Nieuws


Pelgrimstog

Geplaatst 10 okt. 2019 04:34 door Oecumenische Hagediensten   [ 10 okt. 2019 23:37 bijgewerkt ]

Pelgrimstog

Lieve Hagedienst- vrienden en vriendinnen,

Wij zijn enkele dagen geleden begonnen met de Pelgrimstog van Hoop door de Kaapprovincie in Zuid Afrika.

Frederick Marais, die ook enkele zomerdiensten bij ons in de Hagedienst voorging, heeft de tocht samen met anderen ontwikkeld om de geschiedenis van de Kaapprovincie te verbinden met wens en gebed voor hoop voor de toekomst. We lopen langs dorpen van vrijgemaakte slaven (Pniel), de gevangenis Groot Drakenstein, waar Nelson Mandela in 1990 werd vrijgelaten, zendingskerken en plasen ( grote boerderijen waar wijn en fruit verbouwd worden). Iedere dag veel indrukken. We noemen er enkele.

We zijn gestart in Wellington waar begin dit jaar een nieuw retraitecentrum is geopend, het Andrew Murraycentrum voor spiritualiteit. Een soort Hydepark, met een prachtige lichte kapel waar drie maal per dag een meditatieve viering wordt gehouden. We werden gezegend op pad gestuurd.

Die weldadige ervaring van het meekrijgen van de zegen voor de tocht herhaalt zich elke dag, als we verder trekken. We beginnen dan in of voor de kerk en de predikant spreekt een hartelijke zegenbede uit. Zo zette in Paarl een jonge, vrouwelijke dominee via een mindfulness-oefening ons eerst in onze kracht, waarna ze God vrolijk dankte en ons met de zegen van Sint Patrick op pad stuurde. Hoe mooi klonk dit in het Afrikaans.

De eerste dagen liepen we nog veel over het teerpad langs boom- en wijngaarden. Dat was af en toe frustrerend omdat er verderop tegen de hellingen wel een pad liep. Dat was dan ontoegankelijk vanwege de hoge elektrische omheiningen van de landgoederen. Het bezit van de blanken wordt goed afgeschermd. Schrijnend is het contrast tussen de prachtige wijnboerderijen in Kaaps-Hollandse stijl en de plakkerskampen met de geïmproviseerde, van golfplaten gemaakte barakken van de vluchtelingen uit o.a. Namibië, Botswana en Mozambique, die bij elk dorp te vinden zijn. 

Ondanks een al jaren geleden opgestelde intentie gaat de samenwerking tussen de blanke Nederduitsche Gereformeerde Kerk (NGK) en de bruine Verenigde Gereformeerde Kerk (VGK)  behoorlijk moeizaam. De blanke predikanten die wij hebben ontmoet zijn zich bewust van het kwaad dat de NGK heeft aangericht in de jaren van onderdrukking en Apartheid. Zij willen graag een nauwere samenwerking met de VGK en hebben soms moeite om hun gemeente mee te krijgen. De VGK heeft de handen vol aan de zorg voor de eigen schapen, zoals de predikant van Franschhoek het uitdrukte. Hij vertelde over een discussie in de kerkenraad van zijn rijke gemeente over het al dan niet schenken van een donatie voor een studiereis van zijn VGK-collega. Na lang soebatten wonnen de argumenten van loyaliteit en verbreding van visie het van bezwaren als: zij weten ons te vinden als ze geld nodig hebben en ze kunnen best voor zichzelf zorgen.

Ten slotte. Het is hier volop lente en de natuur is op haar mooist. We zijn dankbaar dat we hier volop van kunnen genieten en beseffen hoe bevoorrecht we zijn. Dat een ongeluk in een klein hoekje zit wisten we vooral van horen zeggen. Eergisteren ging Jodien onderweg door haar enkel. Het was heel pijnlijk maar het gebeurde gelukkig vlak langs het teerpad. Een auto bracht ons terug naar Franschhoek waar een dokter ons een recept van enkele dagen RICE voorschreef (Rest, Ice, Compression, Elevation). Dit schiep een mooie gelegenheid om de eerste indrukken op een rijtje te krijgen. Morgen stap ons (hopelijk) weer.

Liefs voor jullie vanuit Franschhoek van Martin en Jodien

Meer info over het pelgrimspad is te vinden op: www.communitas.co.za

 

De mens is een viespeuk... Blog van Cor P. Berkel.

Geplaatst 27 sep. 2019 01:55 door Oecumenische Hagediensten

De mens is een viezerik. Dat is wel de minste constatering die je kunt doen na het zien van de uitzending over de plastic vervuiling van de rivieren en de zee. En er lijkt geen eind aan te komen. Vrijwel geen insecten meer want de grond is vervuild met insecticiden. Ook de lucht in veel binnensteden is zwaar vervuild. Er is bij stations, wegen en luchthavens is er geluidsoverlast en dat komt alleen door mensen. We zijn op een efficiënte manier bezig om onze leefomgeving te verwaarlozen.
Dat hangt natuurlijk samen met ons streven naar welvaart en dat is prima. (maar wat ongelukkig verdeeld) maar verder gaat het wel goed. Gezondheidszorg zou wat beter kunnen en er is wat te veel stress. Maar dat doen we zelf. Dus een Happyness Training er tegenaan en dan gaat het wel weer. Of is dat te veel de buitenkant. Wordt er wel eens onderzocht hoe de positie van de mens is ten opzichte van zijn natuurlijke achtergronden?
Want de mens is ook een dier die door z’n evolutie steeds verder van z’n basis wordt vervreemd. Soms wordt je wakker geschud door natuurvorsers die vogels of andere diersoorten volgen en daarover rapporteren. Natuurfilms zijn helemaal top op de tv en daar wordt veel naar gekeken. Dus een zekere hang naar onze roots is wel herkenbaar, maar we drijven steeds verder af. En laten we het niet hebben over de groei van onze welvaart. Waar economen en bestuurders de mond van vol hebben. Want wat moeten we met nog meer. En dan vooral de vuiligheid. Laten we eerst eens nadenken hoe we de vuiligheid te lijf kunnen gaan. Dat zal betekenen inperken van de huidige wijze van leven. MInder snelheid, minder plastics, minder insecticiden en minder mobiliteit.
De groei die gepropageerd wordt is vooral meer van hetzelfde. Terwijl juist de natuur laat zien dat het ook telkens iets ander kan. Er worden ook herhaaldelijk voorbeelden uit de natuur nagebouwd met technische middelen. Dat lijkt mij een oplossing van de vervuilende rol van mensen. We weten en kunnen zoveel maar het moet anders. Meer biologische bestrijdingsmiddelen. Alleen plasticsoorten die na een bepaalde tijd oplossen en natuurvriendelijke producten en middelen gebruiken.
Daar moet de overheid een sterke rol hebben en niet de commercie. Want hoe kan de vervuiling door geluid en van de lucht verminderd worden als het vliegen wordt gestimuleerd met steeds goedkopere tarieven. Elektrificatie van de luchtvaart is nog een droom en tot de tijd dat dit ingevoerd is moet vliegen duurder worden. Want schonere lucht en minder geluid zijn kostbaar. Wat de natuur ons biedt moeten we verder ontwikkelen en beter beheren. Daar zijn we wel dichter bij gekomen. Langzaam worden we wakker.
De ontwikkeling en de groei moeten dus een kopie van de natuur zijn. Dat is nog niet overal doorgedrongen. Gemodificeerde maïs, levert zieke koeien. Want het is een verandering van de natuurlijke vorm en blijkbaar slecht voor de natuur. We worden wel wijzer, nu er nog naar handelen.

Vrijheid en verdraagzaamheid – Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 12 sep. 2019 09:05 door Oecumenische Hagediensten

Er is alweer veel te doen over de Boerkawet. Die wet verbiedt mensen om met gezichtsbedekking in openbare gelegenheden en openbaar vervoer te komen. Dat geldt niet alleen voor moslima's maar ook voor bepaalde motorhelmen. Er zijn natuurlijk voorstanders voor die wet en tegenstanders. En er wordt in de media gemeld dat er weinig belangstelling is om deze wet te handhaven.

Maar wat is eigenlijk het probleem waar deze wet voor bedoeld is? Dat is een sociaal probleem want met een gezichtsbedekking kan je in een contact de ander niet goed zien. In een bus weigerde een chauffeur een vrouw met bedekt gezicht de toegang. Men wilde dat de politie zou optreden maar die deed dat niet. Het had een geen prioriteit. En zo is er dus een wet die niet nageleefd hoeft te worden.

Aan de andere kant van deze wetsinhoud is een groep mensen die vindt dat je het andere kledinggedrag gewoon moet accepteren. Tolerantie is daar het kernwoord. En dan is de vraag hoe tolerant moet je zijn. Kan een democratie zoals de onze dit probleem oplossen? Het is een probleem wat al heel oud is en veel publiciteit heeft gekregen.

De grondlegger van die democratie, de Fransman Montesquieu, gaf de eerste aftrap, dat - in mijn woorden- als er geen woorden zijn voor een conflict je er zeker van kan zijn dat er geen vrijheid is. In zijn visie is er geen vrijheid is zonder verdraagzaamheid. Als je niets meer verdraagt van elkaar is er dictatuur. En je hoeft maar het nieuws te volgen om dat bevestigd te krijgen.

Kijk naar Hong Kong en China, Engeland met de Brexit en de VS met Trump. Het gaat allemaal over de vrijheid versus de verdraagzaamheid. Je moet elkaar vrijheid gunnen. Er is geen samenleving te vinden zonder verschillen in opvattingen en geloof enz. Juist in democratische organen zoals ook de ondernemingsraad gaat het hierover.

Daarbij moet iedereen die anderen de vrijheid gunt bereid zijn om stevig in debat te gaan of zelfs flink ruzie te zoeken over meningsverschillen. Dus dat bij de behandeling van de boerkawet in de Kamer de spanning hoog oploopt is geen probleem maar hoort er bij. Met het aannemen van de wet is echter het meningsverschil niet opgelost.

Ik verwacht dat er meer van deze meningsverschillen aangepakt zullen worden via wetgeving. Misschien denkt de Kamer er nog eens over. Want er moet een andere werkwijze en oplossing voor gevonden worden. Niet alle zaken met een meningsverschil zullen met wetgeving oplosbaar zijn, net als het dragen van een boerka. Maar denk ook eens aan standpunten van de dierenpartij. En let op de  actievoerders voor dierenrechten die bij verdrijven inbreken.

Tijden veranderen. Zo zal ook de vertegenwoordigende functie veranderen. Door heftige discussie wordt meer dan anders duidelijk waar het probleem zit en waarom democratie daar geen andere oplossing voor heeft dan verdraagzaamheid te promoten.

 

Oh, oh de overheid - Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 29 aug. 2019 02:44 door Oecumenische Hagediensten

Naast de Urgenda zaak is er nu ook een stikstofzaak. De overheid heeft gedacht met een slimme truc een Europees voorschrift te kunnen omzeilen. Zij maakte een PAS-regeling. Daarin stond dat een project dat extra stikstofvervuiling  veroorzaakte door een ander project dat stikstof opneemt kon worden gecompenseerd. Dat is door de Hoge Raad afgewezen. En nu zijn er voor duizenden projecten dus ten onrechte vergunningen verleend.

Met de Urgenda zaak moest de overheid van de rechter ook in hoger beroep de stikstofvervuiling voor 2020 terug brengen naar 25% van het niveau van 1990. Dat gaat de overheid niet halen voorspellen de deskundigen. En Nederland presteert in Europa al het slechtst van alle landen.

Dat doet de vraag rijzen wat dit voor een overheid is. Die maakt wetgeving en voert die vervolgens niet of foutief in. Blijkbaar is regelgeving prima maar de overheid doet daar niet aan mee. Het lijkt op de Brexit geschiedenis. Het Verenigd Koninkrijk wil uit de EU stappen en sluit een overeenkomst, maar het parlement accepteert die niet. En wat betekent het als de overheid vindt dat bij het klimaatakkoord er vooral gelet moet worden op het draagvlak?

In mijn praktijk met ondernemingsraden maakte ik ook vaak mee dat de or een afspraak maakte met de bestuurder en dat er vervolgens niets mee gedaan werd. Dat leidde tot veel rechtszaken die door de or vaak gewonnen werden. Want afspraak is afspraak. Het is daarmee een vaststaand feit dat het niet houden aan een afspraak verkeerd uitpakt. En anders opstappen en wegwezen.

Draagvlak krijgen is vooral luisteren naar de achterban of de kiezers. En dan niet alleen naar de kiezers die je aan je huidige positie geholpen hebben, de eigen partij. Want die zijn het toch wel wel met je eens. Het gaat  ook om die anderen die al tegen waren en een andere bestuurder of leider wilden. De tegenstanders laten zich niet meer in de hoek zetten. Die gaan dus naar de rechter, tot aan de Hoge Raad.

Het is niet verwonderlijk dat er in bepaalde landen autoritaire leiders komen. Die zetten met gebruikmaking van macht hun programma door. Er is daar behoefte aan een sterke man die tegen alles in z’n wil doordrukt. Vaak ook in het eigen belang en voor eigen positie. Tegenstanders worden gevangen gezet of publiekelijk te kijk gezet in de sociale media. Met de energietransitie  en de klimaatproblemen gaat het erom spannen. Allemaal krijgen we er mee te maken. Tot nu toe geven we de bestuurder krediet. 

Welkom en inleiding zomerdienst zondag 28 juli 2019

Geplaatst 12 aug. 2019 13:24 door Oecumenische Hagediensten   [ 14 aug. 2019 01:14 bijgewerkt ]

De vredesduif, teken van vrede en hoop.
In februari 1949 loopt de Franse schrijver, Louis Aragon, bij het Parijse atelier van Picasso binnen. Hij komt de affiche ophalen. voor het Internationale Vredescongres. van de communistische partij. Het affiche is niet af. Aragon loopt rond op zoek naar iets bruikbaars. Zijn oog valt op een litho. Een witte duif op een zwarte achtergrond. Het blijkt een gouden greep.
Overigens hield Picasso van duiven niet vanwege vreedzaam gedrag maar wegens hun impulsief en opvliegend karakter. Na het Vredescongres vliegen .de vredesduiven de hele wereld over. In 1951 brengt Mao een postzegel uit met de duif. Wereldvrede; staat eronder.
Stalin en Mao gingen echter allesbehalve vreedzaam met hun tegenstanders om. Pax Christi ontstaat op initiatief van Franse burgers in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog als beweging voor vrede en verzoening. In het huidige logo is het silhouet van een duif verweven. Al zeker 4500 jaar is de witte duif een zinnebeeld. Aan geen dier heeft de mens zoveel betekenissen gegeven. Liefde en vrede vormen de hoofdmoot. In het spoor daarvan volgen reinheid, vrede, mensenrechten,rechtvaardigheid.
Rond 2500 voor Chr. schreef een dichter het Gilgamesh-epos, waarin de wereldomvattende vloed staat beschreven. Na het Gilgamesh-epos, waarin de wereldomvattende vloed staat beschreven. Na de vloed liet Gilgamesh een duif, een zwaluw en een raaf los om na te gaan of de aarde droog viel. De raaf keerde niet terug.
Naar schatting veertienhonderd jaar later kwam het boek Genesis tot stand. Het verdrag tussen God en de mensen na de zondvloed werd een succesverhaal. Ruim duizend jaar later werd de en Koran opgetekend. Nuh, de Islamitische naam voor Noach, liet ook een duif los om te kijken of het water voldoende gezakt was.
In het christendom was de duif vooral het symbool van de Heilige Geest. Tijdens de doop van Jezus in de Jordaan verschijnt de Heilige Geest in de gedaante van een duif. Iets als een duif’ maakte de onzichtbare Geest voor mensen zichtbaar. De heilige geest is echter niet aan beeld en vorm gebonden. De neerdalende duif met wijd uitgespreide vleugels maakt een beschermend bijna koesterend gebaar. Wat doet de Geest met je? Ik heb toen teksten in de Bijbel opgezocht waar de heilige geest genoemd wordt maar daar houd ik geen helder beeld aan over. Ook uit andere beschrijvingen ontstaat een vluchtig en ongrijpbaar beeld. Als je het aan mensen vraagt of zij de Geest ervaren hebben, zeggen zij vaak pas achteraf te beseffen wat hen is overgekomen toen zij in een schier uitzichtloze situatie de kracht voelden om verder te gaan.De Geest kan veel voor ons betekenen als wij haar ruimte geven. Willen wij die ruimte in ons hart geven?
Wij hebben die inspiratie hard nodig, als wij ons willen inzetten voor een duurzame en
rechtvaardige vrede. De vraag is hoe en waar?.
- Vrede is veel meer dan de afwezigheid van conflicten. Het is de kunst om innerlijke vrede te ervaren te midden van conflicten
- Zelf duurzaam leven zodat je voetafdruk zo klein mogelijk is en je minder afhankelijk bent van fossiele brandstoffen
Je goed informeren over de condities die nodig zijn voor een duurzame en rechtvaardige vrede.
- Oorzaken van conflicten nagaan. Hoe ontstaan conflicten in het groot en het klein? Hoe kom je uit een conflict?Wat kunnen we zelf doen om de neiging te weerstaan anderen negatief te beoordelen. Ons verdiepen in wat vrede duurzaam maakt . Elke situatie is anders.
- Nepnieuws en desinformatie ontmaskeren. Kortom het kritisch blijven volgen van het nieuws.
Bij dit alles kunnen we inspiratie van de neerdalende duif goed gebruiken Hij geeft ons
hoop en kracht om verder te bouwen aan een duurzame en vreedzame samenleving. Dit
alles een opmaat naar komende Vredesweek.




Digitalisering - Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 26 jul. 2019 01:55 door Oecumenische Hagediensten   [ 26 jul. 2019 01:57 bijgewerkt ]

Hoewel ik van huis technisch opgeleid ben heb ik nooit geloofd in de digitale hype. De missionaire toon en utopische visioenen, dat was zo overtrokken. Al die grote beloften van een digitale democratie en het einde van de elites en conflicten. Dat alles was zoals de goden het wilden en die kunnen het ook niet. Het heeft wel geleid tot een radicaal consumptiekapitalisme. Dat zat van meet af aan in de producten en strategie was ingebakken. En de grote multinationals hebben allerlei ‘rulings’ afgesproken met veel landen waardoor ze vrijwel geen of helemaal geen belasting betalen.

Uiteindelijk heeft dat consumentisme geleid tot een klimaatverandering en milieuverwoesting. Nu ontstaat met name door het energieverbruik ook een energieprobleem. Dus veel problemen die we vandaag de dag hebben, zijn door de digitale industrie veroorzaakt: de ondergang van de nieuwsmedia, het einde van de feiten, de vervuiling van de publieke discussie. Dat hebben de sociale media voor elkaar gekregen.

De voorspelling was een toekomst waarin ieder mens alleen nog zijn eigen, op zijn privé-interesses toegesneden nieuws zou ontvangen. Het is precies zo gegaan. Tegenwoordig luistert de helft van het land alleen nog naar de eigen nieuwsberichten en beschouwt al het andere als nepnieuws. De feiten zijn vaak vervangen door meningen.

Daarnaast zijn er heel veel voordelen, zoals de beschikbaarheid van enorme hoeveelheden informatie over vrijwel alle maatschappelijke gebieden. Maar daar is ook kritiek op. Want wat de mensen vroeger moesten opzoeken op kaarten, in gidsen en naslagwerken komt via apps op een smartphone zo maar binnen. Daar blijft weinig van hangen. We leren er niets van.

Zo worden we dommer en steeds afhankelijker van de grote digitale aanbieders. Geregeld  worden er nieuwe op de  consumenten gerichte producten en diensten aangeboden. De steden worden zo vervuild door toeristen en stepjes, dan wel gratis fietsen. De consumenten slikken alles wat maar gemak biedt. En dat gaat digitaal steeds sneller. En zo komen we tot een kapitaal consumentisme waar de overheden geen grip meer op hebben.

In de VS en Europa zijn er signalen die op een omslag in denken duiden. In de politiek en bij toezichthouders dringt de vraag zich op of het zo verder moet. Er worden onderzoeken gestart en hearings gehouden om de feiten boven water te krijgen. Er worden ook miljarden boetes opgelegd vanwege overschrijding van de wetgeving. Er wordt openlijk gesproken over het opsplitsen. Dat is eerder in de VS ook gebeurd met grote concentraties van oliebedrijven. Het zou het verdienmodel van deze techniekbedrijven enorm aantasten.

Een steeds groter bezwaar vormt het verdienmodel van Facebook dat gebaseerd is op het doorverkopen van informatie van klanten. Dat is privacygevoelige informatie. Keer op keer heeft Facebook verzekerd dat men rekening zou houden met de wetgeving, maar tot op heden heeft men dat niet waar gemaakt. Sterker nog: men gaat nu zelfs starten met een geldsysteem, de Libra. Dan krijgt men ook alle betalingsgegevens van de gebruikers in handen. We krijgen dan zo een regering van Facebook. De democratische wereldorde is dan voorbij. 

Fouten maken moet. Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 12 jul. 2019 00:58 door Oecumenische Hagediensten   [ 12 jul. 2019 01:05 bijgewerkt ]

Recent viel mijn oog op een bericht over de belastingdienst die fouten maakt bij de toekenning van toeslagen. Ik stelde mij de vraag hoe volmaakt onze maatschappij diende te zijn. Let wel bij de belastingdienst gaat het in het totaal om enorme bedragen (in 2018 € 255 miljard) waarvan maar een klein deel aan toeslagen uitgekeerd wordt.
In 2018 keerde de belastingdienst € 12.900 miljoen uit en daarvan is in 12 jaar € 800 miljoen niet terugvorderbaar. Dat is per jaar € 67 miljoen. Dat is op het totaal van de uitkeringen in 2019 0,51%. Absoluut gezien is dat veel geld maar als foutmarge zeer klein. Bovendien is de belastingdienst afhankelijk van de opgave van de ontvangers van toeslagen. Volgens mij hebben we dus een prima belastingdienst die zijn werk goed doet.

Maar daar denkt de Kamer anders over. De aandacht voor dit soort informatie is eerder beschadigend dan opbouwend. Hier lijkt mij dat er vrijwel niets meer te verbeteren valt. Waar gewerkt wordt, worden toch fouten gemaakt? In deze examentijd is de druk om volmaakt te presteren natuurlijk groot. En als het lukt is de vreugde evenredig. Maar het bevestigt onze cultuur vanaf de schoolbanken. Presteren en streven naar volmaaktheid. Daarmee raakt het plezier hebben in het doen, het nieuwsgierig experimenteren, het opdoen van ervaring op de achtergrond. Streven naar volmaaktheid is prima, maar ga er niet vanuit dat je volmaaktheid bereikt. We moeten dus de bereidheid hebben om met minder volmaakte oplossingen te leren leven. Soms lijkt het erop dat de media en de politiek streven naar onhaalbare ideale oplossingen.

Zoals in het geval van de belastingdienst. De gemaakte fouten liggen binnen de normen van veel meetinstrumenten. Een meetinstrument met een nauwkeurigheid van 1% is al heel goed. Dat haalt de dienst, dus veel beter kan het niet worden. Soms zijn de oplossingen nog duurder. Met meer mensen en meer controle loopt dit al snel in de cijfers.

Ook voor hagedienstleden geldt dat doen belangrijker is dan het resultaat. Door te doen blijf je nieuwsgierig, blijf je in beweging, doe je nieuwe ervaringen op. Het resultaat is vaak een compromis tussen verschillende opvattingen. De volmaaktheid van de oplossing zit dan ook in het compromis. Geen compromis en streven naar de beste oplossing is meestal het begin van ellende. Conflicten (en erger nog, oorlog) zijn hierdoor ontstaan. Omarm dus het idee van acceptatie van onvolmaaktheid, van het compromis, van het gegeven dat wij allemaal mens zijn. En mensen mogen, of sterker nog, moeten fouten maken.

Pinksteren met de Werkhofgemeenschap

Geplaatst 20 jun. 2019 05:59 door Oecumenische Hagediensten

Omdat de Hagedienst met Pinksteren ‘dakloos’ was, hebben zo’n twintig leden van de Hagedienst van de gelegenheid gebruik gemaakt om Pinksteren te vieren samen met de Werkhofgemeenschap in Werkhoven. De redactie heeft Menny Kuipéri bereid gevonden een impressie te schrijven.

De Hagedienstgemeenschap heeft dit jaar Pinksteren samen gevierd met de Werkhofgemeenschap in Werkhoven. Sommige leden van de Hagediensten komen daar vaker, anderen niet of nauwelijks. 

Een prachtige plek in een mooie, landelijke omgeving.

Op de donderdagavond, voorafgaand aan de Pinksterdienst, hebben een aantal leden van onze cantorij geoefend met het koor van de Werkhofgemeenschap o.l.v. Lisette. Een inspirerend gebeuren. In de koffiepauze hebben we elkaar wat beter leren kennen door het uitwisselen van de nodige informatie.

De Werkhofgemeenschap dateert uit de zestiger jaren. Inmiddels wonen er al lang geen zusters meer. Het gebouw wordt nu ook gebruikt voor conferenties e.d. Enkele zusters komen nog wel naar de diensten.

De dienstvoorbereiding vindt elke week plaats. Voorgangers komen zowel van katholieke als protestantse huize. De mooie, sfeervolle kerkzaal wordt door de leden van de gemeenschap ingericht. Net als bij ons wordt er met stoelen gesjouwd!

Ze hebben een eigen liedboek dat aangevuld kan worden. Er zijn verschillende pianisten. Het koor zit op het podium en gaat bij elkaar staan als er gezongen wordt. Vond ik wat rommelig. Bij het koffiedrinken na afloop was het een drukte van belang, maar heel gezellig.

Al met al een goede ervaring en zeker voor herhaling vatbaar.

Menny Kuipéri

 

Terugblik op de Tent of Nations - Martin Kemperman

Geplaatst 20 jun. 2019 05:51 door Oecumenische Hagediensten

Het eerste dat mij opvalt als ik terug ben in Nederland is dat alles hier ongelooflijk groen is. De groene bomen lijken in de ochtendnevel tot in de hemel te groeien.

Het tweede opvallende is de welvaart. Alles is luxe, kijk naar de auto’s op de weg. Alles is overdadig, kijk naar gekmakende variatie in de supermarkten. Alles doet het, zet de kraan open en daar is water, ga naar de koelkast en daar is voorraad, steek de sleutel in het slot en deuren gaan voor je open.

In de vele gesprekken over de Tent of Nations komen uiteindelijk twee vragen naar boven die voorlopig nog niet beantwoord zijn. De eerste wordt in verschillende toonaarden gesteld, van cynisch tot vol bewondering met alle schakeringen daartussen: “gaat de familie Nassar dit redden?”. De tweede vraag is: “wat heb ik ervan opgestoken?”.

Martins tuintje met mais, sla, zonnebloemen en tijm

Aan de eerste vraag zitten verschillende kanten. Gaat de annexatiepolitiek van Netanyahu op korte termijn beginnen en wat zijn daarvan de gevolgen? Heeft de familie voldoende kracht en support om het in moeilijker tijden vol te houden? Hierover kan ik kort zijn. De familie heeft geen enkele hoop op gunstige politieke ontwikkelingen. Terwijl de annexatieplannen steeds duidelijker worden, neemt de steun voor de Palestijnen steeds verder af. Daarom bereidt de familie zich voor op de situatie waarin de Tent of Nations als onderdeel van Groot Jeruzalem van Bethlehem zal worden afgescheiden. Alles zal in het werk worden gesteld om in die geïsoleerde situatie verder te kunnen bestaan. Denk daarbij bijvoorbeeld aan de voorziening van drinkwater, de aanwezigheid van vrijwilligers en de financiering van de toenemende (belasting)kosten.

Over de vraag naar wat ik van mijn verblijf heb opgestoken denk ik regelmatig na. Het allerbelangrijkste is misschien wel dat creatieve, geweldloze weerbaarheid te leren is. Fiducie hebben in een wereld van vrede en gerechtigheid is een uitdaging om het negatieve om te buigen naar positieve handelingen, hoe klein ze ook mogen lijken. Ik ben verrast door de betekenis van het werken op het land. Van de energie die ik krijg bij het zien van de groeikracht van bomen in de rotsachtige bodem, van de voldoening bij het licht en ruimte geven voor een jonge boom en bij het om de boom spreiden van het weggehaalde gras. Het is zo basaal en tegelijkertijd illegaal, want voor bijna elke boom geldt een door het Israëlische leger uitgeschreven demolition order: de boom mag niet groeien, Gods schepping mag geen vruchten dragen. En dat was nu juist wel het motief van opa Nassar toen hij de grond kocht: dicht bij de aarde leven en van de woestenij een tuin maken waarin iedereen van goede wil zich kan laven. Dit motief houdt de familie op de been. Hun geloof in een God van liefde en gerechtigheid is daar niet los van te zien. Daoud wil deze samenhang graag verder onderzoeken. Ook voor mij is het een boeiend gegeven waar ik nog lang niet over ben uitgedacht.

Vrijwilliger zijn op de Tent of Nations is pittig. Ik ben enorm dankbaar dat ik deze klus heb kunnen klaren en er ook veel plezier aan heb beleefd.


Verandering - Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 20 jun. 2019 05:16 door Oecumenische Hagediensten

Wat Trump beoogt weet je nooit zeker. Nu is er in Engeland weer een relletje over de burgemeester van Londen. Dan weer over de nieuwe premier van Engeland of de Brexit. En zo brengt hij onzin in de publiciteit. Hij bemoeit zich met alles en iedereen. Maar hij houdt zich bovenal niet aan afspraken en regels. Niet aan oude en niet aan nieuwe afspraken.

En hij is niet de enige. Ook dichtbij verkopen meerdere leiders in de wereld onzin. Het ontkennen van de klimaatcrisis door Baudet, besparingen als Engeland uit de EU stapt van Boris Johnson en de Brexit-no-deal zonder economische gevolgen. Er waait een andere wind door de wereld en oude waarden van de liberale economie lijken afgedaan.

Als die wind doorzet moeten we ons op veel dingen bezinnen. De benadering van de nieuwe wind gaat uit van het idee dat het niet uitmaakt wat je doet. Want alles gaat volgens een patroon dat niet is te beïnvloeden. Dus je kan rustig allerlei belangrijke zaken ontkennen of je eigen visie daarop geven ook al is dat tegen de geldende opvattingen. Of anders gezegd: je kan rustig leugens vertellen.

Het is een ontkenning van het verschil tussen goed en kwaad. Het maakt niet meer uit. Waarheid is er niet en feiten zijn ook maar meningen. Er is maar één belang en dat is je eigen belang. Maar mijn opvatting is dat niet. Voor mij is de tweede wereldoorlog en de vrede daarna van groot belang en dat is een bewijs van het goede. Niet voor het eigen belang maar voor dat van de wereldvrede. Het is de moeite waard dat door te zetten.

Alle verworvenheden die we nu in onze cultuur hebben zijn een gevolg van besluiten om het goede te doen. Ook al zijn daar ook veel fouten en ongelukken door gemaakt. Dat is verantwoordelijkheid dragen. Het vergt zelfkritiek, studie en reflectie. Door het innemen van die andere wereldbeschouwing ontloop je dat en zet je mensen op een verkeerd been. Dat is populisme.

Het dreigt ook in ondernemingen en in landelijke economieën binnen te dringen. Daar moeten vertegenwoordigers van medewerkers en burgers tegen optreden. Vanuit de EU wordt Italie erop aangesproken en in ondernemingen zou dat de RvC en de ondernemingsraad moeten doen. Gewoon bij de feiten blijven en informatie blijven vragen over de  ontwikkelingen. Het klimaat wordt er niet leuker van maar wel betrouwbaarder.

Populisme is het roepen van vanalles wat ongeloofwaardig is. Dingen die gewoon niet waar zijn of gewoon niet kunnen. Ook technische ontwikkelingen lijden hieronder. De Kunstmatige Intelligentie doet geen nieuwe mensen ontstaan. Hooguit kunnen repeterende handelingen betrouwbaarder en sneller uitgevoerd worden. En nog steeds blijken er fouten ten gevolge van automatisering ontdekt te worden. Blijven we geloven in innovatie of moeten we de dingen beter gaan doen. Dat zou pas een goede verandering zijn.

 

 

1-10 of 98