Nieuws‎ > ‎

Emeritus Marijke Egelie 80 jaar. Nelleke Spiljard

Geplaatst 30 okt. 2015 06:35 door Martin Kemperman   [ 30 okt. 2015 06:37 bijgewerkt ]

Dit artikel is overgenomen uit de Mantel en geschreven door Nelleke Spiljard pastoraal werker bij de parochie Sint Maarten.


Haar tuinpad loop ik na afloop van ons gesprek weer af met een pot zelfgemaakte bramenjam, een door haar vertaald boekje met Palestijn­se verhalen uit Betlehem plus een stapel informatie over de Vrienden van Sabeel en de Vredesweek. Op bezoek bij pastoraal werker Marijke Egelie-Smulders, die onlangs haar tachtigste verjaardag vierde.

Ze woont in Driebergen; haar voortuin is als groentetuin in gebruik. Ooit studeerde ze aan de ‘Tuinbouwschool voor Meisjes’. Een fantastische tijd heeft ze daar gehad. De directeur was biologisch-dynamisch ‘avant la lettre’, bespottelijk werd dat toen gevonden. Later heeft ze in de verpleging gewerkt. Van daaruit is ze theologie gaan studeren. Maar de ‘baan van haar leven’ was het pastoraat in Zeist.

Marijke Egelie: ‘Ik heb zo’n prachtige tijd ge­had; en ook ontzettend geboft. We kregen alle vrijheid, alle ruimte. Het was zo’n goeie plek, dicht in de buurt ook, heel fijn, omdat het toch altijd meer tijd kost. Het werken met kinderen vond ik ontzettend leuk. De eerste Communie, de gezinsvieringen, het Vormsel. We maakten zelf de projecten. Ik heb er heel veel van geleerd.’

Nog steeds is ze in Zeist betrokken bij het pastoraat in Hebron, het wijkcentrum aan de Johan van Oldebarneveltlaan. Hier is maan­delijks een viering, waarin ze af en toe voor­gaat. Ze kent de mensen. ‘Pastoraat is niets anders dan een heel klein beetje met mensen oplopen. Meer kun je niet doen. Als er een klik is, mag je daar blij mee zijn.’ Ze wordt ook gevraagd voor ziekenzegen en uitvaar­ten. Van alle uitvaarten die ze ooit gedaan heeft, heeft ze het boekje bewaard. Ze wil ze niet weggooien.

Samen met haar man Clemens kerkt ze af­wisselend op twee oecumenische plekken: bij de Werkhofgemeenschap en bij de Hage­diensten, die eens in de veertien dagen hun kerkplek hebben in de kapel van Bartimeus in Doorn. De Hagediensten zijn zeer betrokken bij de Vredesweek.

Vorig jaar waren ze al in het Asielzoekers­centrum in Leersum gestart met hardlopen. Daaruit was een middag met een hardloop­parcours en hardloopwedstrijden voortge­komen. Vanuit de contacten die daar gelegd zijn, was er toen een vredesdienst samen met mensen van het AZC, er werd gezongen, gedanst en met elkaar gegeten. Dit jaar zijn de Hagediensten initiatiefnemer geweest van aansprekende activiteiten in Driebergen en Doorn: in samenwerking met de Raad van Kerken organiseerden ze een theaterwork­shop, een debat en verschillende vredesvie­ringen. Marijke wilde de scholen er bij betrek­ken. Schoolkinderen van de Uilenburcht en de Valkenheuvel beschilderden ‘vredesste­nen’ om in de vieringen uit te delen, ze staan bij haar klaar in de gang.

Vijf keer is ze met Clemens naar Israel en Pa­lestina geweest. ’s Morgens olijven plukken bij Palestijnse boeren, ’s middags uiteenzet­tingen en gesprekken over de situatie daar. Er is een wereld voor haar opengegaan. Zo is ze betrokken geraakt bij het werk van Sabeel, een oecumenische beweging van christelijke Palestijnen. Sabeel is Arabisch voor ‘weg’ en voor ‘bron van leven gevend water’. De bron waaruit Sabeel put is de Bijbel; van daaruit wil men werken aan vrede, gerechtigheid, verzoening van Israeliërs en Palestijnen, zon­der gebruik van geweld. Marijke heeft in Ne­derland, samen met anderen, ‘Vrienden van Sabeel’ opgericht, waarvoor zij nog steeds bestuurs- en redactiewerk doet.

Haar tachtigste verjaardag heeft ze gevierd met man, kinderen en zes kleinkinderen, er­gens aan zee; een viering, een speurtocht, taart versieren met tachtig snoepjes, een fa­milie-schilderij maken met de kleinkinderen. Marijke houdt ervan als er wat gebeurt. Met de vrienden en de mensen van de Hage­diensten werd het gevierd in de historische moestuin van Bartimeus, een plekje dat Ma­rijke bestempelt als ‘een paradijs’. Er was een trompettist en het doel waarvoor op haar verzoek was gecollecteerd werd onthuld: een grote parasol, met een strik erom. In deze tuin ontmoeten bewoners en bezoekers el­kaar. Dat raakt haar: hoe mensen met elkaar omgaan, elkaar waarderen. Hoe iedereen is geschapen naar Gods beeld en gelijkenis.

Haar geloof is de basis van haar bestaan. Van daaruit wil ze de dingen doen. Ze leest mo­menteel elke ochtend uit het boekje ‘U doet niets, want U bent God’ van Stefan de Jong, een spannend boekje, met korte meditatieve stukjes. En net als oud-collega Cor Spitho­ven is ze betrokken bij de groep emeriti die maandelijks bij elkaar komen in Soest. Dit gezelschap noemt zich ‘de Antiekbeurs’. An­tiek? Vorig jaar kreeg ze problemen met haar gezondheid, hartklachten. Het gaat nu goed, maar ze heeft wel wat afgezegd; de Wereld­winkel, daar is ze mee gestopt. Ze vindt het nog altijd heerlijk in de tuin bezig te zijn: ‘Dat moest ik meer doen’, zegt ze. Maar ja, ze doet altijd te veel!

Comments