare problemen. Waar moet de scholing zich op richten. Op werk dat er wel is? En dan op naar de volgende omscholing? Niemand kan daar een goed antwoord op bedenken. En scholing en leren is voor grote delen van de bevolking iets van vroeger. Terug naar de schoolbank is achteruit kijken. En wat is het geboden perspectief? Zo stagneert de omscholing bij grote groepen van de werkende bevolking.

Het is bekend dat het sociaal beleid in Denemarken bijzonder is. Men noemt dat 'fexicurity'.  In geval van werkloosheid hebben werknemers recht op een uitkering die gelijk is aan 90% van het minimumloon. Daarnaast geeft de Deense regering veel geld uit aan advies en scholing voor werklozen, waardoor mensen niet langdurig rond hoeven te komen van een lage uitkering. Vooral laagopgeleide werknemers krijgen extra kansen op de arbeidsmarkt en ervaren inkomenszekerheid.

Het lijkt erop dat het wiel wat dit betreft al uitgevonden is. Het zou voor ons land ook een oplossing kunnen zijn. Opleiden gaat nu vaak via een programma vanuit het belang van de werkgever. Die weten immers wat er nodig is voor de uitvoering van het werk, maar ze danken de werknemers af als het werk beëindigd wordt. Dat is werkgevers gemakkelijk gemaakt met de vele soorten flex-contracten en de rol van de ZZP-ers.

Een herziening van de arbeidsverhoudingen staat op het programma van de formateur. Velen roepen dat dit in ons land hard nodig is. Grapperhaus (advocaat en hoogleraar arbeidsrecht en kroonlid van de SER) betoogt in zijn boek “Rafels aan de rechtsstaat” dat onrendabel werk zoals voor het milieu en de infrastructuur door de overheid gesubsidieerd moet worden. Want daar is veel werk te verzetten.
Het goede van dit idee is dat er dan een plan komt met de zekerheid dat er gewerkt kan worden. Dan krijgt een levenslang leren ook een richting en een perspectief. Dat is in het verleden met allerlei overheidsprojecten zo geweest. Het ontbreekt aan een richting daar moet een formateur de partijen voor bij elkaar brengen. Ook de bestuurders moeten met plannen komen zodat medewerkers weten wat er gaat gebeuren. Or-en maar al te goed.
Comments