Nieuws‎ > ‎

De Palastina Marathon, Jezustrail en thuiskomen bij de Tent of Nations. Bericht van Martin Kemperman.

Geplaatst 13 apr. 2018 09:47 door Paul Blom
Het was een bijzondere ervaring. Een heel plein vol Palestijnse kinderen en jongeren met hier en daar een buitenlander. De starttijd werd op het laatst een uur opgeschoven zodat mijn oren extra lang verwend werden met keiharde westerse muziek en ik me langer kond verbazen over het grote aantal gezinnen en jongeren. Ook zagen we invaliden in rolstoel. Bij de start was de temperatuur al 25 graden en het zou in de loop van de dag zeker de 35 aantikken. Door het hete weer heb ik om de kilometer flink wat water gedronken. Het was nog een hele kunst om tussen de huizen een geschikte plasplek te vinden. En om zout te vinden dat ik in het water kon doen om het zoutverlies door het zweten te compenseren. Daarvoor ben ik enkele keren een restaurantje ingedoken een verbaasde bediende achterlatend. Op een moeilijk stuk liep er spontaan een jochie van een jaar of acht enkele kilometers met mij mee op versleten schoentjes. We zeiden ‘bravo, one, two, three’ en ‘thank you’ tegen elkaar. SaÏd is geen engelennaam maar hij was wel een geschenk uit de hemel. Na een kilometer of zeven haakte het jochie af om een Duitser die er doorheen zat gezelschap te bieden. De laatste kilometers liep ik langs stinkende auto’s die weer op het parkoers mochten rijden. Met een leeg lichaam, volle benen en trotse jubelvleugels ging ik over de finish. Het was al met al een vrolijke, sportieve happening met een noodzakelijk doel.


Het wandelen door over de Jezustrail bij Nazareth en het Abrahampad vanaf Bethlehem was wederom een prachtig avontuur. We sliepen een nacht in een grot boven de Rode Zee en waren enkele keren te gast bij Bedoeinen. Hen hangt nog steeds een uitzetting boven het hoofd. Het alternatief dat Israël nu voor hen heeft is een kamp met weinig ruimte in de buurt van Jericho. De mensen die wij spraken zijn niet van zins dit te accepteren. De laatste dagen hadden we een jonge gids die zich mede dankzij de support van een Nederlandse vrouw aan het opwerken is tot een alpinist. Bij onze eerste begroeting benadrukte hij dat we niet zijn gast maar zijn familie waren. We werden verzorgd als een koninklijke familie en dan zonder allerlei ceremoniële ballast.

Orthodox Pasen werd afgelopen weekend gevierd. In Jeruzalem maakten Jodien en ik iets mee van de ceremonie van het Heilig vuur en ‘s nachts heb ik de paasviering in de geboortekerk in Bethlehem meegemaakt, waarbij hoofdzakelijk Grieks-orthodoxe Palestijnen aanwezig waren. Toen na veel recitatief gezang en wierook het grote moment van de herdenking van de verrijzenis aanbrak en in een aardedonkere basiliek de eerste kaarsen werden aangestoken was er zoveel ontroering op de gezichten te lezen dat het leek alsof de opstanding opnieuw plaats vond.

Het voelde voor mij als thuis komen toen we vorige week de heuvel van de Tent of Nations beklommen. De ontvangst was zo hartelijk. Het werk bestaat vooral uit het wegtrekken en -hakken van onkruid tussen de bomen. Dit om te voorkomen dat bij een eventuele brand alle bomen in de hens vliegen. Het is zwaar en eentonig werk dat gelukkig wordt afgewisseld met ander werk zoals het planten van nieuwe bomen. Een bijzonder moment was er toen we aan het werk waren op de plek waar vier jaar geleden honderden fruitbomen door het Israëlische leger zijn vernietigd. Het jaar daarop zijn er nieuwe boompjes geplant en met een luide vreugdekreet bejubelde Dawoud Nassar de eerste vrucht. ‘Als zij rijp is krijgt mijn moeder haar. Wat zal het smaken.’ Eergisteren was ik getuige van een wonder waar ik in eerste instantie erg sjagreinig om was: het regende en niet zo’n beetje ook. Bovendien was het koud. Tegen de middag komt Daher Nassar door de regen eten brengen. Hij jubelt: ‘it’s raining, wonderfull, good for the trees.’ Zijn gezicht is een en al lach. Zo hard als die dag heeft het de hele winter niet geregend. En dat in april. Gisteren was ik aanwezig bij het verhaal dat Dawoud hield voor een groep Amerikaanse studenten die op bezoek waren. Na afloop van de sessie vroeg Dawoud hen wat ze van deze ontmoeting mee namen naar Amerika. ‘Geweldloos verzet is een kwestie van lange adem en kleine stapjes’ zei de een. Een ander: ‘hoop omzetten in creatieve oplossingen geeft positieve energie.’ Weer een ander: ‘als ik het zelf moeilijk heb zal ik terug denken aan jullie moed.’ Verbluffend vond ik deze feedback omdat het de kern raakte van wat de familie Nassar beweegt. Een hartelijke groet vanaf deze bijzondere plek waar de zon weer schijnt en zojuist het alarm afging in alle nederzettingen hier in de buurt.
Comments