Nieuws‎ > ‎

Dineke Havinga Bespreking van het boek 'Want we hebben allemaal de morgen.'

Geplaatst 12 okt. 2017 11:20 door Martin Kemperman   [ 12 okt. 2017 11:23 bijgewerkt ]
Er is veel te doen over dementie. In het hele debat over voltooid leven speelt het een grote rol: ' als ik ooit dement word en naar een verpleeghuis moet, dan is het klaar voor mij met leven'...En vervolgens die hele ingewikkelde toestanden met euthanasie verklaringen voor het geval je dement wordt. En als het moment dan daar is, dan weet je niets van die doodswens en zitten de anderen met een levensgroot dilemma...
Het is een rot ziekte, je verliest er iemand aan bij leven. Er zijn vele vormen van deze ziekte, maar meestal is het een huiveringwekkende gedaanteverwisseling die iemand ondergaat en is het een ramp om te doorstaan.
 
Paula Irik is een pastor in zo'n huis waar alleen demente mensen wonen. En als je daar woont ben je gezegend met zo iemand. Zij heeft samen met anderen de taal van demente mensen diepgaand onderzocht. Ze doet met het boek een enorm pleidooi om de taal van demente mensen, dementees, noemt ze die, tot je te nemen en er echt contact mee te maken. Om de sprong naar de andere beleving en uitingen die demente mensen hebben, te maken.
Uiteindelijk gaan ook de verwarde zinnen over dingen die niet verwarde mensen ook kennen: verleden, het gemis, onrust, waar is de tijd, de toekomst, verlangen. Daarom is het mogelijk om met die gevoelens over en weer verbinding te maken. Als iemand van 90 om haar moeder roept is dat minder vreemd als je zelf bedenkt hoe belangrijk je eigen moeder in angstige uren was...
Het hele boek staat vol diepzinnige pareltjes, zoals de titel van het boek er ook een is.
Het boek loopt over van enthousiasme. Zolang dementie bestaat zou je willen dat je je kunt omringen met mensen die de sprong naar dat taalveld maken en zo oprecht en gelijkwaardig contact maken. Maar verder blijft het een ramp, die kwaal.

Want we hebben allemaal de morgen
Paula Irik en Irene Kruijssen
Elikser 2017
Comments