Nieuws


'Het leven is een voortdurende uitdaging om hoopvol te blijven'.

Geplaatst 8 feb. 2019 00:36 door Martin Kemperman

Samenvatting artikel Theo Hettema over Paul Ricoeur in Volzin van januari 2019. 
Gebruikt bij de dienst in de Bethelkerk in Den Haag.

 'Het leven is een voortdurende uitdaging om hoopvol te blijven'.


Een artikel met gedachten van Theo Hettema, die een grote Ricoeur aanhanger is. Ricoeur, filosoof, die leefde van 1913- 2005.

Theo Hettema is predikant en ook een betrokken woordvoerder van de familie Tamrazyan, die boven in dit buurt en kerkhuis woont en tevens voorzitter is van de Algemene Kerkenraad van de Protestantse kerk Den Haag.
Ricoeur is volgens Hettema een filosoof van de hoop.
'Hoop is voor hem niet zo maar een mooie intentie maar iets dat in de werkelijkheid ligt als mogelijkheid en er om vraagt te voorschijn te komen.'
De werkelijkheid?.....zijn dat de afgewezen azielzoekers, die het recht hebben om te blijven, vraag ik me dan af?
En die hoop wordt dan soms op een of andere manier in ieder van ons geboren, en vraagt om te voorschijn te komen?
Wij durven immers te geloven en te hopen dat de uitzetting niet plaats zal vinden.
Maar let wel: ''Het is een hoop die je voortdurend moet bevechten, omdat zij geen moment de confrontatie met het kwaad, wat Ricoeur het 'onherleidbare lijden' noemt, uit de weg gaat.
En daarbij haalt hij Kant aan: 'Wij zijn geneigd tot het kwaad en wij strekken ons uit naar het goede.'
De echte hoop is dat je weet wat het echte kwaad is!!
''En op het moment dat je weet wat het echte kwaad is, ben je er niet meer aan overgeleverd. Dan is de angel eruit, om het maar eens bijbels uit te drukken.'
Ricoeur ziet de mens als competente mens. De mens is capabel om een zinvol leven te ontwikkelen. Ieder van ons met zoveel mogelijkheden in je om het leven de moeite waard te maken.
En daarbij gaat het niet alleen om het verleden maar ook om een doelgericht naar voren toe.
Dan heb je pas de hele mens te pakken. Dan komt hij meteen met Levinas als grote voorbeeld op de proppen. 'In het gelaat van de ander, zie ik de ander' ''Hier ben ik voor jou'!
Dan ben je echt een capabel mens voor Ricoeur.
Weliswaar ook een mens met tegenslagen,.... de tragiek van het bestaan erkennen, je hierdoor te laten overrompelen en toch je levensverhaal te ontwikkelen, je laten raken en dat alles in te zetten in een hoopvol handelen.
Je uitstrekken naar het goede, zonder het kwaad daarbij uit de weg te gaan.
Dat is, denk ik, de hoofdmoot van dit artikel en dat vraagt om voortdurende bezinning.
Terug naar de reden van ieders samenzijn hier in dit huis.
Onze reële angst is uitzetting voor die vele kinderen, maar.... laat die angst niet het laatste woord hebben. Laat je getroffen weten door verhalen uit de Schrift, jouw traditie in je biografie.
Bijvoorbeeld psalm 138 van Huub Oosterhuis:

“Gij hebt mij gesterkt diep van binnen.

Ik moet door het oog van de naald,

Gij haalt mij er door. Gij voor eeuwig

vriendschap, ontferming en trouw.''
Het gaat erom verhalen van angst, én verhalen van hoop die er in elke religie zijn, te delen met elkaar. Durven we die verhalen hardop aan elkaar te vertellen?
En tegelijkertijd meegaan in Gods bevrijdend handelen. Hij/Zij prikkelt jou om ontvankelijker en open te staan ten opzichte van de werkelijkheid, en dan vooral ten opzichte van de roep van de ander die daarin klinkt.

Kunnen we dat, durven we dat?  Marijke Egelie

Tweede bezoek aan het buurt en kerkhuis Bethel

Geplaatst 8 feb. 2019 00:17 door Martin Kemperman

Eind januari is een politiek akkoord gesloten, met voor de meeste betrokken families uitzicht op het kunnen blijven in Nederland. 700 dossiers worden opnieuw bekeken en er is een uitzetstop. Daarmee kon ook het kerkasiel en de doorlopende kerkdienst beëindigd worden.
Op 10 februari a.s. 15:00 – 20:00 uur is er in de Grote Kerk in Den Haag een Dankdienst en feest voor allen die hebben bijgedragen.
 
Tweede bezoek aan het buurt en kerkhuis Bethel
Woensdag 23 februari januari togen 5 mensen: José, Henny, Martin, Jurriën en Marijke naar Den Haag om drie uur lang de 24- uurs liturgie mede gaande te houden.
Het was een bijzondere middag. Voor het thema van de dienst hebben we ons laten inspireren door een artikel van Theo Hettema over Paul Ricoeur (Frans filosoof, 1913- 2005)
Het thema was, naar aanleiding van een artikel in Volzin van januari 2019:
'Het leven is een voortdurende uitdaging om hoopvol te blijven'.  
We startten met een samenvatting van dit artikel waarna in een geleide meditatie een weldadige rust over ons neerdaalde. Inmiddels waren twee vrouwen aangeschoven en een groep van drie mensen, waaronder twee uit Zweden en bespraken we met behulp van meegebrachte foto's wat hoopvol blijven voor ons betekent. Het gemak waarmee dit ging was verrassend.
Daarna lazen we uit het boek Ester, afgewisseld door piano muziekspel. Bij hoofdstuk 7 vers 6 beëindigen we dit zo ingewikkelde verhaal om via een werkvorm uit het bibliodrama te onderzoeken of wij een ander, minder gewelddadig einde aan het verhaal konden maken. Dit bleek nog een hele toer omdat de door de onderdrukking gevoelde pijn en haatgevoelens niet zo maar met goede bedoelingen waren weg te poetsen. Ook bij dit spel hadden zich weer nieuwe deelnemers aangesloten.Hartverwarmend! Het bibliodrama kreeg uiteindelijk toch een vervolg in het delen van water en brood en het gezamenlijk bidden van het Onze Vader.
Terug in de koffie kamer spraken we met de familieleden van de familie Tamrazyyzan die juist aan tafel waren. Na de vreugde om de beweging binnen het CDA richting een Kinderpardon brak het besef bij hen door dat hun geduld nog lang op de proef kon worden gesteld. Vertrouwen dat het tot een goed einde komt voerde de overhand. Kortom: we hadden het goed met elkaar en de ontmoetingen waren als kleine cadeautjes voor onderweg.
Namens allen, Marijke Egelie
 

Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 7 feb. 2019 10:33 door Martin Kemperman

Het zal velen opgevallen zijn: er wordt voor van alles geprotesteerd. Zwarte pieten en dierenliefhebbers of tegen abortus. Om nog maar te zwijgen over de gele hesje in Frankrijk of de Brexit in Engeland. Niets op tegen en een heel mooi recht maar het moet niet uit de hand lopen. Vooral de gele hesjes in Frankrijk kunnen er wat van. Branden, verwoestingen en vernielingen zijn er regelmatig een gevolg van. Natuurlijk is dat een bepaald publiek die altijd uit zijn op vernieling, dat zal wel maar toch.

Een andere vorm van actievoeren is dat van de protestgroep tegen dierenleed. Nou ben ik er niet voor om dieren te laten creperen. Maar om nu bij de boeren in de stal s’nachts video's te maken om te laten zien wat er in de stal gebeurt, gaat mij te ver. En dat de vereniging voor het behoud van het leven van een ongeboren kind vrouwen die in verwachting zijn bij de kliniek aan te spreken en te intimideren gaat mij ook te ver. Dan heb ik het nog niet over de blokkeer Pieten in Friesland.
Het lijkt er op dat de grens, voor wat in een protest nog net kan, niet meer gerespecteerd wordt. Dat alles kan als het maar protest is. Zo gaat het draagvlak voor het protesteren ook naar de knoppen. Voor sommige protesten is ook niet de toestemming van de overheid gevraagd. Dat zou direct aangepakt moeten worden. Iedereen in Nederland kan binnen de wetten zijn activiteiten uitvoeren. Daar mag tegen geprotesteerd worden maar ook binnen de wet.
 
Er zitten twee kanten aan het recht om te protesteren. De vrijheid van meningsuiting en de politieke kant dat het parlement de wetten vaststelt. Als mensen het niet eens zijn met vastgestelde wetten kan men op grond met de vrijheid van meningsuiting daar tegen protesteren. Mijn bezwaar hiertegen ontstaat door de wijze waarop dat uitgevoerd wordt. In Frankrijk loopt dat telkens uit de hand.
Protesteren is ook een signaal voor besluitvormers dat de afstand tussen hen en burgers te groot is. Er is onbegrip over de vastgestelde wetten en regels. Er moet meer aandacht gegeven worden aan het betrekken van een groot publiek bij de plannen voor iets nieuws. Daar zijn technisch inmiddels veel mogelijkheden voor. Men moet zich maar eens verdiepen in de sociale media.
De mensen aanspreken die problemen ervaren is een goed middel om de protesten te voorkomen. Ik ben benieuwd naar de aanpak van het klimaatakkoord. Zoals het nu gaat in de reacties wordt de stemming steeds negatiever. Dat vraagt om een andere benadering dan wat gewoon is. De klimaattafels zijn een voorbeeld een nieuwe opzet. En dat heeft ook een nieuw resultaat opgeleverd. Nu nog een vervolg om de protesten te voorkomen en te zorgen dat er een echt draagvlak ontstaat.

Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 17 jan. 2019 04:16 door Martin Kemperman   [ 17 jan. 2019 06:42 bijgewerkt ]



Draagvlak

Het zal je niet verbazen dat ik dit jaar weer start met het klimaatakkoord. Daar wil men draagvlak voor. Maar zoals het nu gaat komt er geen draagvlak. Voorlopig worden er vele woorden gesproken en ontbreekt het aan daden.

Met 100 organisaties is aan 5 klimaat tafels met elkaar vastgesteld op welke manier in Nederland het klimaatdoel van Parijs bereikt moet worden. En dan durft de VVD het aan om te stellen dat men het nog eens moet bekijken en het toch misschien wel anders gaan doen. Ja er moet wel draagvlak zijn voor het klimaatakkoord. Alsof deze opstelling iets toevoegt aan het draagvlak. Als je al die mensen aan de klimaattafels voor gek wilt zetten moet je zo doen.

Voor draagvlak heb je geïnteresseerde mensen nodig. En dat zijn de overleggers van de klimaattafel juist. Nu ook een slapende groep, die zich nog niet druk maakt, oproepen op deze manier zal zeker niet werken. En degenen die zich wel druk maken in de publiciteit hebben zich inmiddels met hun uitspraken ingegraven. Die partijen moet je juist niet proberen te bekeren want die hebben al een geloof.

Voor dit proces kunnen belangrijke lessen getrokken worden uit het Brexit-proces. Ook daar zie je dat alles vastloopt doordat partijen zich ingegraven hebben. Wat onbegrijpelijk is dat Engeland een besluit dreigt te nemen waar in heel Europa de nadelen van ondervonden worden. Wij in Nederland worden daar ook flink door geraakt. Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig. We moeten maar vertrouwen op Europese bescherming. Ook onder de bevolking in Engeland is het draagvlak wel over. Die willen er helemaal niets meer mee te maken hebben. Ze zijn het vertrouwen in de politiek kwijt.

Zo moet het dus niet. Waar hebben we het over bij de term draagvlak? Draagvlak draait om een groep mensen die allemaal iets willen of steunen. In het bedrijfsleven gaat het er dus om dat je als bestuurder ervoor moet zorgen dat de beslissingen die je van plan bent te nemen onderschreven worden door de organisatie. Dat wil zeggen dat de rest van de organisatie die beslissingen ook echt accepteert en eraan meewerkt.

Minister Wiebes (ja ook VVD) en zijn ministerie moeten de regie nemen en zorgen dat we een soort Brexit voorkomen. En deze minister houdt zich op dit ogenblik stil want de meningsverschillen in de coalitie zijn te groot. Hierdoor is het draagvlak aan het afbreken. De berekeningen en besluiten van de politiek moeten nog op tafel komen en kunnen aanleiding zijn om het akkoord verder uit te werken of bij te stellen.

Kritiek is daarbij nuttig, maar gezeur van de VVD en andere partijen kan daarbij gemist worden. Er moet anders dan bij Brexit wel wat tot stand komen.  

Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 3 jan. 2019 11:57 door Martin Kemperman

En ineens was het er het klimaatakkoord. Het is nog wel een ontwerp maar na de doorrekening wordt het definitief. Het is meer dan ik in mijn vorige blog had durven hopen. Een beter kerstkado is niet te vinden. Wel zijn de milieupartijen afgehaakt, maar volgens Nijpels zijn ze niet van tafel weggelopen. Hun stoelen staan er nog. Een knappe prestatie van de polderaars. En er blijkt wel degelijk mee gepraat te zijn door leden van het kabinet. Ik was te somber.

En tegelijk een mooi plan voor het nieuwe jaar. En volgens Wiebes is het ook voor de komende 32 jaar. Het is ook onomkeerbaar. Alle partijen hebben zich uitgesproken. Dan kan je niet meer zeggen dat het voor niets was. 600 maatregelen zijn voorgesteld. En er zullen er ook zijn die voor mensen en organisaties niet leuk zijn. Er is dus werk aan de winkel. En het gaat dus zeker 32 jaar duren maar als de richting duidelijk is gaat dat ook min of meer vanzelfsprekend.

Zo wordt het klimaatakkoord ook een nieuwjaarswens. Dat we er in mogen slagen het akkoord zo goed en kwaad als dat gaat uit te voeren. Meerdere keren is aangegeven dat we het met z'n allen moeten doen. Iedereen privé of op het werk of als vrijwilliger en mantelzorger krijgt er mee te maken. Het wordt een cultuuromslag vergelijkbaar met de industriële revolutie waarbij veel handarbeid gemechaniseerd is. Nu moet de cultuuromslag onze wereld CO2 vrij maken. Daardoor moet de klimaatverandering stoppen. 

En niet alles gaat zoals je dat vooraf hebt bedacht. Er moet nu er nu opnieuw met de milieubeweging gepraat worden. Men wil het akkoord niet ondertekenen maar er staan veel goede dingen in is hun reactie. En ook uit de doorrekening zal blijken dat er nog een aantal zaken niet voldoende CO2 reductie opleveren. Maar minister Wiebes heeft een doel bereikt namelijk het draagvlak opbouwen voor de besluiten over de CO2 reductie.

Er gaat natuurlijk ook veel kritiek komen en het is slechts een begin dus er kan nog van alles misgaan. Kritiek zou opbouwend moeten zijn. Maar ik vrees, gelet op de politieke winst die de oppositie wil behalen, dat het van dik hout is. Want de Statenverkiezingen komen eraan en bepaalde partijen hebben behoefte zich te profileren en zich er tegen af te zetten.

Ik hoop dat het jullie lukt iets dergelijks te doen. Een mooiere wens voor kerst een komende jaar kan ik niet bedenken.  

Een bijzondere middag in de Bethelkerk in Den Haag

Geplaatst 20 dec. 2018 01:50 door Martin Kemperman   [ 20 dec. 2018 11:45 bijgewerkt ]

Afgelopen maandag trokken drie leden van de Hagediensten, vier leden van de Werkhof gemeenschap en een PKN-lid van de Grote Kerk in Driebergen op naar Den Haag om van 12.00 tot 14.00 uur in te stappen in de 24 uurs liturgie in het buurt en kerkhuis van de Bethelkerk.

Al zeven weken lang gaat deze vorm van geweldloos protest, om de Armeense familie Tamrazyan die hier 10 jaar in Nederland woont en een verblijfsvergunning behoeft, door. Zij mogen hier niet blijven ook al zijn ze hier volledig ingeburgerd. Echter de politie mag, als er liturgie gevierd wordt, niet naar binnen om ze op te pakken. Zo is het in de wet geregeld.
Zodoende die lange gelovige ketting van lezingen, gebeden, liederen, stiltes en alles wat maar mogelijk is.

Onze liturgische bijeenkomst van 2 uur was door vier mensen voorbereid. 
We lazen Ruth, de vier hoofdstukken in vier gedeelten verdeeld. Ruth de Moabitische die het waagt haar schoonmoeder te volgen naar een onbekend land. 'Vraag me toch niet langer u te verlaten en terug te gaan weg van u. Waar u gaat zal ik gaan, waar u slaapt zal ik slapen; uw volk is mijn volk en uw God is mijn God'.
Van de vastberadenheid van deze vrouw kunnen we leren!
Het verhaal van de barmhartige Samararitaan, zo bekend bij iedereen, was ons volgende ijkpunt. Inmiddels waren er andere gasten binnengekomen en zo werden ze betrokken bij een gesprek van twee of drie mensen met als vragen:
- Wat valt je nu op als je het verhaal hoort? Waar blijf je haken?
- Wat heeft het jou anno 2018 te zeggen?
Het gesprek dat volgde was geanimeerd. Ieders inbreng kostbaar en 10 minuten bleek te kort.
Daarna volgde het verhaal van de BUS, een spiegelverhaal dat model staat voor mensen op zoek naar het land van vrede, waar geen eenzaamheid, geen oorlog en geweld is. Als metafoor van dat verhaal deelden we brood en water, niet meer en niet minder. Inmiddels was een kleine delegatie van The Guardian binnengekomen en vroegen of ze foto's mochten maken.
Ik heb ze bij het verhaal betrokken en ook zij deelden met ons brood en water.
Wat gebeuren er toch wonderlijke dingen waar je helemaal niet op uit bent.

Tot slot hadden we een gesprek met de oudste dochter van de familie. Zij is tweedejaars student en studeert econometrie. Studeren onder deze omstandigheden valt haar zwaar, maar er is een aanvraag gaande om in januari haar tentamen af te nemen in dit zo bijzondere huis.

Kortom: een zeer wonderbaarlijke en genadevolle middag die als het verzet doorgaat wellicht een tweede mogelijkheid biedt om met een nieuwe club er naar toe te gaan. Wie wil kan zich aanbieden.

Dit hele gebeuren wordt geleid door 25 vrijwilligers die dag en nacht gasten ontvangen, thee en koffie schenken en iedereen op zijn/haar gemak stelt. Wat een inzet.

Er is een plan om bij ons, tijdens onze kerstnacht viering een stoel leeg te houden voor de familie Tamrayan, als teken dat we aan ze denken.

Marijke Egelie

Gele hesjes aan de kapstok

Geplaatst 20 dec. 2018 00:56 door Martin Kemperman

De blog van Cor   

Gele hesjes aan de kapstok


Ik lees vrijwel dagelijks over de grote chaos in Frankrijk. Die chaos ontwricht daar de dagelijkse gang van zaken. En de overheid weet niet hoe daarop te reageren. Het zijn geen georganiseerde vakbondsacties maar spontane rellen. Deze chaos doet het mij denken aan het aardappeloproer in 1917. Toen plunderden vrouwen en arbeiders een schip met aardappelen omdat er geen eten meer was in Amsterdam. Ja, ik word al een dagje ouder… Ook nu gaat het in Frankrijk om inwoners die te weinig verdienen om de huur en het eten te kunnen betalen. Door de economische ontwikkeling is er een groep ontstaan die niet deelt in de welvaart van de rest van de Franse bevolking. Macht tegen onmacht. En de nood is zo hoog dat men spontaan tot actie overgaat. Niemand komt voor hen op. Ze hebben geen organisatie of basis dus overleg met deze groep is ook niet mogelijk. Maar het zijn ook de mensen die werken in de industrie of landbouw of in andere sectoren wat hen onvoldoende inkomen oplevert. Wat betekent dat ze ook binnen hun werkomgeving niet aan het woord komen. Ze vallen domweg buiten de boot. En dat gevoel komt op deze manier naar buiten. En ja, er zijn vast raddraaiers bij die misbruik maken van de chaos, maar dat is niet de inzet van de acties. Als beleidsmakers te veel rekening houden met de belangen van mensen met goede banen en hoge opleidingen gaat het mis. Er moeten ook mensen zijn die vanuit die goede positie rekening houden met de minder draagkrachtigen. Ook al zijn dat niet je kiezers of collega’s. Een man als Wim Kok zou een voorbeeld voor ons allemaal moeten zijn. Het zou helpen als er een constructieve partij zou zijn die opkomt voor deze groep mensen. Een partij die oor heeft voor wat deze mensen bezighoudt en waar zij zich zorgen over maken. Het gaat om een fundamentele zorg voor elkaar.

Blog van Cor P. Berkel - Blijven praten over lonen loont

Geplaatst 7 dec. 2018 01:13 door Martin Kemperman

Regelmatig lees ik berichten in de verschillende media over de honorering van topbestuurders. En aangezien de Wet op de Ondernemingsraden een wijziging heeft doorgevoerd die recent gepubliceerd is in het Staatsblad, heeft de OR een uitbreiding van bevoegdheden gekregen omtrent dit onderwerp. Ondernemingsraden van ondernemingen met meer dan 100 medewerkers dienen per 1 januari 2019 jaarlijks met de bestuurder in gesprek te gaan over lonen en verschillen in beloning binnen de organisatie. 

De Wet op de ondernemingsraden zal daarvoor worden gewijzigd:

A In artikel 23, ……..de ontwikkeling van de beloningsverhoudingen ten opzichte van het voorgaande jaar per verschillende groep van de in de onderneming werkzame personen.

De OR heeft dus een ruime mogelijkheid om van verschillende groepen, inclusief die van de topbestuurder, de honorering te bespreken. Als jarenlange adviseur van ondernemingsraden ben ik benieuwd op welke manier ondernemingsraden zullen omgaan met deze uitbreiding van bevoegdheden. Gaan OR-en hun invloed uitoefenen op het te voeren beleid binnen hun onderneming? Een analyse van het beleid op grond van de gegevens van de afgelopen jaren zou mij als adviseur heel nuttig lijken. Zo’n analyse geeft een beeld van de trend en door middel van het doortrekken van de lijn kan je zien waar het over een aantal jaren naartoe gaat.

Invloed uitoefenen betekent het beïnvloeden van de uitgangspunten die gehanteerd worden in het huidige beleid. Vragen stellen vergroot deze invloed.

De schoonmakers - blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 22 nov. 2018 02:20 door Martin Kemperman   [ 22 nov. 2018 06:25 bijgewerkt ]

In een uitzending van DWDD van 2-11-2018 wordt de documentaire “The cleaners” besproken. Daarin wordt toegelicht hoe Facebook duizenden berichten, foto’s en video’s selecteert die door slecht betaalde en anonieme medewerkers in de Filipijnen dag en nacht bekeken worden, zonder kennis van verschillende culturen, geschiedenis of politiek. Deze cleaners proberen de protocollen zo goed mogelijk toe te passen en verwijderen wat Facebook niet getoond wil hebben. Facebook bepaalt als commercieel bedrijf wat we te zien krijgen en wat niet. Zij geeft niet door aan de gebruikers wat wel en niet kan. Facebook blokkeert geen accounts als er strafbare informatie aangeboden wordt. 

Het maatschappelijk nut is verwaarloosbaar en de invloed enorm. Social media vervormt onze wereld en tast de democratie aan, bijvoorbeeld door het beïnvloeden van verkiezingen en het verspreiden van nepnieuws. Radio en tv-programma’s gebruiken het ook al als discussieplatform en voor velen is het een extra uitlaatklep over de maatschappij. Scheldkanonnades en (doods)bedreigingen zijn aan de orde van de dag. Politie en justitie staan vrijwel machteloos. De verschillende platforms zijn veel te groot geworden en te internationaal om aan te pakken. Er is een monster gecreëerd dat onbeheersbaar is. Het enige dat van belang is, is dat het aanbod commercieel bruikbaar is. Want commercie maakt de eigenaar en aandeelhouders schat- en schatrijk.

Het verdienmodel is gebaseerd op het verkopen van advertenties op basis van de gegevens van gebruikers waar privacyrecht op van toepassing is. Bovendien bieden ze de gelegenheid voor anonieme en persoonlijke bedreigingen. In de kranten, buiten internet, zou dat direct aanleiding zijn voor actie van politie en justitite.

In elke andere onderneming zouden medewerkers voor dergelijk gedrag tot de orde geroepen worden en zelfs ontslagen kunnen worden. Bij Facebook wordt niemand aangesproken want het is geen vergissing van een individuele medewerker, maar het is bedrijfscultuur. Men vindt dit collectief normaal en geaccepteerd.

Klagen De blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 8 nov. 2018 08:54 door Martin Kemperman   [ 8 nov. 2018 08:56 bijgewerkt ]

Er zijn steeds meer mensen die klagen over heel veel verschillende zaken. En dat terwijl wij in een land wonen waar het buitengewoon goed gaat. Zwitserland heeft de beste economie en wij hebben dat land bijna ingehaald. We hebben bijna de beste economie en toch maar klagen. Dat is opvallend. Waar komt de gewoonte van het klagen vandaan?

Vroeger woonden we aan een plein waar veel kinderen met elkaar speelden. Er waren natuurlijk ruzies en vechtpartijen en er was vooral verveling. Er waren altijd kinderen die één van de gangmakers kwamen vragen om ook buiten te komen spelen. Die kwam dan en bepaalde het spel wat men ging doen. Een idee om wat te gaan doen kwam vrijwel altijd van een van de gangmakers.
Dat vergelijk ik nu met de wereld van de klagers. Het zijn mensen die niet weten wat men met de welvaart aan moet. En net als bij de jeugd moet er een gangmaker zijn. Helaas zijn dit in veel welvarende landen juist de gangmakers die ook houden van rotzooi trappen. Iedereen kent die mensen zoals Trump en Wilders. In alle welvarende landen zijn wel partijen die het klagen over de overheid als basis hebben. Ze bereiken geen ander resultaat dan een slechte sfeer en ontevredenheid.

In de Herzberglezing van Sigrid Kaag wijst de Minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking op een ander verschijnsel. Zij legt verband met de afwezigheid van positieve reacties. In tegenstelling tot de bovengenoemde klagers zijn er geen duidelijk hoorbare opvattingen over de huidige welvaart en democratie. Er is daardoor geen evenwicht maar de klagers overheersen en bepalen de stemming.
In de tijd van de pas overleden Wim Kok als vakbondsleider en premier was er een duidelijke lijn te ontdekken in het beleid van de overheid. Hij was een duidelijke voortrekker en gangmaker. Wim Kok was ook de persoon om iedereen en alles te betrekken bij het beleid. Hij was beroemd om het werken met het poldermodel. In Amerika en de meer autoritair geleide landen is dat vrijwel afwezig.

Het belangrijkste probleem is de opwarming van de aarde. Of we nu de vervuiling gaan bestrijden of de dijken gaan verhogen,  in beide gevallen wordt de toekomst kostbaar. Het gaat veel geld kosten en we krijgen er geen welvaart voor terug. Wel meer veiligheid en gezondheid.

De Amerikaanse Harvard-psycholoog Steven Pinker schreef het boek: ‘Verlichting nu’. In sommige dingen overdrijft hij, maar hij laat zien hoe goed het met de wereld gaat. Behalve dan met het klimaat. Er is een enorme vooruitgang op het gebied van gezondheid, geluk, levensduur en van corruptie en diefstal. De laatste veertig jaar knalt het exponentieel omhoog. Vrijwel overal in de wereld. Geen reden tot klagen dus.

1-10 of 100