Nieuws‎ > ‎

David Bowie: wat ik van zijn geloof geleerd heb. Geert de Rade

Geplaatst 14 jan. 2016 11:36 door Martin Kemperman
Onderstaand artikel is overgenomen uit https://staatgeschreven.nl



David Bowie is overleden. Rijen voor zijn tentoonstelling in het Groninger Museum, in ieder medium een requiem. Elk facet van het leven van deze bijzondere man belicht, van verschillende hoeken. Zo gaat dat als een wereldster heengaat. Zijn hele ziel lag op straat, maar zijn ziekte wist hij goed verborgen te houden.
Bowie was een zeer religieus mens, en voor zover ik weet geen christen. Hij heeft een aantal uitspraken over geloof gedaan, die voor mij de kern van mijn eigen ongeneeslijke religiositeit raken.

Daarom vandaag dit blog: Wat ik van het geloof van David Bowie heb geleerd. Met één kerncitaat dat er toe doet.

Alles geprobeerd

Bowie heeft alle geloven geprobeerd, waaronder naar eigen zeggen het christendom, boeddhisme en zelfs het satanisme. In 2013 bracht hij een videoclip uit die met name in katholieke hoek woedende reacties uitlokte. En eerlijk gezegd: die video van ‘The Next Day’, boven dit blog te zien, is te bizar voor woorden. Een vreemd spel met allerlei uitingen van geloof en seks, en dat met veel bloed. Tja.Het blijft een spel met religie, een thema waar de man niet zonder kon, dat als een rode draad door zijn leven liep. In 2003 zei hij daarover:
I’m not quite an atheist and it worries me. There’s that little bit that holds on: Well, I’m almost an atheist. Give me a couple of months.
 

Ongeneeslijk religieus
Toen mijn kathedraal van zeker weten instortte, zoals voormalig twijfeldominee Boele Ytsma dat ooit verwoordde, moest ieder dogma eraan geloven. Ik ging tot de bodem, maar op die bodem bleek geen atheïsme te vinden. Ik was, om met Bowie te spreken, bijna atheïst. Zijn opmerking dat dat binnen een paar maanden te regelen valt, moet volgens mij niet letterlijk genomen worden.
Het is eerder een uitdrukking van de leegte. Je raakt alle geloof kwijt, ziet rationeel geen belemmering om je atheïst te noemen, en toch lukt het niet. Theoloog Blaise Pascal (1623-1662) verwoordde het als een God-vormig gat. Een leegte die achterblijft als je alle religiositeit weghaalt. Een leegte die alleen door God gevuld kan worden.
Ingebakken
Soms vraag ik me af of dat wel zo is. Is het God-vormige gat dat ik heb ervaren ingebakken in de schepping? Of is het het gevolg van mijn opvoeding en cultuur, waardoor ik niet zonder God lijk te kunnen.
Het gevoel atheïsme niet op te kunnen brengen, dat is voor mij in ieder geval het begin van God. Die leegte blijkt moeilijk op te vullen, maar de puzzelstukjes komen samen. Er is een gat, er is liefde in mijn leven, verdriet, rouw, verwondering. Kunnen ze samen het begin van een worsteling met God zijn?

Eeuwigheid
Wat Bowie daarvan dacht kunnen we niet meer weten. Uit de vele verwijzingen naar religie in zijn muziek is te concluderen dat er een blijvende worsteling was. Die spreekwoordelijke maanden zijn jaren geworden, en misschien wel een eeuwigheid. R.I.P.
Comments