Nieuws‎ > ‎

Het oogsten der olijven Kees Blok (Kerk in Actie)

Geplaatst 29 okt. 2015 06:18 door Martin Kemperman   [ 29 okt. 2015 06:36 bijgewerkt ]
zaterdag 24 oktober 2015

Het oogstseizoen is de mooiste periode van het jaar, vind ik.
De olijven hangen al bijna pluk klaar, maar het wachten is op de regen,
want daarna zijn ze pas op hun best.
Veel regen en de kwaliteit van olie stijgt en bijgevolg ook de prijs.
Er staan ruim 8 miljoen olijfbomen op de West Bank.
Elk jaar worden er door de kolonisten, beschermd door het leger,
tussen de 7000 en 10000 vernield ( 1 ) of ook gewoon gestolen
en aan eigen zijde van het hek weer ingeplant.
Ik hoef U niet te vertellen of dat nu mag of niet.

Fluks uit de veren, sluiten we ons aan bij de boeren om desgevraagd, de nodige bescherming te bieden enkel door onze aanwezigheid. En hoe mal het ook klinkt – we zijn met een handvol internationale waarnemers waaronder een drietal heren op leeftijd – de methode van ‘Protective Presence‘ werkt.  Deze oogst is uiterst belangrijk, want sommige boeren zijn voor wat betreft hun inkomen volledig van de opbrengst van dit ‘festijn‘ afhankelijk.

Wat is onze werkwijze? We lopen eerst langs de kolonisten en soldaten om onze aanwezigheid kenbaar te maken. Het logo met kruis en duif zal hen wellicht niet aanspreken, maar ze houden zich gedeisd als wij er zijn. Helaas betekent dat ook,  dat als we weer vertrekken zij wel uit hun holen tevoorschijn kunnen komen om hun vernietigend werk te doen.

Hoe gaat het oogsten  in zijn werk? We komen aan in de boomgaard, waar de bomen als soldaten in het gelid staan, vol met rijpe olijven. Eigenaar Nasser drukt ons de hand  en we volgen zijn voorbeeld. De werkwijze is als honderden jaren geleden: men spreidt een kleed uit en met de hand worden de groene vruchten één voor één met de hand geplukt. Nu zijn we gevraagd om waar te nemen en te rapporteren, maar lui langs de kant staan is geen optie. Iedereen steekt toch maar de handen uit de mouwen. Het geeft een bijzondere voldoening, als ik in de brandende zon toch een zak olijven hebt geoogst ook al gutst het water uit mijn lijf over mijn rug ….brrrr.

Het is stil, maar soms worden er ook – in het Arabisch – grappen gemaakt. Humor is een belangrijk middel om te overleven. Ik begrijp er niks van en lach  vrolijk mee . De soldaten staan op afstand te kijken en de bewoners van de illegale ‘settlements‘ blijven weg. Een raar soort rust.

En dan staan hier nog de olijfbomen op eigen grond. Toen ik een aantal jaren geleden in Ramallah een justitie project  leidde, vertelde mij mijn toenmalige hoofd financiële zaken, dat op een kwade  nacht alle honderdtien olijfbomen van haar grootvader waren gestolen. Beschermd door  een overmacht aan soldaten had men een gat in het prikkeldraad gemaakt, bulldozers rolden er door heen, groeven de honderdjarige olijfbomen één voor één uit en brachten ze naar de andere kant van het hek om daar in tevoren gegraven gaten te worden geplant. Water genoeg……….. Het hek werd weer hermetisch gesloten, de soldaten verdwenen. Weg olijfgaard .

Haar grootvader vocht deze ‘herplanting‘ juridisch aan en won in hoogste instantie bij het Supreme Court in Jeruzalem.  Maar de tenuitvoerlegging van het vonnis – teruggave van de olijfbomen - werd afgewezen en  een schadevergoeding als compensatie  toegewezen -  welke geschiedt door het Militaire Gezag. Dat Gezag echter oordeelde dat men aan Palestijnen geen schadevergoeding ging betalen. Einde verhaal.  Hoe zo rechtsstaat?

Een oogstfeest zou het moeten zijn, maar de schrik zit er bij de Palestijnse plattelanders goed in. Oogsten onder het oog van tot de tanden toe bewapende soldaten is ook niet echt een feest. Nasser zegt :  “ We wachten met feesten tot ze definitief weg zijn “, en daar heeft hij een punt. Van dansen  en muziek maken is nu geen spoor, want er zijn deze dagen ook in Yatta doden te betreuren als gevolg van de Israëlische en Palestijnse gewelddadigheden.

De soldaten verdwijnen één voor één naarmate het festijn zich ten einde spoedt. De dreiging blijft hangen. Om die weg te nemen is wijsheid nodig schreef onlangs Hanna Luden de nieuwe directeur van het CIDI in Trouw, de toon is milder dan voorheen en dat is mooi, maar de dreiging voor beide volken wordt pas wegegenomen as de bezetting wordt beëindigd en daar is nog niet iedereen van doordrongen. ( 2  )

Niettemin wordt later bij het picknickmaal alles uit de kast gehaald om er toch een beetje een feest van te maken. Vijgen zo van de boom geplukt, heerlijke zoete koeken, Tabun brood vers uit oven, zoute, spijkerharde kaas en wat niet al. Stil denk ik aan een kostelijk biertje of twee………………. . zij het ook heel even maar.

 

Kees Blok, bezweet in Yatta

(1)          OCHA atlas ochaopt@un.org

(2)          Trouw 16 october Hanna Luden

 


Comments