Nieuws‎ > ‎

De boekendraaikast Neeltje Schravesande over "Dagelijks werk , een schrijversleven."

Geplaatst 22 jun. 2018 02:21 door Martin Kemperman

Toen schrijfster Renate Dorrestein een paar maanden geleden overleed besloten we als boekenclub om haar werk nog eens te lezen. Wij waren allen fans van haar geestige, scherpe columns, die vroeger in Opzij verschenen, maar eigenlijk niemand las graag haar boeken. Wreed, bizar, flauw, ongeloofwaardig was het oordeel, en niemand had veel van haar gelezen, halverwege afgehaakt door bovenstaande kritiek. Ikzelf vond het boek “Heden ik “ over haar ziekte MS ontroerend en het boek "Weerwater" over de ondergang van de wereld, waarbij alles vergaat behalve Almere geweldig. Verder kon ik me wel vinden in de kritiek op haar vele, vele boeken, die ik lang niet allemaal gelezen heb.. Er is echter nu een boek bijgekomen wat ik prachtig vind, en wel “Dagelijks werk , een schrijversleven”, een autobiografie. Het is haar laatste boek en ze heeft alles op alles gezet om het voor haar dood af te krijgen. Ze wilde het liever zelf schrijven dan dat een biograaf met haar leven ”aan de haal” zou gaan.

In “Dagelijks werk, een schrijversleven” beschrijft Renate Dorrestein haar leven als schrijver. Als klein kind schreef ze al en ze heeft nooit iets anders willen doen. Ziektes ( MS, kanker) en een writersblock weerhielden haar niet de pen vast te houden, hoe weinig er ook uitkwam. In dit boek komt op geestige wijze naar voren waar een schrijver allemaal mee te maken heeft; uitgevers, redacteuren, boekhandelaren, drukkers, agenten, vertalers (haar boeken zijn in vele landen vertaald) noem maar op, en wat haar beweegt om te schrijven. Renate schrijft voor haar lezers , ze neemt hen serieus, en ze heeft een boodschap. Een boodschap die ze wil uitdragen, nu ze de kans nog heeft. Het betreft meerdere items waarvan ik er een paar wil noemen. Het feminisme, kinderloosheid, de ouder wordende vrouw, het fatsoen in de samenleving. Elk hoofdstuk speelt in het Nu, maar wordt “verlucht” met een column of bijdrage uit het verleden. Renate was vanaf het begin een overtuigd feminist, maar niet kritiekloos. Zij was bewust kinderloos, maar pleitte voor samengestelde gezinnen, (niet altijd vader, moeder en 2 kinderen) Dat oudere vrouwen als “mutsen” worden weggezet, als wezens die niets meer in te brengen hebben brengt haar tot grote woede. Tenslotte de maatschappij. In het hoofdstuk "Manieren" ergert de schrijfster zich aan de verloedering van de samenleving. We vrezen zinloos geweld, maar is geweld ooit zinvol. Ongein wordt tot humor uitgeroepen, beledigen van mensen op de televisie is “vermaak”. Het volgende citaat, waarmee ik dit stuk wil eindigen is mij uit het hart gegrepen en dat dit een zeer lezenswaardig boek is, dat ik van harte aanbeveel, hebt U inmiddels al begrepen.

“ Mij lukt het steeds minder om me geborgen te voelen in een samenleving die leedvermaak beschouwt als een blijk van brille en nastrevenswaardige onconventionaliteit. Dankzij het primaat van de gemakkelige lach verloederen niet alleen alle gezamenlijke omgangsvormen, maar ook deugden zoals mededogen zullen er vroeger of later geheel van de kaart worden geveegd. Je hebt allerlei vormen van barbarij, maar dit is beslist een van de ergste: het uit de mode raken van het vermogen je met anderen te identificeren en het voor hen op te nemen."

Door het lezen van dit boek ben ik haar romans niet meer gaan waarderen, maar ik begrijp ze wel beter.

Comments