Nieuws


Reservering De blog van Cor P Berkel 4 december 2017

Geplaatst 7 dec. 2017 06:49 door Martin Kemperman

Een tv-uitzending ging over de ziektekostenverzekering. De premieverhoging dus. Marcel Levi, de voormalige baas van het AMC kwam aan het woord: "De zorgpremies hoeven niet te stijgen. Integendeel, ze zouden allen naar beneden kunnen worden bijgesteld. De zorgverzekeraars hebben immers ruimschoots voldoende in kas om dat te doen." De oorzaak zit in de werkwijze met de reserveringen.
Dat lijkt een boekhoudkundige kwestie maar dat is het niet. Aan de hand van een voorbeeld uit mijn praktijk kan ik dat uitleggen. Eerst even de behoefte aan een financiële reserve, die is onbeperkt. Er is altijd de angst dat er iets zal gebeuren waar de bestuurder aan had moeten denken. Iets onverwachts en daar heeft men dan de reserve voor. Dat is begrijpelijk behalve dan de omvang daarvan.
Voorbeeld: Als bestuurslid van een zorginstelling moest het bestuur de begroting goedkeuren. Daar was een flinke post als reserve opgevoerd. Op mijn vraag waar dat voor was kwam het antwoord dat er jaren geleden een directeur was ontslagen die gedurende een aantal jaren nog zijn salaris ontving. Dat was overeengekomen en daar reserveerde men dit bedrag voor. Maar het zijn natuurlijk gewoon loonkosten, maar het bedrag kan boekhoudkundig daar niet geboekt worden en dit was volgens de accountant het handigst. Onder reservering kan dus van alles geboekt worden.
In een andere instelling werd ook jaarlijks een bedrag gereserveerd en omdat de instelling steeds groter werd nam dat bedrag dus jaarlijks toe. We hebben toen besloten om de reserve niet groter te maken dan de kosten voor de exploitatie van de instelling. Maar eigenlijk was dat onzin omdat er een subsidieregeling van de overheid was naast allerlei verzekeringen. Dus aan alle kanten was er zekerheid behalve als de wereld zou vergaan.
Dat non profit instellingen een reserve aanhouden is eigenlijk onzin. Scholen, ziekenhuizen en verpleeginrichtingen, pensioenfondsen maar ook ziektekostenverzekeraars en heel veel instellingen houden er zelfstandig een reservering op na. Terwijl ze taken verrichten voor de overheid of de gemeenschap, die niet failliet gaan. De inkomsten blijven komen en als er problemen zijn valt er over te praten en hebben alle partijen belang bij een oplossing.
Bovendien, waarom zouden de instellingen niet de koppen bij elkaar steken en samen een fonds opzetten om gezamenlijk de reserve op te bouwen. Zo zijn er ook pensioenfondsen ontstaan om de risico’s op te vangen. Het is dus een gebruikelijke werkwijze en in dit geval is de overheid ook nog partij.
Allemaal redenen voor de toezichthouders om eens grondig de begroting op dit punt te controleren en dit soort spookachtige zaken op te sporen. Als een voormalig bestuurder van een groot ziekenhuis daarop wijst is er alle aanleiding om dat serieus te nemen. En uit mijn ervaring kan ik dat van harte ondersteunen.
Het zal dan gelijk om heel grote bedragen gaan dus de hulp inschakelen van een financieel specialist is niet overbodig . Misschien kunnen dan de tarieven ook naar beneden bijgesteld worden.

Naar de oogarts De blog van Cor P Berkel 22-11-'17

Geplaatst 24 nov. 2017 06:50 door Martin Kemperman   [ 24 nov. 2017 06:52 bijgewerkt ]

'Ik ben meer iemand die zegt: visie? Dan moet je naar de oogarts.’ zei Rutte.
Dat lijkt mij een misvatting. Als ik met een schilderij begin op een nog maagdelijke ondergrond is de eerste vraag die ik moet beantwoorden: ‘waar moet de horizon komen?’ Hoog; dan moet ik veel op de voorgrond schilderen of laag dan komt er een hoge wolkenlucht. Dat dus maakt nogal wat uit. Zonder een visie op wat je wilt maken komt er weinig van het schilderij terecht. En dat geldt niet alleen voor mij als schilder maar ook in mijn werk als adviseur en trainer. De klant wil weten vanuit welk vertrekpunt jij de problemen benadert. Wat is het uiteindelijke doel dat je wilt bereiken? Voor de klant en om het probleem opgelost te krijgen. En opgelost wil dan zeggen dat het de klant lukt om aan de kwestie met succes verder te werken.
Wat mij al langer dan vandaag stoort is dat er weer een regering is die geen visie heeft. En mij lijkt dat een probleem wat door alle partijen speelt. Elke partij heeft een eigen politieke visie maar het komt niet tot een gezamenlijke visie. Alsof dat onbereikbaar is. Zo ontstaat er een regeerakkoord door optellen en aftrekken en dan zeg je tegen elkaar dat je het er over eens bent. Maar de jongeren willen een visie (zie Beatrice de Graaf in een gesprek met Tijs van der Brink) Waar gaat het nu eigenlijk om? Meer marktwerking en hogere welvaart of meer economische groei ten koste van wat? Waar ligt de horizon en hoe wordt de rest van het schilderij ingevuld? Dan moet je naar de oogarts zegt Rutte.

In het eerder genoemde gesprek met Beatrice de Graaf haalt zij de kerkvader Augustinus aan. Die gaat uit van twee vertrekpunten namelijk dat mensen altijd oorzaak van conflicten en problemen zijn, maar dat er ook de verwachting is dat er ooit een vreedzame samenleving zal komen. Daar moeten we ons voor inzetten.
De jihadisten en de nazi's zien dat heel anders en proberen voor hun standpunt ook mensen te werven. Want velen in onze samenleving zijn hun God kwijt geraakt en andere autoriteiten hebben zware averij opgelopen. Daarmee komt de vraag wat goed en kwaad is op hun bordje terecht. “Zoek het zelf effe uit.” Dat is het risico in onze tijd. De keuze aan visies is te beperkt. En er wordt stevige druk uitgeoefend op met name de jongeren om maar te gaan vechten voor je gelijk. Geen vrede maar oorlog.

Door die onzekerheid over het doel ontstaat er frustratie en onvrede. Grote groepen onder de bevolking worstelen met die vraagstukken en zien geen leiding in politiek of media. Dan is het de gemakkelijkste weg om degene die met de eenvoudigste oplossingen komt te steunen. Zoiets van; “wat is beter dan niks”.
Dan blijkt dat de maatregelen en voorstellen gaan over economische doelen, over de groei of de inflatie en de werkgelegenheid enz. Zoals de verhoging van de BTW en het intrekken van de dividendbelasting. Ze komen uit de lucht vallen zonder een duidelijk doel dat mensen aanspreekt. Die maatregelen zijn onbegrepen en roepen irritaties op. Het gaat hen om maatregelen waar ze zichzelf en hun problemen in herkennen.

Jubileumlied 30 jaar Hagediensten november 2017 Gerben Baaij

Geplaatst 24 nov. 2017 06:34 door Martin Kemperman   [ 24 nov. 2017 06:35 bijgewerkt ]

melodie: Land of hope and glory (first pomp and circumstance march, Edward Elgar)

Hoopvol, zonder glorie, trots of overmoed,
vieren wij de story die ons zingen doet.
Kome wat er kome, als het is geweest:
elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)


Pomp and circumstance * niet aan ons besteed. (* pracht en praal)
Kwetsbaarheid en aandacht, trouw in lief en leed,
vieren, zingen, bidden, als het is geweest:
elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)


Met elkaar nieuwsgierig wat de Schrift ontsluit,
zoekend voorbereiden, hoop op nieuw geluid,
mening laten horen, vrij en onbevreesd.
Elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)


Na wat stoeipartijen, maar nog ongedeerd,
leerden wij: wie bijblijft . . . digitaliseert.
Zo kan ieder weten die de website leest:
elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)


Kome wat er kome, eind of nieuw begin,
visioen en dromen, zoekend naar een zin,
zin om mee te vieren ons verjaardagsfeest:
elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)


Hoopvol, zonder glorie, trots of overmoed,
vieren wij de story die ons zingen doet.
Kome wat er kome, als het is geweest:
elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)


Wij worden wat ouder, groter wordt de stoet
die ons is ontvallen en gedenken doet.
Aanwas wat geringer, maar als ‘t is geweest:
elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)


Dienst van schrift en tafel, dienst van liturgie,
uitleg en bezinning, maar soms meer dan die.
Samen houdt ons samen, liefde ‘t’allermeest.
Elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)


Zomerthemadiensten, zorgzaam voorbereid,
bouwend op een vloed aan creativiteit,
speurtocht naar verrassing die de ziel geneest.
Elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)


Kome wat er kome, eind of nieuw begin,
visioen en dromen, zoekend naar een zin,
zin om mee te vieren ons verjaardagsfeest:
elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)

 

'Let's work together'- twee weken Tent of Nations. Martin Kemperman

Geplaatst 24 nov. 2017 03:57 door Martin Kemperman   [ 24 nov. 2017 06:27 bijgewerkt ]

Al weer ruim een week ben ik terug in Nederland. Aan het grijze en natte weer raak ik niet gewend. Het meest mis ik nog de eenvoud van het leven op de heuvel. Het buiten zijn met de aandacht gericht op het snoeien van de olijfbomen en het prepareren van de grond om het in de wintermaanden elke druppel regen op te laten zuigen. We hebben in twee weken tijd  meer dan duizend bomen verzorgd en ik voel me een rijk mens dat ik hier volop van heb kunnen genieten.


Voor de familie Nassar heeft de olijfboom naast de bestaande betekenis van welvaart ,vrede en zuiverheid ook de betekenis van onverzettelijkheid en een onverbrekelijke band met de natuur. Om de boom zijn nauwelijks insecten en als je er dan een vindt is het meteen een heel bijzondere.

Ook denk ik met weemoed terug aan de mooie gesprekken met de jonge vrijwilligers. Op een zonnige en warme vrijdagmorgen werk ik met Dina (een jonge Joodse vrijwilliger) en Malvina (een Poolse globetrotter, die veel mediteert) beneden in de vallei. We hebben uitzicht op meerdere nederzettingen die onze heuvel omsluiten. Tijdens de koffiepauze krijgen we het over de betekenis van het Joodse religieuze voor zogenaamde seculiere mensen als Dina. Zij vertelt hoe zij geniet van de sfeer op sabbat en over de boeiende lessen filosofie die zij op school kreeg van een orthodox Joodse filosofiedocent. Zij genoot van de rijke geschiedenis van het Joodse denken en hield levendige discussies over de toepassing hiervan op de politieke situatie van nu. Tijdens ons gesprek komt ook de filosoof Levinas ter sprake, die concludeert dat je God niet anders kunt ontmoeten dan in de ogen van een ander. Een mooie tekst waar we ons gedrieën in vinden.


Samen met een vijftal kranige, 70-plus vrijwilligers bezoek ik Bethlehem.
Eerst het levendige straatleven in Bethlehem opsnuiven (lekker kruidig en kleurrijk, ook de mensen) dan braaf naar de lutherse kerk. Daarna naar de muur en tenslotte een ontmoeting met een Palestijns Duitse vrouw die vertelt hoe in 1967 de olijfboomgaard van haar familie door bulldozers is vernield en haar vader kort daarna is overleden. Hoewel ze het verhaal al honderden keren verteld moet hebben is haar verdriet de voelbare ondertoon. Van het bezoek aan de muur raak ik aan de war. Het kolossale betonnen gevaarte is enorm deprimerend, maar ik stoor me ook aan de reacties van de Duitse vrijwilligers, die luidkeels hun verontwaardiging kenbaar maken bij elk verhaal dat op een keten van grote posters staat te lezen en waarin Palestijnse vrouwen en jongeren vertellen over hun ervaringen met het oorlog. Ik zie jonge Palestijnen die vrolijk poseren bij de muur en doen alsof het een attractie van de eerste orde is. Is dit een ludiek protest? En wat te denken van de kunstenaar Bansky die in het holst van de nacht met graffiti zijn afschuw kenbaar maakte en er nu een commercieel succes aan over lijkt te houden? Pas later op de dag hoor ik dat de Duitsers elkaar kennen sinds 1997 toen zij als vrijwilliger actief waren bij een bouwproject van lemen huizen voor de mensen uit besmettingszone 2 rond Tsjernobyl. Zou mijn reactie anders zijn geweest als ik dit eerder had geweten?

Ergens op de muur staat klein de volgende tekst te lezen: If you have come here to help me, you are wasting your time. But if you have come because your liberation is bound up with mine, then let us work together. Bij mijn werk bij de Tent of Nations moet ik hier vaak aan denken.

Het bezoek aan Hebron gaat me niet in de koude kleren zitten. Met twee andere vrijwilligers krijg ik een rondleiding door de oude stad van een gids van de ‘Youth Against Setlements’. Om daar te komen moeten we eerst door een checkpoint want we komen in de gebied waar joodse kolonisten zich soms met grof geweld en altijd met bescherming van het leger gesetteld hebben en de meeste Palestijnen zijn weg getrokken al dan niet gedwongen of gepest.


Voor het checkpoint staat een Palestijn die vertelt dat hij al een kwartier wacht. Na een gesprek in het Hebreeuws met de commandant druipt hij af. Hoe vaak zal hem op deze manier de toegang tot zijn huis geweigerd zijn?
Na een kwartier wachten mogen wij er wel door. In dat kwartier passeren tientallen setlers het checkpoint vanaf de andere kant. Joelend, zingend, kinderwagens voortduwend, uitbundig de soldaten groetend lopen zij in de richting van het graf van Sara. Op deze elfde november herdenken ze dat Abraham hier ooit een graf voor Sara heeft gekocht. Gaan zij in deze uitbundige stemming naar het graf om te bidden?


Als wij door het checkpoint zijn worden we opgewacht door een jonge Palestijn die ons naar het buis van de YAS brengt. Het huis ligt pal naast een setlement. Een soldaat roept dat we niet naar binnen mogen. Iemand uit het huis roept iets terug en wij kunnen doorlopen. Na een lange uitleg over de recente geschiedenis van Hebron bezoeken we met een Zweedse gids de belangrijkste straat van Hebron, de Shuhadastraat, waar vroeger dagelijks markt was en waar het nu krioelt van de setlers. Overal staan campers en tentjes. De gids vertelt dat driekwart van de Palestijnse bewoners de wijk heeft verlaten en dat er nu setlers wonen. De setlers hebben hier alle ruimte en bescherming. Het gooien van stenen wordt oogluikend toegestaan terwijl er met scherp wordt geschoten op Palestijnen, ook kinderen op weg naar school, die een stap zetten op dat deel van de straat dat voor de setlers is gereserveerd.
Tegenover ons gedraagt de meesten zich onverschillig en sommigen onbeschoft. Als ik een foto wil maken krijg ik water naar mijn hoofd gegooid en komt iemand dreigend op mij aflopen. Als we stilstaan omdat onze Zweedse gids ons iets uitlegt spuugt iemand twee keer vlak voor onze voeten. Een jonge settler houdt me tegen en beveelt me om mijn paspoort laat zien. Ik weiger dat vriendelijk en met veel stennis druipt hij af. Maar de ene setler is de andere niet. Ik zie ook blije, vermoeide, gehaaste en zoekende gezichten. Vind ik best een sterk wapen. Een paar dagen later spreek ik in een bus een jonge Palestijnse vrouw uit Hebron. ‘Jullie moeten een zwaar leven hebben met al die setlers in en om de stad’ opper ik. Zij glimlacht en antwoordt: “we are used on it.”


Bij mijn afscheid van de Tent of Nations vragen de broers Nassar met klem of ik de mensen van mijn church de groeten wil doen en bedanken voor het geld voor de bomen. En als de bomen in januari / februari geplant gaan worden moet ik beslist terug komen. Niet voor twee weken maar voor drie maanden of meer. Een mooi compliment toch? Hoe dan ook, de nieuwe bomen zullen geplant worden met behulp van een uitgekiend systeem waardoor de pas geplante bomen zeven maanden lang geen water toegediend hoeven te krijgen.

De vrolijke Vrolijkheid

Geplaatst 10 nov. 2017 00:48 door Martin Kemperman

Dag allen,

Als ik op het AZC aankom denk ik altijd. Wow wat is het hier mooi zo in de bossen. Daar wil je wel wonen. Maar eenmaal op het AZC merk je dat dat de mensen die daar wonen, toch niet zo makkelijk elders kunnen komen. Dan zijn 4 muren om je heen, ookal liggen ze nog zo mooi in de bossen, toch vier muren om je heen, die ook wel eens op je af kunnen komen.
De Vrolijkheid organiseert daarom Vrolijke activiteiten. Zo hebben we laatst een filmdag georganiseerd voor ouders en kinderen, waar we “ Roodkapje” verfilmd hebben. Sprookjes zijn van alle culturen.
Vorige week zaterdag hebben we een Fluitconcert georganiseerd. Het Neflec ensemble kwam voor ons spelen. Daar waren wel 80 bewoners van 4 tot 80, die kwamen luisteren en genieten. Ze hadden zelf de heerlijkste hapjes gemaakt. Ook 2 van onze eigen jonge talenten uit de muzieklessen traden op. Misschien heeft u die wel gezien op de Nieuwe Burendag in Doorn. Het concert werd afgesloten met een optreden van de band bestaande uit muzikanten van andere AZC’s.

Als ik dit schrijf is het 4 november. Ik kijk naar buiten en het zonnetje schijnt. Hoera! Ik hoop dat hij dat nog even blijft doen en dat de tranen uit de lucht vandaag niet vallen. We gaan vanmiddag namelijk met 60 mensen ( ouders en kinderen) van het AZC in Leersum meelopen in de Sint Maarten Parade in Utrecht. Wat een feest belooft dat te worden.
De afgelopen woensdagen hebben de kinderen samen met ouders prachtige lampions gemaakt, waar we vanavond mee gaan “ shinen”. Supertrots ben ik nu al.
De bewoners kijken er erg naar uit. Even een dagje weg, even een uitje, waar je je gedachten even kunt laten voor wat ze zijn en genieten van het moment. Het thema van Sint Maarten is delen.
We vinden het heel fijn dat jullie ons een warm hart toedragen en dat we het plezier van genieten samen kunnen delen. Dank jullie wel.
Een hele mooie zondag !
Vrolijke groet,


Elvira Stein
Programma coördinator azc Leersum

You are a farmer, Martin!

Geplaatst 10 nov. 2017 00:23 door Martin Kemperman   [ 10 nov. 2017 00:41 bijgewerkt ]

“You are a farmer, Martin” riep Daher(62), de oudste van de Nassarkinderen me toe en met een stevige schouderklop en glimmende pretogen bevestigde hij mij in de boerenstand. Zo snel en onverwacht gaat alles hier. Nu na een week heb ik de verzorging van jonge olijfbomen behoorlijk in mijn vingers. Na de operatie van het Israëlische leger van enkele jaren geleden waarbij 1500 grote olijfbomen met de grond gelijk werden gemaakt heeft de familie Nassar op meerdere plaatsen van de heuvel nieuwe veldjes met kleine bomen geplant. Dit om te voorkomen dat nieuwe setlers proberen om een onbebouwde flank van de heuvel in te nemen met als argument dat de grond toch niet wordt gebruikt.

Één onderdeel van de verzorging van de jonge olijfbomen wil ik er uitlichten omdat het illustreert hoe de familie met weinig middelen veel voor elkaar krijgt. De grond hier is behoorlijk vruchtbaar maar de boompjes krijgen extra voeding in de vorm van compost. Deze compost komt deels van de dieren en deels van de mensen. Mijn poep en plas zal volgend jaar bijdragen aan de groei van de olijfbomen. Het kan verteren, het kan verkeren. Voor het eerst sinds jaren zijn er onlangs genoeg olijven geoogst om ze te laten persen. De 150 liter olie die dit opleverde worden gezien als een hoopvol teken voor de toekomst. Voor volgend jaar verwacht de familie een verdubbeling van de opbrengst. Als het weer mee werkt en het leger geen fratsen uithaalt zou dit zo maar kunnen. Ik blijf me verbazen over het optimisme en de veerkracht. Zo is er er op een andere plek op de heuvel een cisterne omgebouwd tot een sfeervolle verblijfplaats voor vrijwilligers en zijn er plannen voor nog enkele nieuwe plekken zodat het toezicht op de heuvel ook gemakkelijker wordt.

Er gebeurt hier meer dan ik kan bevatten en opschrijven. Ook alle vrijwilligers brengen inspirerende verhalen mee.

Her verhaal van één vrijwilliger wil ik graag aan jullie doorgeven.

Dina
De afwas wordt gedaan met gebruik van zo min mogelijk, koud water. Ik maak kennis met een pientere, tengere vrouw van 18. Ze vertelt dat ze is vernoemd naar haar oudtante Dina die in de dertiger jaren als jong meisje met haar Joodse ouders naar Amsterdam is gevlucht, daar is opgepakt en in Auschwitz om het leven is gebracht. Dina is voor twee maanden vanuit haar woonplaats Jeruzalem naar de Tent of Nations gekomen. Ze heeft haar middelbare school afgerond en een hectische periode achter de rug. Eigenlijk had ze in dienst gemoeten. Daar zag ze zo erg tegenop dat ze een medisch rapport heeft gekregen  waarin ze ongeschikt voor het leger is verklaard. Ze noemt zich nadrukkelijk geen politieke gewetensbezwaarde omdat ze de politieke situatie te complex vindt om daar een standpunt over in te nemen. Bij haar keuze heeft ze de nodige ondersteuning van haar ouders gehad. In haar vriendenkring was er aanvankelijk veel verbazing. Tot heftige politieke discussies heeft het niet geleid en de vriendschap heeft er niet onder geleden. Dina wil best haar burgerplicht nakomen en daarom gaat ze een jaar als vrijwilliger op meerdere plekken aan de slag. Dat ze daarbij ook gekozen heeft om in de wintermaanden op de Tent of Nations te verblijven is wel heel bijzonder. Ze is de eerste joodse vrouw die die voor zo’n lange periode op de heuvel verblijft en doet wat een Palestijnse familie van haar verlangt.

Over de gevolgen voor haar loopbaan maakt Dina zich geen zorgen. Ze gaat in het buitenland studeren en ziet dan wel verder. Misschien wordt het psychologie, filosofie of rechten en er bestaat een gerede kans dat Amsterdam zich volgend jaar kan verheugen in de komst van een moedige, jonge student.

Martin Kemperman 

Cor's BLOG Sleepwet

Geplaatst 10 nov. 2017 00:10 door Martin Kemperman

Enthousiaste studenten hebben voor elkaar gekregen dat het minimum aantal van 300.000 handtekening voor het houden van een referendum is gehaald. Er kunnen nog wat belemmeringen ontstaan maar deze hobbel is genomen. Een hartelijke felicitatie dus. Maar waar gaat het nu om? 
De term sleepnet komt van de zeevisserij en duidt op het slepen van een net over de bodem van de zee waardoor je zo ongeveer alle vis met toebehoren in het net krijgt.De overheid geeft met het aannemen van deze wet de veiligheidsdiensten het recht om van alle digitale instrumenten, zoals PC’s, tablets en telefoons informatie af te tappen. Daarvoor moet goedkeuring door de minister gegeven worden met een controle van rechters. Het inbreken dus in de digitale privé apparaten bij iedereen die verdacht is maar ook bij onschuldige burgers. Het is een inbreuk op de privacy vinden de studenten en met hen 400.000 anderen.

Nu is de wet al aangenomen dus ontstaat er discussie over nut en noodzaak en er zou in het regeerakkoord hier ook een voorstel voor gedaan zijn. Maar dat moet de toekomst maar uitwijzen. Mag de digitale privacy geschonden worden in het belang van de veiligheid van de burgers? Dat is de grote vraag en daar moet een goed beeld bij gebruikt worden over de werkelijkheid. Bij de veiligheid kun je direct denken aan het terrorisme, maar het gaat veel verder. In Amerika is aangetoond dat Google en Rusland invloed gehad hebben op de verkiezingen van de president. En vrijwel alle maatschappelijke voorzieningen werken met internet.

En wat zal er in de toekomst niet met internet werken? Dus dan is alles is met alles te verbinden. Van waterbeheersing tot energievoorziening en het geldsysteem. Dat maakt de maatschappij kwetsbaar voor misdadigers en criminelen en politieke mee- of tegenstanders. Een nieuw verschijnsel waar nog geen adequate antwoorden voor zijn. En veel particulieren maar ook overheid en ondernemingen hebben op hun apparatuur geen of een slechte beveiliging. En alle apparaten kunnen ook met elkaar verbonden worden. Van buitenaf kan een klein programma geïnstalleerd worden dat op een bepaald moment geactiveerd kan worden. Die een stormvloed aan internetactiviteiten doet ontstaan waardoor websites plat gaan. Het gebruik van internet in combinatie met de gebruikelijke apparaten is dus een oorzaak van de risico’s. En evenals het gebruik van allerlei gebruiksgoederen, zoals elektrische apparaten, beveiligingen kennen zou internet apparatuur die ook moeten hebben’.

Meer veiligheid door het mee- en afluisteren van apparaten is vissen in troebel water. En dat raakt altijd de privacy. Deze methode die nu in de wet staat heeft een totalitair karakter, die steeds een stapje verder gaat. Daar moeten we vanaf. Maar er moet een slimmere manier bedacht worden om deze problemen op te lossen en zaken te verbeteren. Een manier die uitgaat van de gebruiker en niet gericht is op het controleren van de gebruiker. Dat is autoritair gedacht en past niet in een democratie.

Er moet ‘out of de box’ gedacht worden en or-leden weten dat het werkt.

Tentoonstelling Nieuwe Kerk Amsterdam

Geplaatst 26 okt. 2017 03:06 door Martin Kemperman

Een inkijkje in het leven van drie wereldverbeteraars
Heeft hun gedachtegoed ons nog iets te zeggen?

In de Nieuwe Kerk te Amsterdam is een overzichttentoonstelling te zien over de levens van drie wereldverbeteraars: Ghandi, King en Mandela. Een indrukwekkende tentoonstelling van drie mensenlevens, hun individuele keuzes om te doen waarvoor zij stonden en wat voor hen belangrijk was: mensenrechten, racisme, het gegeven zwart-blank en het opkomen voor de allerarmsten in de samenleving. 

Mahatma Ghandi spreekt over een levenshouding, zijn filosofie satyagraha, de leer van geweldloos verzet en trouw aan de waarheid. Het gaat bij hem uiteindelijk ‘om een radicale kritiek op een manier van mens-zijn, een nog altijd indrukwekkende poging om aan een al te menselijke cyclus van haat en onderdrukking te ontkomen’, zo schrijft Bas Heijne, aan wie gevraagd is zijn visie op deze drie ‘vredesduiven’ in een klein boekje weer te geven.
Ghandi, we kennen hem van de voettocht van de Grote Zoutmars van ruim 400 kilometer, om zelf de zoutwinning ter hand te nemen in plaats van de Britten! Hieraan doen duizenden mensen mee. Van hem geldt ook de bekende spreuk:
‘Er is geen weg naar vrede, vrede is de weg.’
Na een leven vol geweldloze strijd wordt hij op 30 januari 1948 vermoord door de hindoe-extremist Nathuram Godse.
Martin Luther King gaat frontaal de confrontatie aan, niet met geweld of haat, maar juist met het omgekeerde: met geweldloosheid en morele waardigheid , waarbij het woord ‘liefde’ centraal staat. ‘En dat lukt ons, zo schrijft hij, door de ethiek van liefde tot middelpunt van ons leven te maken.’ Voor King met name is die innerlijke verandering een voorwaarde voor een rebellie die werkelijke verandering nastreeft. Je eigen diepte in, door de muren binnenin af te breken! Voor King is het einddoel, his dream, de ‘Beloved Community’, waar alle mensen deel van uitmaken.
                                                   Om deze levenshouding wordt hij op 4 april 1968 vermoord op het balkon van het Lorraine                                                         Motel in Memphis.

Nelson Mandela, het gezicht van de burgerrechtenbeweging in Zuid-Afrika. Hij behoort in eerste instantie tot de militante tak van het ANC, voert aanvallen uit, wel met de bedoeling om zo min mogelijk burgerslachtoffers te maken.
Om deze handelswijze belandt hij verschillende keren in de gevangenis. Uiteindelijk wordt hij 26 jaar opgesloten waarvan 18 jaar op Robbeneiland.
Hij droomt van een multiraciale samenleving, de zogenaamde ‘Rainbow Nation’. Dat houdt in: het stap voor stap afrekenen met ongelijkheid en onderdrukking, de strijd tegen apartheid aangaan, dat in laatste instantie zal leiden tot een samenleving, waarin wederzijdse afhankelijkheid expliciet wordt erkend.
Hij wordt daarbij geïnspireerd door de filosofie van Ubunto.
Na zijn vrijlating in 1990 wordt hij in 1994 gekozen tot eerste zwarte president van Zuid-Afrika.
We hebben die beelden allemaal nog op ons netvlies staan!

Nogmaals een ontroerende tentoonstelling waarbij drie levens nog eens de revue passeren en waarbij Bas Heijne in zijn begeleidend boekje de vraag stelt:
Wat is de erfenis van deze drie wereldverbeteraars, wat laten zij achter?

Een mooie vraag om mee te eindigen én als je er nog niet geweest bent een aanrader de tentoonstelling te bezoeken en wellicht het boekje van Bas Heijne aan jezelf of aan elkaar cadeau te doen.

Marijke Egelie-Smulders

Dineke Havinga Bespreking van het boek 'Want we hebben allemaal de morgen.'

Geplaatst 12 okt. 2017 11:20 door Martin Kemperman   [ 12 okt. 2017 11:23 bijgewerkt ]

Er is veel te doen over dementie. In het hele debat over voltooid leven speelt het een grote rol: ' als ik ooit dement word en naar een verpleeghuis moet, dan is het klaar voor mij met leven'...En vervolgens die hele ingewikkelde toestanden met euthanasie verklaringen voor het geval je dement wordt. En als het moment dan daar is, dan weet je niets van die doodswens en zitten de anderen met een levensgroot dilemma...
Het is een rot ziekte, je verliest er iemand aan bij leven. Er zijn vele vormen van deze ziekte, maar meestal is het een huiveringwekkende gedaanteverwisseling die iemand ondergaat en is het een ramp om te doorstaan.
 
Paula Irik is een pastor in zo'n huis waar alleen demente mensen wonen. En als je daar woont ben je gezegend met zo iemand. Zij heeft samen met anderen de taal van demente mensen diepgaand onderzocht. Ze doet met het boek een enorm pleidooi om de taal van demente mensen, dementees, noemt ze die, tot je te nemen en er echt contact mee te maken. Om de sprong naar de andere beleving en uitingen die demente mensen hebben, te maken.
Uiteindelijk gaan ook de verwarde zinnen over dingen die niet verwarde mensen ook kennen: verleden, het gemis, onrust, waar is de tijd, de toekomst, verlangen. Daarom is het mogelijk om met die gevoelens over en weer verbinding te maken. Als iemand van 90 om haar moeder roept is dat minder vreemd als je zelf bedenkt hoe belangrijk je eigen moeder in angstige uren was...
Het hele boek staat vol diepzinnige pareltjes, zoals de titel van het boek er ook een is.
Het boek loopt over van enthousiasme. Zolang dementie bestaat zou je willen dat je je kunt omringen met mensen die de sprong naar dat taalveld maken en zo oprecht en gelijkwaardig contact maken. Maar verder blijft het een ramp, die kwaal.

Want we hebben allemaal de morgen
Paula Irik en Irene Kruijssen
Elikser 2017

Vertrouwen De blog van Cor P. Berkel - 5 0ktober 2017

Geplaatst 12 okt. 2017 11:08 door Martin Kemperman   [ 12 okt. 2017 11:08 bijgewerkt ]

In een artikel las ik dat het ontbreekt aan vertrouwen in onze samenleving. Dat zette me aan het denken over de oorzaak. Er was volgens dat artikel veel wantrouwen. Met name de overheid kreeg ervan langs. Die sturen een boete en betaal je die niet binnen de voorgeschreven termijn dan krijg je een verhoging en een boete bij de navordering. Een dubbele straf dus. De overheid vertrouwt de burgers niet was de conclusie.
Dat laatste zou wel eens waar kunnen zijn, ik weet niet of het ooit onderzocht is. Mij bracht het op het idee van wantrouwen. Waarom zou je iemand moeten vertrouwen? Of waarom zou de overheid de burgers moeten vertrouwen? Of de burgers de overheid? Om iemand of een instelling te vertrouwen moet er wel een basis voor zijn. Je moet wel weten dat het te vertrouwen is.
Die basis ontstaat door te beginnen met wantrouwen. Door te wantrouwen vraag je iemand of een instelling om te bewijzen dat men te vertrouwen is. En veel gaat mis in de maatschappij doordat er blindelings vertrouwen gegeven wordt. Zoals de kiezer het vertrouwen geeft aan een politieke partij. Die partij roept voor de verkiezingen allerlei dingen die men wil en gaat doen en de kiezer denkt dan dat is een partij voor mij. Zijn de verkiezingen geweest dan komt er een ellenlange formatie en blijft het angstwekkend stil. De lastigste partij heeft men in de formatie al snel aan de kant gezet. Die wilde te veel van de belofte aan de kiezer waarmaken. Dat kan dus niet. Partijen moeten tot compromissen bereid zijn om te komen tot een regeerakkoord. Dus die moeten heel veel laten vallen van wat men de kiezer heeft beloofd . Maar dat heeft men voor de verkiezingen niet meegedeeld. Doe je daar niet aan mee dan wordt je aan de kant gezet. Over vertrouwen gesproken!!

Maar hier ligt wel de bron van het wantrouwen in de overheid. Er wordt te veel vertrouwen aan allerlei partijen gegeven en die nemen dat met dank aan. Zoals VW bij de sjoemelsoftware, Airbnb, Uber, Schiphol, Google, Cocacola met het plastic van de verpakkingen en ga zo maar door. Het temperen van de verwachtingen hoort niet bij de vrije markteconomie. Zo hoort vertrouwen dus ook niet bij de vrije markteconomie. Dat het wantrouwen steeds meer toeneemt is dus prima.
Er is te veel vertrouwen over de gang van zaken in de vrije markteconomie. Nieuwe ondernemingen komen op zonder dat we weten wat hun rol is in de maatschappij. Productieprocessen worden vernieuwd met onbekende gevolgen voor milieu en natuur. Dat vraagt een wantrouwende houding en moed om dat aan te pakken.

Een goed voorbeeld van hoe het kan, zijn de controlerende instellingen in Amerika en de boetes. Daar is bij de grote instellingen geen bereidheid tot sjoemelen. Dat leidt tot vaak tot schikkingen en andere noodmaatregelen om de ondernemingen in stand te houden. Het biedt wel alle ruimte voor het indienen van claims. Want in de vrije markteconomie moet iedereen wel voor zijn eigen belang kunnen zorgen.
Er ontstaat een beter vertrouwen na een gezond wantrouwen. Het begint dus bij wantrouwen, vertrouwen moet zich bewijzen.

1-10 of 140