Nieuws


'Wormen en engelen' 'Hoor nu mijn stem' Dineke Havinga

Geplaatst 8 jun. 2018 14:55 door Martin Kemperman   [ 8 jun. 2018 15:25 bijgewerkt ]

Zoals u wellicht vermoedt, ben ik geïntrigeerd door de wijze waarop kwaliteitskranten als de Volkskrant en de NRC, romans waarin het geloof volop aanwezig is met alle sterren die ze hebben beoordelen, laaiend enthousiast. Eerst wordt het geloof afgebrand, afgedaan en lange tijd genegeerd en nu wordt een groter enthousiasme dan in de religieuze pers als Trouw, ND en RD aan de dag gelegd voor de wijze waarop geloof in nieuwe romans aan de orde wordt gesteld.
Dus ik adviseer u op vakantie onderstaande romans mee te nemen om eens te kijken wat kerklui er van vinden, misschien bent u kritischer dan die kranten?!
De wijze waarop Jan Wolkers in de gereformeerde wereld destijds werd ontvangen werd op mijn middelbare school beleefd als een schoffering van geloof ( en de zede). Terwijl als je de biografie van Onno Blom over hem leest je een diepgaande kennis van de bijbel en liefde voor die teksten en verhalen tegenkomt, gekoppeld aan levenssferen die geen kerkelijke goedkeuring konden dragen in die dagen. En dat nam wellicht het zicht weg op zijn trouw aan het bijbelse denken.
Maarten de Graaff, een dertiger, hij is ook dichter, gaat totaal anders te werk. Hij schrijft een roman, waarin de hoofdpersoon een zoektocht onderneemt naar de reden waarom mensen gelovig zijn, wat ze daar vinden. Hij wil er dichterbij komen, ondanks dat hij de kerkelijkheid van zijn jeugd in zijn studententijd eerst naast zich neerlegt.
De hoofdpersoon probeert te verstaan wat zijn vader drijft om zich over te laten dopen bij de baptisten. In zijn studentendispuut komt hij mensen tegen die op heel verschillende wijze betrokken zijn op geloof of er uit leven. Hij probeert ze diepgaand te verstaan, hij maakt er zelfs een studieproject van. De een is een gewone jonge PKN dominee die nota bene dominee wordt in de streek waar de hoofdpersoon vandaan komt. Wat heeft hij daar te zoeken.. En de ander is een oudere dispuutgenoot die franciscaan is. Hij probeert hen dicht op de huid te komen, wat is een integer gelovig leven? En soms maakt hij uitstapjes naar religieuze plekken of naar de historie van allerlei kerken of gebruiken, ook naar denkers als Simone Weil en mystici als Hadewijch. Het heeft iets van 'Jan gaat studeren en zoekt bijpassend geloof'. Is dat een roman? Daaronder ligt eigenlijk een ander script:
Het is een zoektocht van een jongvolwassene naar wat ten diepste van betekenis is voor je leven als je ook gebruik wilt maken van de diepgang die bij godsdienst hoort. Het is fascinatie voor een leraar van vroeger, die er ouderwetse denkbeelden op na hield, maar tegelijkertijd zo echt leefde vanuit wat hij geloofde. Dus het is ook een zoektocht naar wat betekenisvolle woorden zijn in een mensenleven, dat fragiel en onzeker is. ( in de roman wordt gestorven, liefdes mislukken, contacten verwateren, identiteit is nog onzeker, seksualiteit ontdekt, mailwisselingen, liederen gezongen.) " Ik wil de weefsels begrijpen waarin we zijn opgenomen. Ik wil iets groters begrijpen door het voor mij te zien".
En daarin is het een moderne zoektocht. Maar gek genoeg een beetje wennen voor gewone kerkgangers omdat het zo positief en vertrouwd over geloven is. Wat wil je nou nog meer?


Franca Treur is inmiddels bekend door boek en film over de wereld van de zwarte kousen kerk. 'Hoor nu mijn stem' is een roman die nog sterker van binnenuit die wereld beschrijft. Uitermate zorgvuldig en integer. De hoofdfiguur is een vrouw die graag eigentijds wil leven, ambitie heeft studeert en een baan bij de publieke omroep krijgt. Uitvoerig en met liefde doordenkt ze haar afkomst. Het is fascinerend om de specifieke taal van deze reformatorische kerk te lezen, een heel boek vol. Het is echt een taal die we in de kerken van noord niet kennen. Het boek beschrijft het als een intieme taal vol beleving en verdieping. Ze beschrijft hoe haar oudtantes, bij wie ze opgroeit van hun eerst adem tot hun laatste snik in deze taal wonen. En de gang van de hoofdpersoon in deze roman is dat het heel moeilijk blijkt om zonder zo'n taal te leven. Het heeft zo'n ragfijne bevindelijke melodie in haar leven gelegd dat het leven zonder deze geloofswereld plat en vruchteloos lijkt, moeilijk om in te leven. De hoofdpersoon keert terug... En als je dat leest dan kun je dat ook wel begrijpen.
Terwijl ik toch eigenlijk dacht dat het wel fijn zou zijn om die donkere kerkwereld te verlaten...
Goede vakantie.

Dineke Havinga (overgenomen uit 'Lopend Vuur').

Maarten van der Graaff
Wormen en engelen
Atlascontact 2017

Franca Treur
Hoor nu mijn stem.
Prometheus 2017

Christopher de Bellaigue - De Islamitische Verlichting, de ontmoeting tussen Oriënt en het Westen in de Moderne Tijd.

Geplaatst 8 jun. 2018 02:19 door Martin Kemperman   [ 8 jun. 2018 02:26 bijgewerkt ]


Al een tijd loop ik rond met ergernis over het gekanker op de Islam, een wereldgodsdienst met bijna net zo veel gelovigen als het Christendom en anderzijds de verlegenheid dat ik geen zin heb om me helemaal te verdiepen in de geschiedenis van Mohammed, de Koran, Soennieten en Sjiieten en de Soefi’’s en Bahai, en wat daar allemaal mee te maken heeft.
Totdat het vorig jaar de boven geciteerde vertaling kwam van een boek waarvan ik hoopte dat die veel van mijn vragen zou beantwoorden.
De Bellaigue is een Engels/Franse 47-jarige journalist, die Oosterse studie studeerde in Cambridge en die na een aantal boeken over soms pijnlijke onderwerpen als de Armeense genocide, het bovengenoemde brede thema aandurfde….waarin hij schitterend geslaagd is.
Voor mij in elk geval, omdat hij niet de hele geschiedenis van de Islam beschrijft maar pas in 1795, de verovering van Egypte door Napoleon, begint en zich vooral op de cultuurgeschiedenis richt en zich tot het hoogst nodige van de politieke geschiedenis beperkt.

Zo lezende over de wijze waarop in Istanbul, Alexandrië en Teheran Europese inzichten van de Verlichting —mensenrechten, de betekenis van wetenschap, emancipatie, staatsrechtelijke vernieuwing— op tal van manieren doorwerkten, kun je je verbazen over vele onverwachte verhalen. Bijvoorbeeld over de grote invloed van hoog opgeleide vrouwen, de onweerstaanbare aantrekkingskracht van het 19e-eeuwse Parijs, over de knappe wijze waarop het Ottomaanse rijk omging met de enorme verscheidenheid in een bevolking met Turken en Grieken, Christenen en Joden, gelovigen en atheïsten. En het merkwaardige verhaal hoe een Perzische hervormer Jamal al-Din Afghani zichzelf zag als een Islamitische Luther. Maar ook over het dilemma: hoe wél moderne vernieuwingen als de trein, de drukpers en de krant in te voeren en deel te nemen in een wereldeconomie , toch je eigen Oosterse identiteit te bewaren.
Het boek geeft een veelheid van indrukken, waarvan ik mij al lezende bewust was dat ik het grootste deel weer zou vergeten, maar die mijn begrip voor de bestuurders van het moderne Egypte en het moderne Iran en voor Erdogan vergroot hebben. Allemaal staan ze in een lange Islamitische traditie waarin ze op tal van wijze positieve en heel veel negatieve westerse invloeden hebben gekend.

Ik hoop dat het boek invloed zal hebben op het Westerse oordeel over de Islam en zijn gelovigen en dat het ook diegenen die er niet aan toe komen om het te lezen zal helpen te overtuigen dat er een andere Islam is dan wij uit de media telkens krijgen gepresenteerd.

Philip Idenburg

 

Taal De blog van Cor P Berkel 6 juni 2018

Geplaatst 6 jun. 2018 12:22 door Martin Kemperman

De taal is een eeuwigdurend probleem. Al in de oudheid bij verschillende godsdiensten is het spreken van een andere taal als een wonder van de goden gezien. Bekendste voorbeeld daarvan is de torenbouw van Babel. Oorspronkelijk begon het volk aan de bouw van de toren met één taal maar God verspreidde het volk en gaf het meerdere talen. Dergelijk verhalen komen in veel oude godsdiensten voor omdat het verschil in taal de mensen voor een raadsel stelde. Men begreep de achtergrond niet en dus was het de hand van God.
Duidelijk is wel dat het hebben van één taal bij de bouw handig was want je kunt dan samenwerken. Dat was productiever en gaf betere resultaten. En dat is nog steeds zo. Dat heb ik zelf bij or-en ook gemerkt. Meerdere talen in een or maakt het discussiëren niet gemakkelijker.
Waarom is er in het hogere onderwijs dan een streven naar het gebruik van Engels? Ook daar is het spreken in die taal voor velen lastig en ook het begrijpen van het studiemateriaal moeilijker.

In de maatschappij komt het verschil in taal het duidelijkst naar voren bij de asielzoekers en migranten. Er worden door professionals en vrijwilligers vele uren besteed om de buitenlanders onze taal te leren. Want voor de samenwerking in de maatschappij is het handig dat de taal gemeenschappelijk is. Zo gaan we nog steeds met de taal, onze eigen taal, om als een probleem. We zijn als land en daarbuiten niet in staat om het verschil in taal ergens voor in te zetten.

Als je op vakantie of op reis in het buitenland bent en een andere taal hoort dan ben je gelijk bewust van de vakantie of het op reis zijn. Verschil in taal maakt je meer bewust van de verschillen in land en cultuur. Een andere taal kent ook andere begrippen. Een Vlaams boek kent, ondanks dat het bijna Nederlands is, toch een flink aantal begrippen die voor ons onbekend zijn. Zoals het woord goesting (zin hebben). En dat is in het Engels of Frans en Duits ook zo.

De studenten die nu aan de hogescholen en universiteiten studeren moeten een behoorlijke kennis hebben van het Engels. Er is een discussie gaande over nut en noodzaak van het gebruik van Engels. Veel masteropleidingen zijn in het Engels maar de vraag blijft of dit de kwaliteit bevordert. De argumenten zijn er niet naar. Het trekt meer buitenlandse studenten en het zou
goed zijn voor de werksituatie van de afgestudeerden. Maar de inwoners betalen hun belasting niet voor de buitenlandse studenten. En afgestudeerden blijven ook graag in Nederland. Dat zijn dus slappe argumenten.
Bovendien is het probleem van de immigranten of buitenlanders die in ons land opgevangen moeten worden en moeten inburgeren veel urgenter. Kortom doe eens wat voor de inburgering in plaats van de luxe positie van de studenten. En voor het krijgen van een baan is Nederlands nodig.

Ook in het bedrijfsleven komt de meertaligheid steeds meer voor. Daar zouden initiatieven zeer welkom zijn. Meertaligheid is een eeuwenoud probleem en het wordt tijd dat we er een handzame oplossing voor ontwikkelen. De technieken zijn er voor beschikbaar. De oplossing is er in de vorm van een oortelefoon die meerdere talen kan verstaan en vertalen. Maar ja aan de universiteiten doceren ook veel digibeten.

Luilekkerland De blog van Cor P Berkel 26 mei 2018

Geplaatst 24 mei 2018 01:03 door Martin Kemperman

Dat is wat Rutger Bregman in zijn boek “gratis geld voor iedereen” van 2018 (een herziene uitgave van 2014) over onze leefstijl zegt. Wij leven in luilekkerland en hebben dat nauwelijks in de gaten. We leven in een waanzinnige vooruitgang. Er zijn minder oorlogen, er zijn goede vaccins tegen ziekten, veel meer kinderen gaan naar school. Alles is te koop voor weinig geld, we vliegen naar verre oorden en consumeren ons te pletter. Wat we niet regelen is het opheffen van de armoede wereldwijd. Hij is overigens positief over de bereikte resultaten tot zover maar het is niet genoeg.
Het boek kreeg ik door een tip van mijn dochter. (De appel valt minder ver van de boom dan je vaak denkt). Eerder schreef ik al over het basisinkomen en was toen al overtuigd van het idee. Maar de bezwaren leken toen onoverkomelijk. Die bezwaren zijn van het type dat we houden moeten wat we hebben. Die forse kritiek komt vooral van de conservatieve partijen en groeperingen. Die onderbouwen dat met economische theorieën die overigens van de vorige eeuw zijn.

In zijn boek stelt Rutger Bregman voor om de armoede te bestrijden door een minimuminkomen. Zonder dat daar een plicht tot werken tegenover staat. Dat is dus een basisinkomen. Gelukkig is daar nu in een aantal gemeenten een proef mee gestart. Groenlinks heeft dat in zijn verkiezingsprogramma staan. En in Italië willen de partijen die een regering gaan vormen dat ook invoeren.
Maar de economen en politici van conservatieve signatuur zijn tegen. Die willen vooral het luilekkerland in stand houden. Maar de wereld staat niet stil. Er zijn economen die het pompen van geld door de Europese Centrale Bank in de economie van Europa, willen vervangen door helikoptergeld. Strooi het geld uit over de mensen en stop met het opkopen van obligaties van landen en ondernemingen. Het geld moet de mensen bereiken. Men wil meer groei en meer welvaart.

Inmiddels zijn we een paar stappen verder en staat de werkwijze van de ECB ter discussie. De rente blijft laag, de beoogde inflatie blijft uit en we consumeren we ons te pletter. Kortom er klopt iets niet. Volgens Bregman hebben we doel en middelen in de economie verwisseld. Wat is het doel van ons economisch handelen? Dat is niet het verkrijgen van steeds meer welvaart, maar de verdeling daarvan over de wereld. Daarnaast heeft de bekende econoom Keynes al in de zomer van 1930 voorspelt dat we in 2030 nog 15 uur per week zouden werken. Dat zou ons doel moeten zijn.
Kijken we naar waar we nu staan dan is korter werken een vloek en moeten degenen die een uitkering krijgen daarvoor de meest knullige werkjes uitvoeren. Want de conservatieven blijven geloven in het werken voor je geld. We sturen dus op het maximeren van de middelen maar weten niet meer wat het doel eigenlijk is. En intussen klotst het geld tegen de plinten.

Kunnen we een basisinkomen wel betalen? In het Financiële Dagblad meldt de econoom Marco Protopapa van JP Morgan: 'In onze optiek is de Italiaanse begrotingssituatie momenteel relatief veilig'. Of dat voor Italië ook zal gelden en de financiële markten vertrouwen blijven geven aan Italië? Wordt de stelling van Bregman bevestigd dat het invoeren van het basisloon geen economisch ramp is? Italië heeft economische doelen bijgesteld. Nu de rest van Europa nog.

Haat zaaien De blog van Cor P Berkel 30 april 2018

Geplaatst 11 mei 2018 00:47 door Martin Kemperman

Er is de nodige commotie ontstaan over de prediking in de As Soenna moskee in Den Haag. Net niet of wel blijkt uit de opgenomen teksten van de preken dat er sprake is van haat zaaien. Een begrip dat in onze taal eigenlijk onbegrijpelijk is. Wat is haat en hoe kan je dat zaaien? En dus kan het ook met wetgeving niet aangepakt worden.

Minister Grapperhaus is gevraagd om in de wet er een aanscherping voor te regelen, maar die ziet dat als een niet haalbare kaart. De imam van de moskee blijft volgens hem net maar dan ook net binnen de grenzen van de wet. Ook op andere punten ziet de minister geen mogelijkheden strenger op te treden.
Er gaat op deze manier van benadering iets volkomen de mist in. Dat komt wellicht omdat er vooral gedacht wordt in termen van wetgeving en bestraffen. Maar dan blijkt ook hoe beperkt die manier van denken is. Uit veel wetenschappelijk onderzoek, o.a in het verkeer, blijkt dat belonen beter werkt. Daar geeft men aan wat de verkeersdeelnemer moet gaat doen en als die dat doet wordt deze beloond. Een paard krijgt een klontje suiker als die zijn best gedaan heeft.
Dan komt de lastigste vraag namelijk wat moet er dan gestimuleerd worden om haat zaaien te voorkomen. Haten van mensen komt al sinds de mensheid voor, zoals uit het bijbelse verhaal van Kaïn en Abel blijkt. Door een onverklaarbare haat vermoordt Kaïn zijn broer Abel. Dan blijkt al dat haat niet te voorkomen is en tot moord leidt. In onze tijd zijn er dan mensen die denken dat wetgeving tegen het zaaien van haat helpt.

Het tegenovergestelde van haat zaaien is het respecteren van elkaar. Het geven om elkaar en in vrede samenleven. Daar staat vast ook iets over in de Koran. Dus laat een imam die uit het buitenland komt en in Nederland wil preken een verklaring tekenen waarin staat dat hij zich houdt bij onderwerpen als het geven om elkaar en in vrede willen samenleven want die zijn in Nederland niet strafbaar. Doet hij dat niet dan wordt hij onmiddellijk uitgezet.
Daarvoor moet hij voorgelicht worden en in het land waar men de imams een opleiding geeft moet dat ook uitgelegd worden. Zou men dat in strijd met de geloofsinhoud vinden dan is de verklaring dat wij hier het omgekeerde van haat zaaien mee bevorderen. Mensen die dat niet doen of willen doen passen niet in de Nederlandse cultuur. Het gaat dan om de personen en wat ze willen uitdragen en niet om het geloof.
Een bijdrage leveren aan onze cultuur vanuit andere religies is prima, Met deze inhoud is dat is een positieve opstelling die alleen goed gecontroleerd moet worden. Maar dat kan dan ook in alle openheid in tegenstelling tot de huidige situatie waarin altijd de verdenking op de achtergrond bestaat.
Haat is niet te voorkomen en zo oud als de mensheid. Daar zou dus anders mee omgegaan moeten worden. In deze tijd waarin het haat zaaien opspeelt en de oude bekende rituelen weer opgepakt worden, moeten we dit verschijnsel anders benaderen. En de Nederlandse cultuur is een voorbeeld van een andere benadering. Laten we dat gaan uitdragen.

De toespraak van burgemeester Naafs voor de heer Al Kachouti 26 april 2018

Geplaatst 27 apr. 2018 04:07 door Martin Kemperman

U bent 16 jaar lang voorzitter geweest voor de Vereniging van Marokkanen en betrokken bij de Driebergse moskee.
De leden van de gemeenschap konden steeds met al hun vragen bij u terecht. U vond het uw taak als voorzitter om de belangen te behartigen. Dit kon van alles zijn, het zoeken van een woning of de belangen van hun kinderen die overgingen naar voortgezet onderwijs.
Als voorzitter wilde u graag bruggen slaan tussen mensen en culturen. Als Nederlander van Marokkaanse afkomst naar Nederlanders van Turkse afkomst en naar autochtone Nederlanders. En ook naar de in onze gemeente woonachtige asielzoekers. Ook zoekt u als moslim graag toenadering naar christenen, joden en naar mensen zonder godsdienst.

Al sinds het begin van uw voorzitterschap bent u sterk betrokken bij de jongeren in de Marokkaanse gemeenschap. En via hen heeft u veel oog voor de Driebergse jongeren in het algemeen.
U was zeer standvastig toen u van de gemeente een stuk terrein aangeboden kreeg voor de bouw van een moskee. Er was jarenlang verzet van omwonenden. U bleef in gesprek met de mensen die de overburen zouden worden. U deed wat u kon om de tegenstand bij hen weg te nemen. U wilde dat het gebouw van de moskee deel zou gaan uitmaken van de Driebergse samenleving.
Daarom gaf u met het bestuur aan de architect opdracht de gebedsruimte op de eerste verdieping te plannen zodat de benedenruimte op veel manieren gebruikt kon worden.
Regelmatig worden in de moskee rondleidingen gegeven voor leerlingen van middelbare- en lagere scholen. En de informatie- en discussieavonden over de Islam die de Raad van Kerken organiseerde, werden beurtelings in de Turkse en de Marokkaanse moskee gehouden.

U bent één van de initiatiefnemers van het jaarlijkse voetbaltoernooi. Dit is een belangrijk ontmoetingsgebeuren: Marokkanen, Turken, Surinamers, Antillianen, autochtone Nederlanders en nieuwkomers ontmoeten er elkaar. Er zijn 20 teams aanwezig. Van zulke ontmoetings-gebeurtenissen moet de multiculturele samenleving het hebben.
Deze vinden het ene jaar plaats op de velden van DEV Doorn, het andere jaar op die van FC Driebergen.
In 2012 volgde de heer Chait u op als voorzitter Hij heeft u gevraagd een aantal taken te blijven uitvoeren. U werkt intensief en goed samen.

U staat bekend als een zeer bevlogen en volhardende initiator van het project buurtcoaches, vooral in de omgeving van de Groenhoek in Driebergen-Rijsenburg. Het is gelukt deze stichting op te zetten en in februari 2010 heb ik het startsein mogen gegeven. Met een klein bestuur wordt eens per maand vergaderd om de ontwikkelingen te volgen, de stand van zaken te bespreken en de lijnen uit te zetten voor de nabije toekomst. Uw rol is het contact met de coaches, soms het coachen van de coaches, het overleg met de woningcorporatie en met de politie. De samenwerkende partijen zijn zeer blij met uw bijdrage in dit project.
Daarnaast heeft u zich ingezet voor het organiseren van sportieve activiteiten: wekelijkse voetbaltraining in de Weideblomschool, organiseren van voetbaltoernooien en trainingen op de zondagmiddag in de sporthal. Vanuit uw overtuiging dat sport een uitstekend middel is om jongeren te motiveren en te leren samenwerken. Door uw afkomst, uw brede belangstelling voor mensen, uw functie in de moskee en in vertegenwoordigende instituten en diverse vaardigheden heeft u bijgedragen aan de integratie en inburgering van met name allochtonen van Marokkaanse komaf. De goede verstandhouding tussen de groepen in ons dorp is voor een belangrijk deel aan u te danken.

U heeft ook een belangrijke bijdrage geleverd aan de WMO Raad Utrechtse Heuvelrug. U wordt zeer geprezen om uw niet aflatende ijver en inzet in het sociaal domein om de Marokkaanse gemeenschap in Driebergen te integreren. U heeft zich vanaf 1996 ingezet voor de samenleving.

Het heeft Zijne Majesteit behaagd u te noemen tot Lid in de Orde van Oranje Nassau

Menselijkheid De blog van Cor P Berkel 26 april 2018

Geplaatst 27 apr. 2018 01:47 door Martin Kemperman



Het kabinet vindt een zelfstandig inkomen voor een arbeidsbeperkte niet meer altijd nodig. Een arbeidsbeperkte met een werkende partner krijgt geen aanvulling meer op het loon als hij of zij gaat werken. Dit is een onderdeel van een plan van VVD-staatssecretaris Tamara van Ark van sociale zaken. Arbeidsbeperkten zijn meestal niet in staat om zelfstandig het minimumloon te verdienen en kunnen dan een aanvulling aanvragen bij de gemeente.
In deze maatschappij leven wij. Een van de rijkste landen op aarde neemt onder leiding van de VVD en met medeweten van het CDA deze maatregelen voor de arbeidsbeperkten. Nu krijgen de arbeidsbeperkten nog een CAO-loon en een sociale verzekering. Terug in de historie zien we dat ook onder beleid van de VVD de sociale werkvoorziening of de sociale werkplaatsen werden ingekrompen.
De PvdA, de toenmalige coalitiepartner van de VVD, is toen hiermee akkoord gegaan. Vervolgens werd de participatiewet ingevoerd. En de toenmalig staatssecretaris van sociale zaken Jetta Klijnsma heeft zich ingezet om in 2025 125.000 banen te hebben voor arbeidsbeperkten. Eind 2015 was dat gestegen tot 96.000. Dank zij de werkgevers in de marktsector.

Maar uit een onderzoek uit 2017 van SWZ bleek dat arbeidsbeperkten die voorheen op sociale werkplaatsen terecht konden, in een uitzichtloze situatie beland zijn. Zij vallen onder de Participatiewet en moeten werk vinden bij een reguliere werkgever. Dat lukt niet, 80 procent van hen had na twee jaar nog steeds geen werk gevonden. Zij kunnen niet meer bij sociale werkplaatsen (SW-bedrijven) terecht omdat die sinds 2015 geen nieuw personeel mogen aannemen.

En zo treedt de overheid steeds verder terug. Dit pad is dus ingeslagen en wordt als bezuiniging steeds verder gevolgd. Nu grijpt de overheid in met een wet die de positie van de arbeidsbeperkten aantast. Het zijn geen gewone mensen meer en moeten zelf een aanvulling op hun loon aanvragen bij de gemeenten en kunnen geen pensioen opbouwen. De arbeidsbeperkten komen op deze wijze steeds meer aan de onderkant van de samenleving te staan. Ze doen er niet meer t.

In PAUW van 10-04-2018 was een item over de arbeidsbeperkten die ging over de voorgestelde regeling. Noortje van Lith (21) is niet tevreden over het kabinetsvoornemen dat werkgevers mensen met een beperking onder het minimumloon mogen betalen. Ze zit in een rolstoel en lijdt aan de ontwikkelingsstoornis cerebrale parese. Zij is een petitie gestart.
Circa 50.000 mensen hebben inmiddels de online petitie getekend, waarin wordt gepleit voor een gelijke behandeling van mensen met een beperking op de arbeidsmarkt. Met dit aantal handtekeningen wordt voldaan aan een voorwaarde om een onderwerp in de Tweede Kamer te mogen toelichten. De grens daarvoor is 40.000 handtekeningen. Het is nog onduidelijk of de opstellers van de petitie aan alle regels voldoen om hun zaak in de Kamer te kunnen bepleiten.
Het hoeft geen betoog dat deze petitie door zoveel mogelijk mensen getekend moet worden. Geef hier zoveel mogelijk bekendheid aan.

De Palastina Marathon, Jezustrail en thuiskomen bij de Tent of Nations. Bericht van Martin Kemperman.

Geplaatst 13 apr. 2018 09:47 door Paul Blom

Het was een bijzondere ervaring. Een heel plein vol Palestijnse kinderen en jongeren met hier en daar een buitenlander. De starttijd werd op het laatst een uur opgeschoven zodat mijn oren extra lang verwend werden met keiharde westerse muziek en ik me langer kond verbazen over het grote aantal gezinnen en jongeren. Ook zagen we invaliden in rolstoel. Bij de start was de temperatuur al 25 graden en het zou in de loop van de dag zeker de 35 aantikken. Door het hete weer heb ik om de kilometer flink wat water gedronken. Het was nog een hele kunst om tussen de huizen een geschikte plasplek te vinden. En om zout te vinden dat ik in het water kon doen om het zoutverlies door het zweten te compenseren. Daarvoor ben ik enkele keren een restaurantje ingedoken een verbaasde bediende achterlatend. Op een moeilijk stuk liep er spontaan een jochie van een jaar of acht enkele kilometers met mij mee op versleten schoentjes. We zeiden ‘bravo, one, two, three’ en ‘thank you’ tegen elkaar. SaÏd is geen engelennaam maar hij was wel een geschenk uit de hemel. Na een kilometer of zeven haakte het jochie af om een Duitser die er doorheen zat gezelschap te bieden. De laatste kilometers liep ik langs stinkende auto’s die weer op het parkoers mochten rijden. Met een leeg lichaam, volle benen en trotse jubelvleugels ging ik over de finish. Het was al met al een vrolijke, sportieve happening met een noodzakelijk doel.


Het wandelen door over de Jezustrail bij Nazareth en het Abrahampad vanaf Bethlehem was wederom een prachtig avontuur. We sliepen een nacht in een grot boven de Rode Zee en waren enkele keren te gast bij Bedoeinen. Hen hangt nog steeds een uitzetting boven het hoofd. Het alternatief dat Israël nu voor hen heeft is een kamp met weinig ruimte in de buurt van Jericho. De mensen die wij spraken zijn niet van zins dit te accepteren. De laatste dagen hadden we een jonge gids die zich mede dankzij de support van een Nederlandse vrouw aan het opwerken is tot een alpinist. Bij onze eerste begroeting benadrukte hij dat we niet zijn gast maar zijn familie waren. We werden verzorgd als een koninklijke familie en dan zonder allerlei ceremoniële ballast.

Orthodox Pasen werd afgelopen weekend gevierd. In Jeruzalem maakten Jodien en ik iets mee van de ceremonie van het Heilig vuur en ‘s nachts heb ik de paasviering in de geboortekerk in Bethlehem meegemaakt, waarbij hoofdzakelijk Grieks-orthodoxe Palestijnen aanwezig waren. Toen na veel recitatief gezang en wierook het grote moment van de herdenking van de verrijzenis aanbrak en in een aardedonkere basiliek de eerste kaarsen werden aangestoken was er zoveel ontroering op de gezichten te lezen dat het leek alsof de opstanding opnieuw plaats vond.

Het voelde voor mij als thuis komen toen we vorige week de heuvel van de Tent of Nations beklommen. De ontvangst was zo hartelijk. Het werk bestaat vooral uit het wegtrekken en -hakken van onkruid tussen de bomen. Dit om te voorkomen dat bij een eventuele brand alle bomen in de hens vliegen. Het is zwaar en eentonig werk dat gelukkig wordt afgewisseld met ander werk zoals het planten van nieuwe bomen. Een bijzonder moment was er toen we aan het werk waren op de plek waar vier jaar geleden honderden fruitbomen door het Israëlische leger zijn vernietigd. Het jaar daarop zijn er nieuwe boompjes geplant en met een luide vreugdekreet bejubelde Dawoud Nassar de eerste vrucht. ‘Als zij rijp is krijgt mijn moeder haar. Wat zal het smaken.’ Eergisteren was ik getuige van een wonder waar ik in eerste instantie erg sjagreinig om was: het regende en niet zo’n beetje ook. Bovendien was het koud. Tegen de middag komt Daher Nassar door de regen eten brengen. Hij jubelt: ‘it’s raining, wonderfull, good for the trees.’ Zijn gezicht is een en al lach. Zo hard als die dag heeft het de hele winter niet geregend. En dat in april. Gisteren was ik aanwezig bij het verhaal dat Dawoud hield voor een groep Amerikaanse studenten die op bezoek waren. Na afloop van de sessie vroeg Dawoud hen wat ze van deze ontmoeting mee namen naar Amerika. ‘Geweldloos verzet is een kwestie van lange adem en kleine stapjes’ zei de een. Een ander: ‘hoop omzetten in creatieve oplossingen geeft positieve energie.’ Weer een ander: ‘als ik het zelf moeilijk heb zal ik terug denken aan jullie moed.’ Verbluffend vond ik deze feedback omdat het de kern raakte van wat de familie Nassar beweegt. Een hartelijke groet vanaf deze bijzondere plek waar de zon weer schijnt en zojuist het alarm afging in alle nederzettingen hier in de buurt.

Natuurmensen. Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 13 apr. 2018 00:39 door Martin Kemperman   [ 13 apr. 2018 00:40 bijgewerkt ]

We zijn in ons land echte natuurmensen geworden met oog voor dierenwelzijn. Dat blijkt uit de zorg voor de zeehondjes en de aandacht voor de dieren in de Oostvaardersplassen. En sinds kort is daar ook de wolf bijgekomen. En vergeet de ganzen niet. In de afgelopen winterperiode was er veel dierenleed in de Oostvaardersplassen. Daar gaan de dieren dood als ze niet sterk zijn en bestand zijn tegen de natuur. De natuur wat is dat dan? Is dat dood laten gaan of bijvoederen?

Het klinkt misschien wat zwart wit. Maar houden van de natuur is dat ook. Wat is dan de natuur waar je van houdt. De bomen, het gras of de wolken? Het weer, ook als het regent? We hebben daar een raar soort invulling aan gegeven. Voor de meeste mensen geldt dat het heel selectief is. Ik hou van het weer maar het moet wel mooi weer zijn en niet te koud of te warm. Ik hou wel van dieren maar niet als ze in een kok zitten. Of juist wel.

De koeien eten we gewoon op. Trouwens dat doen we ook met varkens en kippen. Ik maakte mee dat een paardenliefhebber getrakteerd werd op een broodje paardenvlees. Dat was niet de bedoeling, hij ging dat niet opeten. Vroeger aten we thuis paardenvlees van de paardenslager. Zo eten de mensen in Indonesië hondenvlees. Maar we zouden erg moeten wennen aan een broodje sprinkhaan. Terwijl insecten het vlees van de toekomst is.

Moeten nu de dieren in de Oostvaardersplassen afgeschoten worden of gewoon dood laten gaan omdat het leven eindig is? En Annie Schreijer-Pierik een Nederlandse Europarlementariër vraagt Brussel om in te grijpen. Want de natuur in de Oostvaardersplassen wordt vernietigd door de vraatzucht van de hongerige dieren. En het is een Europees beschermd gebied. De verwarring is compleet.

En dan is er nog de discussie dat de Oostvaardersplassen geen natuurgebied is maar een omheind stuk polderland. Daar hebben we dieren op laten leven en die hebben zich nu zo vermenigvuldigd dat het een ramp dreigt te worden. Experiment mislukt en van de oprichters van het “natuurgebied” geen spoor te bekennen.

Nu is de wolf weer in ons land, gelukkig!! De natuur komt ons te hulp. Maar als er veel schapen sneuvelen is Leiden in last. Nu al is er een protocol waarin is opgenomen dat de boeren schadeloos gesteld moeten worden bij het doden van hun schapen door een wolf. Dat kan bij tien schapen maar als het er honderden worden gaat dat niet werken.

Er moet dus eens goed nagedacht worden hoe in een dichtbevolkt land met een hoge graad van industrialisatie en transport met natuur omgegaan moet worden. En elke menselijke ingreep is in strijd met de natuurlijke gang van zaken. Alle dieren worden geboren en gaan dood. Trouwens mensen ook. Dat proces verstoren geeft onoplosbare problemen. Daar moet we dus vanaf blijven.

Mij lijkt de oplossing te liggen in natuurparken zoals de Veluwe. Daar wordt door afschot de populatie beperkt gehouden. Waardoor, met de beperkte voedselproductie, de populatie beheerst wordt. Een soort dierentuinen maar dan groter. Goede verzorging van de dieren en een goede leefomgeving. Wil je terug naar de natuur? Dan is er nog Afrika of de Oeral, maar niet in ons land.

(Ver) oordelen Het Blog van Cor Berkel

Geplaatst 23 mrt. 2018 03:47 door Martin Kemperman

We kennen allemaal de #MeToo# beschuldigingen die gewoon via internet overgenomen werden. Daarmee was de veroordeling een feit. Zonder dat er een proces of een verdediging aan te pas kwam. Gewoon zonder onderzoek veroordelen. En omdat het emotionele onderwerpen zijn zoals verkrachtingen wordt dat voor lief genomen. Veroordelen zonder proces en onderzoek lijkt daarmee geaccepteerd te zijn. En het wordt door prominente Nederlanders ook gedaan. Het zijn middeleeuwse toestanden.
Het krijgt ook een steeds bredere acceptatie. Niks rechtstaat of rechtsgang gewoon hardop zeggen dat je vindt dat men schuldig is. Dat doet zich ook voor bij liefdadigheidsorganisaties zoals bij Oxfam. Er is inmiddels een lijst van personen en instellingen die hun betrokkenheid bij Oxfam opzeggen. Klopt dat eigenlijk wel? Een persoon of meerdere begaat(n) een misstap en het gevolg is dat de organisatie zijn steun verliest. Alsof het een beleid van de organisatie is. Als het verwijt is dat men te weinig doet en gedaan heeft om dat te voorkomen kan dat de organisatie treffen.
In een discussie tussen Matthijs van Nieuwkerk (DWDD)en Dolf Jansen (cabaretier) ging het over Oxfam en de seksuele misdragingen van het personeel. Dolf is ambassadeur van Oxfam en stelde dat hij ondanks de misstanden toch ambassadeur zou blijven. Matthijs vond dat onbegrijpelijk. Maar, zei Dolf, wie moet er dan optreden voor de getroffen mensen
bij een ramp? Er wordt dus alleen gekeken naar de misstap en niet naar al het goede werk dat men ook doet.
Maar als je naar misstappen kijkt, kijk dan ook even naar de banken daar is met de manipulatie van de Liborrente niemand gestraft en de bank is er vanaf gekomen met een schikking. Ten opzicht van de maatschappelijke schade die berokkend is dat een schijntje. (zie Tegenlicht VPRO 28-02-2018.) Er wordt door de overheid formeel recht gedaan terwijl dat slachtoffers geen recht wordt gedaan. Althans wordt het geheel anders beleefd. Maar de rechters zijn het hier niet mee eens blijkt uit hun uitspraak:
‘Rechter moet megaschikkingen kunnen toetsen’ Den Haag, 28-02-2018
Bij megaschikkingen in strafzaken moet de rechter een controlerende en rechtsbeschermende taak krijgen, zoals bijvoorbeeld in Duitsland het geval is, stelt de voorzitter van de Raad voor de rechtspraak.
Misschien komt er net als bij de schikkingen ook een uitspraak van de Raad voor de rechtspraak over de veroordelingen via internet en zonder rechtsgang. Want duidelijk is wel dat de publieke opinie zich niets aantrekt van de al of niet onterechte veroordelingen.
Een veel voorkomend verschijnsel dat ook regelmatig door bepaalde politieke partijen breed wordt uitgemeten. Ook de VVD wil de subsidie aan OXFAM stoppen.
Het goede dat de liefdadigheidsinstellingen doen mag niet verloren gaan en de publieke opinie mag zich niet tegen hen keren. Daar moet tegen opgetreden worden. Niet de organisaties maakten een misstap, maar de mensen. En wie zonder zonde is werpe de eerste steen. Het is zo gemakkelijk om de mensen die uit de welvaart stappen en in de rampgebieden en rotzooi gaan werken te veroordelen.

1-10 of 156