Nieuws‎ > ‎

In memoriam Janneke van Reenen door Joke de Zwaan

Geplaatst 12 okt. 2018 03:04 door Martin Kemperman
 
Janneke, wie was zij als Janneke, als moeder, oma en vriendin?
Zondag 10 dagen geleden zaten we in de tuin van Sparenheide over haar te praten.
Tineke, haar dochter, haalde haar telefoon tevoorschijn en liet ons een foto zien van een vrouw op de fiets in de hongerwinter.
Een beeld dat staat in Leeuwarden.
Dat is voor mij mijn moeder …niet met voedsel, maar met geweren en verzetskranten in haar tassen.
Een meisje van 18, dat vol lef en vol hartstocht voor wat goed was met die levensgevaarlijke inhoud in haar fietstassen op weg ging.
Dit is zij, haastig en snel, met energieke trapbeweging.
Tegen de wind van de tijd in, oorlogstijd.
Het liep niet goed af. U heeft het vast wel eens gehoord, zij werd opgepakt en zat drie maanden gevangen.

Janneke is geboren in Rotterdam. Een vrolijk, liefdevol gezin. Haar vader was voor haar het levende bewijs van hoe ruimhartig geloof kan zijn. Liefde voor muziek, de rode draad in haar leven, werd haar met de paplepel ingegoten.
In haar laatste weken vertelde ze dat vele malen aan wie er bij haar op bezoek kwamen.
Ze ging naar de HBS, niet vanzelfsprekend voor die tijd.
Al heel jong, rond haar 16e werd zij verliefd op Jan van Reenen uit Driebergen
Door de oorlog duurde het tot 1949 voor zij in het huwelijk traden.
Ze gingen wonen boven de winkel van de ouders van Jan, kruidenierszaak van Reenen op de Traay, daar waar nu lijstenmaker en fietsenwinkel zijn gevestigd. Jan werkte daar, Janneke hielp vaak.
In 1950 werd Bernard geboren, een jaar later, 1951 Marleen daarna na nog weer 5 jaar Tineke en tot slot René in 1966, 10 jaar jonger dan Tineke.
Inmiddels woonden ze op de Prins Hendriklaan met heel veel plezier en had Jan gekozen voor een baan op de bank.
Janneke en Jan hadden een passie voor zeilen. Op het water met de wind om hun hoofd, waren zij gelukkig. René heeft het van geen vreemde.

Ze waren dol op Engeland en zijn daar vele malen geweest.
Toen Marleen en Tineke verliefd raakten op Vlieland, dat prachtige eiland, wel iets kleiner dan Engeland, ging Janneke ook daar graag heen.
Weer een andere passie van Janneke was muziek, Bach in het bijzonder. Tot enige jaren geleden had ze nog ieder jaar een abonnement voor een Barokserie in Vredenburg.
Er was veel goeds in haar leven, zoals haar werk op Kerk en Wereld. ook daar kon ze uren over vertellen.

Maar er waren ook heel zware tijden.
Bernard, veel te jong en op een intens verdrietige manier gestorven. Het leven was te zwaar voor hem. Jan die zo graag oud wilde worden, maar op zijn 74e stierf aan longkanker
Vandaag zal zij in het graf van Bernard en Jan te ruste worden gelegd.
Met alle verdriet pakte zij toch het leven weer op, deed actief mee in voorbereidingen van de de Hagediensten. Ze fietste het hele dorp door om bij vrienden langs te gaan. Ze schonk koffie, thee en wijn voor ieder die langs kwam. Speelde quatremains met Tineke, met Frits en Marieke. Ging met Heleen op vakantie naar plaatsen aan de kust.
Totdat haar ogen steeds slechter werden en ze noodgedwongen naar een aanleunwoning op Sparrenheide verhuisde. Daar leerde ze nieuwe vrienden kennen en kon ze zeggen: “het was niet makkelijk, maar toch, ik zit hier wel op een erg goede plaats.”

De laatste maanden, opgenomen in de zorgafdeling, waren niet altijd makkelijk.
We vierden nog haar 92e verjaardag waarbij ze, met de humor die haar eigen was, zei: “beter nu nog een keertje samen feest vieren dan wanneer iedereen opgetrommeld wordt voor mijn begrafenis.”

Janneke, ook vandaag zijn wij gekomen, met al onze herinneringen. Een vrouw om niet te vergeten.
Comments