Nieuws‎ > ‎

Geboorte De blog van Cor P Berkel 2 januari 2018

Geplaatst 11 jan. 2018 03:04 door Martin Kemperman
De kerstnachtviering was een aparte ervaring. Vooral ervaring omdat er zoveel aangeboden werd. Je kon er bijna niet bij afzijdig blijven. Het overtrof al mijn eerdere ervaringen met de kerstvieringen. Als ik er nu op terugkijk is het vooral het tijdsbeeld wat indruk maakte. Al mijn eerdere ervaringen moest ik herijken. En ik dacht dat ik wel het een en ander van kerst wist en gehoord had. Maar het was te beperkt.

Het begin was heel traditioneel. We zongen de bekende kerstliederen met muzikale omlijsting wat op zich feestelijk was. Daarmee werd ook de sfeer gezet dat iedereen er aan mee kon doen, jong en oud. Bekende liederen dus voor niemand een belemmering. Soms in het Engels dat is dan wel voor Albert lastig.

Daarna volgden de lezingen die gemoderniseerd waren en soms andere accenten legden. Even opletten wat er nu precies gezegd wordt want het is geen bekende taal. Het zette mij aan het denken. Maar veel tijd kreeg ik niet want de overweging of uitleg van Dineke Havinga gaf opnieuw stof. Wat mij daar in opviel was de uitspraak dat het geboorteverhaal ongeveer 70 jaar na de geboorte geschreven is. En ik wist dat er ook veel oudere versies bekend zijn uit de Egyptische literatuur. Verhalen over de maagdelijke geboorte van een kind waren er al ver voor het Kerstverhaal.
Het Kerstverhaal werd daarmee opnieuw voor mij vooral een verhaal over het kind dat geboren wordt. En wij hebben dat zelf ook meegemaakt en weten uit eigen ervaring hoe indrukwekkend de geboorte van je eigen kind is. We zongen nog net niet het “Ere zij God”. De enige engel in de uitleg was de kraamverpleegster. En je weet niet wat de toekomst van je kind is maar het is voor ons een bijzonder en een gezond kind.

Alle kinderen zijn bijzonder. Dat bleek uit het gespeelde kerstspel van Martin Kemperman. Zijn ervaringen over de spanningen tussen Israël en de Palestijnen werden weergegeven in een eenvoudige maar doeltreffende setting. We maakten mee dat een Palestijnse vrouw, die in verwachting is, een plaats zoekt om te bevallen. Met de beelden van die omgeving op de achtergrond geprojecteerd. Een onherbergzaam landschap met een eenvoudige hut. Want in het dorp zelf was ze als Palestijnse vrouw nergens welkom. ‘Geen plaats in de herberg.’
Dan maar de hut en daar werd het kind geboren. Intussen zijn er Israëlische militairen die op zoek gaan naar stenengooiers. Ze roepen en maken kabaal om hun macht te tonen. Want zij zijn hier de baas. Bij de zoektocht vinden ze de Palestijnse vrouw in de hut en het kind ‘gewikkeld in doeken’. Zij reageren verbaasd en kijken en zien dit kind. Dan trekken zij zich terug en geven de ouders en het kind daarmee hun eigen ruimte om te leven.

Daarmee wordt het Kerstverhaal nog eens verteld maar dan in de huidige tijd. En hoeveel kinderen worden in deze omstandigheden geboren in de vluchtelingenkampen? Het lijkt wel meer dan ooit. En het Kerstverhaal stopt ook nooit. Ik heb deze viering geleerd dat Kerst geen jaarlijks terugkerend ritueel is maar een altijd geldige boodschap om je te verwonderen over de geboorte van elk kind.

Comments