Nieuws‎ > ‎

Kees Blok op missie in Palestina.

Geplaatst 9 sep. 2015 11:39 door Paul Blom   [ 9 sep. 2015 11:41 bijgewerkt door Hagediensten Heuvelrug ]
Kees Blok, oud kolonel van de militair juridische dienst, oud rechter en oud diplomaat en vader van Albert, gaat van 23 sepetember tot 18 december op missie naar Palestina om drie maanden lang als vrijwilliger deel te nemen aan het project EAPPI, Ecumenical Accompaniment Programme in Palestine and Israel, een van de speerpunten van de Wereldraad van Kerken.  In onderstaand interview legt Kees uit wat hij daar gaat doen.  Wij wensen hem vrede en alle goeds toe.
Marijke Egelie


Waarom gaat U naar Palestina?
In 2008 en 2009 was ik chef d 'equipe van een EU gefinancierd project tot versterking van de Palestijnse gerechtelijke organisatie. Ik heb toen sympathie opgevat voor een onderdrukt volk, dat leeft onder permanente bezetting na verjaagd te zijn van huis en haard. Voorts heb ik bij Defensie mij verdiept in het humanitair oorlogsrecht, waarvan de regels ernstig worden geschonden in dit conflict.

Hoe is dat project van Kerk in Actie tot stand gekomen?
Ruim 10 jaar geleden vroegen de lokale kerkleiders in Jeruzalem aan de Wereldraad van Kerken om solidariteit. Paulus zei het al: doe wel aan alle mensen maar inzonderheid aan de geloofsgenoten. Men vergeet wel eens, dat er heel veel Palestijnse christenen zijn, die lijden onder de Israëlische bezetting. De Wereldraad heeft toen het Ecumenical Accompaniment Programme in Palestine and Israël opgezet en voor Nederland voert Kerk in Actie dat uit door per jaar twee vrijwilligers voor een periode van drie maanden naar Palestina te sturen.

Wat gaat U daar nu eigenlijk doen en heeft dat zin?
Door de enkele aanwezigheid van herkenbare – men draagt een jack met een duidelijk logo van duif en kruis – aanwezigheid voorkomt men schendingen van het toepasselijke recht: kinderen kunnen ongehinderd door kolonisten naar school toe gaan en het vernietigen van huizen door het Israëlische leger wordt soms voorkomen of gestopt. Pesterijen bij grenscontroles houden soms door ingrijpen van de vrijwilligers op. De morele ondersteuning geeft de mensen daar moed, omdat ze ervaren, dat ze er niet alleen voor staan. Dat geldt ook de Israëlische vredesbeweging. De christelijke kerken in Palestina vinden, dat dit programma zin heeft en de Palestijnen in de dorpen en steden voelen zich bemoedigd. Het conflict wordt er niet door opgelost, dat kan alleen door een politiek diplomatieke inspanning die leidt tot een vredesakkoord: nu lijkt dat verder weg dan ooit.

Hoe is de balans tussen Israël en Palestina in dit project, is het niet wat eenzijdig?
Het project stelt zich onpartijdig op maar is niet neutraal en staat aan de kant van de onderdrukten. De staat Israël wijzigde haar positie ten opzichte van het project van gedogen tot accepteren, dat een positieve bijdrage kan worden geleverd, blijkens de uitspraak van de Israëlische ambassadeur tijdens een voorbereidingscursus in Zwitserland. Die cursus was erg goed doch spartaans: weer even wennen aan een stapelbed in een jeugdherberg.

Wel is het zo, dat menigeen in onze vaderlandse kerken enige moeite heeft met deze vorm van steunbetuiging, omdat de sympathie minder naar het Israëlische volk uit zou gaan. Dat volk echter lijdt niet onder bezetting. Het verzet in Palestina – uitgezonderd de Gaza strook, waar Hamas nog enig verzet levert – is vrijwel verdwenen, het volk ligt uitgeteld op de rug , apathisch en lamgeslagen.

Wie zijn die vrijwilligers?
Eigenlijk gaat het om twee groepen: enerzijds jong gepensioneerden en anderzijds net afgestudeerden. Beiden kunnen het zich nog veroorloven om drie maanden van huis en haard te gaan voor zo'n project. Doorgaans heeft men compassie met de lokale bevolking en meestal is men ook enigermate religieus geïnspireerd. Men komt overal vandaan: Canada, Zuid Amerika , maar vooral ook Scandinavië en de rest van Europa.

Wat vinden de Israëli' s en de Palestijnen ervan?
De overheden in Israël stellen zich niet erg coöperatief op, maar houdt het programma ook niet tegen. De vredesbeweging in Israël is zeer enthousiast en dat geldt ook de kerken in Palestina. De Palestijnse autoriteit vindt het programma maar een kleine speler, maar is gematigd positief en wil altijd meer effecten bereiken dan mogelijk is.

Waarom zegt U soms : het niet zo heilige land?
De streken daar worden vaak door gelovigen aangeduid als het heilige land, omdat niet alleen de verhalen in het oude testament zich daar afspelen, maar vooral ook omdat Jezus daar zijn discipelen is voorgegaan in leren en onderwijzen. Echter, als men de geschiedenis van kruistochten en oorlog beschouwt , plus de huidige bezetting, dan word je moedeloos dat de woorden van Jezus in specifiek dat land zo weinig uitwerking lijken te hebben. De Islam, de Joodse religie en het christendom gaan in mijn beleving redelijk respectloos met elkaar om. Het christelijk toerisme leidt tot een wansmakelijke industrie: als ik loop over de Via Dolorosa, zou ik willen, dat Jezus nog eenmaal die weg net als het tempelplein toen, zou schoonvegen. Allemaal niet zo heilig, dunkt me.

Horen we nog eens van U?
Tijdens mijn missie zal ik een weblog bijhouden; men vindt dat onder www.kerkinactie.nl/blogkees. Na mijn terugkeer zal ik graag, waar dan ook, verhalen over mijn belevenissen en de ervaring die ik daar opdeed.