Nieuws


Hoopvol bericht van Cor P. Berkel

Geplaatst 5 dec. 2019 07:52 door Oecumenische Hagediensten

Verlichting NU

In de viering van 24 november mocht ik een glorieus moment of een hoopgevend bericht vertellen. Mijn voorkeur ging uit naar een hoopvol bericht. Want zowel het verschijnen van dit boek als de inhoud zijn hoopvol. Dan heb ik het over het boek: Verlichting NU.

Het is de titel van het boek van Steven Pinker dat gaat over de vooruitgang van de mensheid. Met daarbij de niet uitgesproken verwachting dat ook in de toekomst de mensheid het wel zal redden. Hij trekt een aantal conclusies uit de ontwikkelingen van na de Verlichting.

In de achter ons liggende jaren van de mensheid zijn we rijker geworden, gezonder, leven meer in vrede, en zijn zelfs steeds gelukkiger geworden. En niet alleen in de westerse wereld maar in de gehele wereld. Hij onderbouwt dat met grafieken en tabellen over ongeveer 400 tot 500 jaar. En bewijst dat kennis en wetenschap veel vooruitgang gebracht heeft.

Wie de krant erop naslaat krijgt soms de indruk dat het einde van wereld nadert. Maar Steven Pinker laat zich niet uit het veld slaan en kijkt naar de feiten. Hij onderzoekt de wetenschappelijke literatuur en zet die feiten op een rijtje. Hij stelt grafieken op en maakt overzichten die aantonen wat de vooruitgang is. Hij komt tot de  conclusie dat het idee van het einde van de wereld onjuist is, zelfs volkomen onjuist.

De Verlichting heeft ons de redelijkheid gebracht, het humanisme en de vooruitgang. En dat werkt nog steeds. Want deze uitgangspunten zijn tijdloos. Ze staan wel onder druk. Grote groepen mensen denken dat deze uitgangspunten niet meer werken en ook de verkeerde resultaten geven. Er ontstaat fake nieuws en er ontstaan drogredeneringen. Dat maakt de verwarring nog groter. Zelfs doet dat nieuwe politieke partijen ontstaan.

Maar …    Lees het boek en je raakt overtuigd.

Blog van Cor P. Berkel: Snapt u het?

Geplaatst 21 nov. 2019 11:49 door Oecumenische Hagediensten   [ 21 nov. 2019 11:52 bijgewerkt ]

Een forse maatregel vinden sommigen het. Er mag overdag straks nog maar 100 km/uur worden gereden. Maar in de avond en nacht mag de oude snelheid gereden worden. Een compromis met de VVD. En zo modderen we maar door. Van compromis naar compromis want zo werkt de politiek. Maar over de vraag of je over deze thema's wel een compromis kan sluiten hoor je niemand. Er zijn veel thema's waar je geen compromis kan sluiten. Een vuur steek je aan of niet. Je neemt en griepprik of niet. Je betaald je rekening want niet betalen kan niet. We zijn als Nederland ver uit het smerigste land van Europa. En dan nemen we nog maar een halve maatregel voor alleen overdag. Dat is het effect van het compromis gedrag van dit kabinet. En de rechter vindt dit ook. Tot aan de Raad van State is er nu een vonnis. Maar dat was er al na het vonnis van de Urgenda zaak. Zelfs nu ook nog over het terughalen van de Nederlandse kinderen uit Syrië. Ik snap niet dat de overheid zich niet aan de eigen wetten en de getekende overeenkomsten houdt. 
Zitten de gekozen vertegenwoordiger te slapen? Of is men het kompas kwijt? Heeft men eigenlijk wel een kompas? Nou ik denk het niet. Met Rutte voorop heeft men de visie op het bestaan aan de kant gezet. Want dat werkte beter. Dan heb je geen last van de olifant in de porseleinkast. En nu hebben we een regering die ook geen last heeft van de eigen wetten en gemeenschappelijk doel. We willen allemaal meer ook regering, meer waar voor ons geld. Groei ten koste van alles. En dan blijkt dat die groei vastloopt op de milieuproblemen. We vragen te veel van ons moedertje aarde. Te veel gif in de grond en nergens meer schone lucht. Lawaai overal zeker nu in herfst met de bladblazers. En Schiphol moet groeien totdat er weer bezwaar ingediend wordt bij een rechtbank. En voor het wijzigen van de Europese natuurgebieden is gelukkig toestemming nodig van de Europese Commissie. Vroeger toen de auto nog een gewoon vervoermiddel was kon je 80 km/uur rijden een harder ging die gewoon niet. Nu kan dat wel en moet dat gelijk in de praktijk gebracht worden. Gelukkig hebben we dat voor onze gezondheid niet. Voor voeding is er een strikt toelatingsbeleid. En roken staat op het punt verboden te worden. Maar niet voor de luchtvervuiling en landbouwgif. De vogels vallen dood van het dak maar niemand denkt aan de gevolgen van landbouwgif. In een uitzending van Pauw was een discussie over Parkinson was een deskundige over eten die niet uit sloot dat een oorzaak in het hoge gebruik van landbouwgif zou kunnen liggen. Dat overigens ook aangewezen is als bron van de daling van het aantal insecten. Zonder visie gaat het volk ten gronde. We moeten een richting kiezen en een visie ontwikkelen over waar we naartoe willen. Dat is te snappen en maakt een einde het compromissenbeleid.

Bloemen - Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 7 nov. 2019 03:20 door Oecumenische Hagediensten

Tot mijn grote verrassing kreeg ik eind september de bloemen uit de dienst aangeboden. Mijn vrouw was er ook zeer mee ingenomen. Prachtige bloemen en ze staan te pronken in de kamer. En dat na mijn blog die ging over viespeuken. Je zou bijna denken dat het bedoeling was om wat goed te maken.

Of denkt men nu: we zijn toch ‘geneigd tot alle kwaad’? Het is overigens wel de bedoeling van de blogs dat het een beetje pijnlijk is. In de blogs kijk ik naar onze eigen samenleving en zie dan allerlei opmerkelijkheden. Dat zijn dan precies die onderwerpen die niet deugen of waar de overheid tekort schiet.

Daar laat ik dan de lezer bij meekijken. Soms ook van meegenieten, want ik ben (vrij naar Remco Campert) geen ’Somberman’. Voor de opmerkelijkheden van de afgelopen weken kan de vlag wat mij betreft uit. Het rapport Remkes benoemde al veel van de bekende problemen. De commissie koos niet voor oplossingen daarvan maar voor een strategiewijziging: de natuur moet beter beheerd worden. En dan mag de winst in het beperken van de CO2 uitstoot niet direct gebruikt worden voor het doorgaan op de bekende weg. En nu probeert de regering ook een uitweg te vinden in het stikstofdebat.

Minder hard rijden, minder vee en kleinere boerenbedrijven en eerder stoppen met gasgebruik. Ook de mensen die daar weerstand tegen hebben worden geactiveerd. Er zijn forse reacties van de vervuilende sectoren. We gaan hete tijden tegemoet. Dat moet ook want die weerstanden zijn er en moeten gehoord en gezien worden. Bij de democratie horen allerlei verschillen aan bod te komen.

Maar ook het werk van de Raad van State in ons land mag geprezen worden. De democratie en het recht werkt dus weer. Velen vinden trouwens dat die instellingen niet hun instellingen zijn en willen ervan af. De populisten verkondigen  dit standpunt. Dat wordt dus spannend want die stroming kent veel aanhangers.

We hebben ons in de nesten gewerkt en nu moeten we de rommel opruimen. Dat zal op veel terreinen en bij veel mensen pijn gaan doen want we waren gewend geraakt aan overvloed. Maar het roer is om en kan niet meer terug. De natuur moet beter beschermd worden.  De regering zal hard moeten werken en krijgt alle problemen over zich heen. De rommel moet gewoon opgeruimd worden. De bloemen ook want die zijn uitgebloeid.

 

Cape l'Agulhas - Martin en Jodien

Geplaatst 25 okt. 2019 08:23 door Oecumenische Hagediensten   [ 26 okt. 2019 05:11 bijgewerkt ]


Cape l’Agulhas 24 oktober 2019

Lieve Hagediensters,

Gister hebben we het eindpunt bereikt van onze ‘Pelgrimstog van Hoop’, een tocht van 3 weken door de Kaapprovincie in Zuid Afrika. Het eindpunt is het meest zuidelijke puntje van Afrika, waar de Atlantische en Indische Oceaan bij elkaar komen.

Volgens ons pelgrimsgidsje is het de bedoeling om daar het Zuid Afrikaanse volkslied te zingen. Flarden daarvan kennen we ( en jullie waarschijnlijk ook) van de kippevel-momenten bij de aanvaarding van Nelson Mandela’s presidentschap en bij zijn begrafenis. Maar de 5 talen die het volkslied verenigt, zijn voor ons te ingewikkeld. Gelukkig kwam er een groep jonge mensen, van verschillende kleur, juist op dat moment, ook het gedenkteken bezoeken. Nadat we hen uitlegden dat we hulp nodig hadden, zongen ze uit volle borst, allemaal uit het hoofd, hun Anthem, hun volkslied. Dit moment vat onze tocht eigenlijk precies samen.

We liepen drie weken lang door de geschiedenis van dit land om de hoop te voeden op de toekomst voor Zuid Afrika. De hoop op een land dat zijn diversiteit als rijkdom ziet, dat de pracht van natuur en cultuur voor iedereen beschikbaar maakt en in staat zal zijn de grote ongelijkheid tussen rijk en arm om te buigen tot nieuwe verhoudingen. We hebben gezien hoe de oude tradities van de Khoi en de San mondjesmaaat aandacht krijgt in musea en in natuur-onderzoek. De verhalen van de missieposten met bijzondere namen als: Genadendal, Pniel en Elim hebben onze kijk op de invloed van ons Nederlanders sinds de 17e eeuw genuanceerd: de missieposten hier in de Kaap zijn vanaf het begin uit geweest op onderwijs en ontwikkeling van de, toen nog nomadische, Khoi en hebben een belangrijke rol gespeeld bij de opvang van vrijgemaakte slaven sinds 1838. Wat een voorrecht is het om zo vrij, in de lente, tussen de goudgele korenvelden van Overberg, langs de ruige zee en door het fynbos met grote verscheidenheid aan planten en vogels te mogen lopen!


Jodiens enkel, die op de vierde dag zwikte, heeft even voor oponthoud gezorgd in de gastvrije pastorie van Franschhoek. Maar wonderwel heeft de beweging van het lopen gezorgd voor soepelheid. De laatste vier lange wandeldagen ( meer dan 25 km per dag) kon de rugzak mee met de begeleidende auto van een groep pelgrims die ons passeerden en dat maakte dat we op de geplande dag Agulhas bereikten.

Tot slot:

Het Pelgrimslied van Amanda Strydom heeft ons deze weken begeleid, we zongen het iedere morgen bij de start van het lopen. Via YouTube is het te vinden: www.youtube.com/watch?v=34PYPYWmCS4.

Nu gaan we in Segdefield, in het vakantiehuisje van de familie Marais nagenieten.

Hartelijke groet voor jullie allen,

Martin en Jodien


Van economische groei naar krimp? Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 25 okt. 2019 01:14 door Oecumenische Hagediensten

Veel plannen van boeren en andere ondernemers kunnen de prullenbak in. Tal van ontwikkelingen zijn daarvoor de oorzaak. De belangrijkste is natuurlijk het klimaat. Na het rapport van commissie Remkes is duidelijk geworden dat de wind gedraaid is. De economie en dus ondernemingen in vrijwel alle sectoren moeten veranderen.

Het gaat om de volgende ontwikkelingen:
De natuur moet versterkt worden;
De stikstofuitstoot moet terug;
De arbeidsmarkt loopt vast door te weinig personeel;
De behoefte aan zorg neemt steeds verder toe;
Het vliegverkeer en de luchthaven Schiphol lopen tegen grenzen aan;
Het toerisme wordt een bedreiging.

En deze top 6 kan vast nog verder aangevuld worden.
Elk punt vraagt om overheidsbeleid en dat is nog niet zo zichtbaar. Het protest van de boeren is slechts het begin. Er wordt als ik dit schrijf een protest van de bouwwereld aangekondigd. De tijd van onbekommerd op oude bekende plannen voortborduren is voorbij. Het lijkt mij duidelijk dat elke onderneming zijn plannen moet bijstellen. Niet meer gericht op groei, maar gericht op een antwoord op de geschetste ontwikkelingen.
Ondernemingen zullen moeten verduurzamen. Denk aan zakelijk elektrisch rijden, circulair ondernemen, energiebesparende maatregelen ten aanzien van de productie en het bedrijfspand etc. Ook consumenten kunnen een bijdrage leveren. Denk aan lampen die onnodig branden, apparaten die onnodig aan staan, bewust omgaan met warmte, de standby stand van laptops en computers. Eerst repareren voordat men het weggooit. etc.
Nieuwe plannen moeten voor opgesteld worden. Maar dat kan pas als de overheid het voortouw neemt. Dus ook die moet zich ook geheel opnieuw gaan verdiepen in de mogelijkheden en kansen. Een gemeenschappelijke agenda van overheid en bedrijfsleven lijkt mij handig om niet achter de feiten aan te blijven lopen. Ook de relatie met de burgers gaat een belangrijke rol spelen. De overheid moet draagvlak zoeken door bewustwording en motivatie. Dat worden belangrijke elementen om ook weerstanden onder de burgers te voorkomen en die te laten bijdragen aan de omschakeling.
Er wordt vaak gesproken over de transitie van gas naar andere energiebronnen maar de transitie is veel groter. De gehele economie met de energieopwekking en de productie van goederen en voedsel gaat op de schop. Wat dat betreft zitten de boeren wel op de eerste rij. Er volgen er dus nog veel meer acties van betrokken met allemaal protesten die over hun positie en belangen gaan.

Pelgrimstog

Geplaatst 10 okt. 2019 04:34 door Oecumenische Hagediensten   [ 10 okt. 2019 23:37 bijgewerkt ]

Pelgrimstog

Lieve Hagedienst- vrienden en vriendinnen,

Wij zijn enkele dagen geleden begonnen met de Pelgrimstog van Hoop door de Kaapprovincie in Zuid Afrika.

Frederick Marais, die ook enkele zomerdiensten bij ons in de Hagedienst voorging, heeft de tocht samen met anderen ontwikkeld om de geschiedenis van de Kaapprovincie te verbinden met wens en gebed voor hoop voor de toekomst. We lopen langs dorpen van vrijgemaakte slaven (Pniel), de gevangenis Groot Drakenstein, waar Nelson Mandela in 1990 werd vrijgelaten, zendingskerken en plasen ( grote boerderijen waar wijn en fruit verbouwd worden). Iedere dag veel indrukken. We noemen er enkele.

We zijn gestart in Wellington waar begin dit jaar een nieuw retraitecentrum is geopend, het Andrew Murraycentrum voor spiritualiteit. Een soort Hydepark, met een prachtige lichte kapel waar drie maal per dag een meditatieve viering wordt gehouden. We werden gezegend op pad gestuurd.

Die weldadige ervaring van het meekrijgen van de zegen voor de tocht herhaalt zich elke dag, als we verder trekken. We beginnen dan in of voor de kerk en de predikant spreekt een hartelijke zegenbede uit. Zo zette in Paarl een jonge, vrouwelijke dominee via een mindfulness-oefening ons eerst in onze kracht, waarna ze God vrolijk dankte en ons met de zegen van Sint Patrick op pad stuurde. Hoe mooi klonk dit in het Afrikaans.

De eerste dagen liepen we nog veel over het teerpad langs boom- en wijngaarden. Dat was af en toe frustrerend omdat er verderop tegen de hellingen wel een pad liep. Dat was dan ontoegankelijk vanwege de hoge elektrische omheiningen van de landgoederen. Het bezit van de blanken wordt goed afgeschermd. Schrijnend is het contrast tussen de prachtige wijnboerderijen in Kaaps-Hollandse stijl en de plakkerskampen met de geïmproviseerde, van golfplaten gemaakte barakken van de vluchtelingen uit o.a. Namibië, Botswana en Mozambique, die bij elk dorp te vinden zijn. 

Ondanks een al jaren geleden opgestelde intentie gaat de samenwerking tussen de blanke Nederduitsche Gereformeerde Kerk (NGK) en de bruine Verenigde Gereformeerde Kerk (VGK)  behoorlijk moeizaam. De blanke predikanten die wij hebben ontmoet zijn zich bewust van het kwaad dat de NGK heeft aangericht in de jaren van onderdrukking en Apartheid. Zij willen graag een nauwere samenwerking met de VGK en hebben soms moeite om hun gemeente mee te krijgen. De VGK heeft de handen vol aan de zorg voor de eigen schapen, zoals de predikant van Franschhoek het uitdrukte. Hij vertelde over een discussie in de kerkenraad van zijn rijke gemeente over het al dan niet schenken van een donatie voor een studiereis van zijn VGK-collega. Na lang soebatten wonnen de argumenten van loyaliteit en verbreding van visie het van bezwaren als: zij weten ons te vinden als ze geld nodig hebben en ze kunnen best voor zichzelf zorgen.

Ten slotte. Het is hier volop lente en de natuur is op haar mooist. We zijn dankbaar dat we hier volop van kunnen genieten en beseffen hoe bevoorrecht we zijn. Dat een ongeluk in een klein hoekje zit wisten we vooral van horen zeggen. Eergisteren ging Jodien onderweg door haar enkel. Het was heel pijnlijk maar het gebeurde gelukkig vlak langs het teerpad. Een auto bracht ons terug naar Franschhoek waar een dokter ons een recept van enkele dagen RICE voorschreef (Rest, Ice, Compression, Elevation). Dit schiep een mooie gelegenheid om de eerste indrukken op een rijtje te krijgen. Morgen stap ons (hopelijk) weer.

Liefs voor jullie vanuit Franschhoek van Martin en Jodien

Meer info over het pelgrimspad is te vinden op: www.communitas.co.za

 

De mens is een viespeuk... Blog van Cor P. Berkel.

Geplaatst 27 sep. 2019 01:55 door Oecumenische Hagediensten

De mens is een viezerik. Dat is wel de minste constatering die je kunt doen na het zien van de uitzending over de plastic vervuiling van de rivieren en de zee. En er lijkt geen eind aan te komen. Vrijwel geen insecten meer want de grond is vervuild met insecticiden. Ook de lucht in veel binnensteden is zwaar vervuild. Er is bij stations, wegen en luchthavens is er geluidsoverlast en dat komt alleen door mensen. We zijn op een efficiënte manier bezig om onze leefomgeving te verwaarlozen.
Dat hangt natuurlijk samen met ons streven naar welvaart en dat is prima. (maar wat ongelukkig verdeeld) maar verder gaat het wel goed. Gezondheidszorg zou wat beter kunnen en er is wat te veel stress. Maar dat doen we zelf. Dus een Happyness Training er tegenaan en dan gaat het wel weer. Of is dat te veel de buitenkant. Wordt er wel eens onderzocht hoe de positie van de mens is ten opzichte van zijn natuurlijke achtergronden?
Want de mens is ook een dier die door z’n evolutie steeds verder van z’n basis wordt vervreemd. Soms wordt je wakker geschud door natuurvorsers die vogels of andere diersoorten volgen en daarover rapporteren. Natuurfilms zijn helemaal top op de tv en daar wordt veel naar gekeken. Dus een zekere hang naar onze roots is wel herkenbaar, maar we drijven steeds verder af. En laten we het niet hebben over de groei van onze welvaart. Waar economen en bestuurders de mond van vol hebben. Want wat moeten we met nog meer. En dan vooral de vuiligheid. Laten we eerst eens nadenken hoe we de vuiligheid te lijf kunnen gaan. Dat zal betekenen inperken van de huidige wijze van leven. MInder snelheid, minder plastics, minder insecticiden en minder mobiliteit.
De groei die gepropageerd wordt is vooral meer van hetzelfde. Terwijl juist de natuur laat zien dat het ook telkens iets ander kan. Er worden ook herhaaldelijk voorbeelden uit de natuur nagebouwd met technische middelen. Dat lijkt mij een oplossing van de vervuilende rol van mensen. We weten en kunnen zoveel maar het moet anders. Meer biologische bestrijdingsmiddelen. Alleen plasticsoorten die na een bepaalde tijd oplossen en natuurvriendelijke producten en middelen gebruiken.
Daar moet de overheid een sterke rol hebben en niet de commercie. Want hoe kan de vervuiling door geluid en van de lucht verminderd worden als het vliegen wordt gestimuleerd met steeds goedkopere tarieven. Elektrificatie van de luchtvaart is nog een droom en tot de tijd dat dit ingevoerd is moet vliegen duurder worden. Want schonere lucht en minder geluid zijn kostbaar. Wat de natuur ons biedt moeten we verder ontwikkelen en beter beheren. Daar zijn we wel dichter bij gekomen. Langzaam worden we wakker.
De ontwikkeling en de groei moeten dus een kopie van de natuur zijn. Dat is nog niet overal doorgedrongen. Gemodificeerde maïs, levert zieke koeien. Want het is een verandering van de natuurlijke vorm en blijkbaar slecht voor de natuur. We worden wel wijzer, nu er nog naar handelen.

Vrijheid en verdraagzaamheid – Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 12 sep. 2019 09:05 door Oecumenische Hagediensten

Er is alweer veel te doen over de Boerkawet. Die wet verbiedt mensen om met gezichtsbedekking in openbare gelegenheden en openbaar vervoer te komen. Dat geldt niet alleen voor moslima's maar ook voor bepaalde motorhelmen. Er zijn natuurlijk voorstanders voor die wet en tegenstanders. En er wordt in de media gemeld dat er weinig belangstelling is om deze wet te handhaven.

Maar wat is eigenlijk het probleem waar deze wet voor bedoeld is? Dat is een sociaal probleem want met een gezichtsbedekking kan je in een contact de ander niet goed zien. In een bus weigerde een chauffeur een vrouw met bedekt gezicht de toegang. Men wilde dat de politie zou optreden maar die deed dat niet. Het had een geen prioriteit. En zo is er dus een wet die niet nageleefd hoeft te worden.

Aan de andere kant van deze wetsinhoud is een groep mensen die vindt dat je het andere kledinggedrag gewoon moet accepteren. Tolerantie is daar het kernwoord. En dan is de vraag hoe tolerant moet je zijn. Kan een democratie zoals de onze dit probleem oplossen? Het is een probleem wat al heel oud is en veel publiciteit heeft gekregen.

De grondlegger van die democratie, de Fransman Montesquieu, gaf de eerste aftrap, dat - in mijn woorden- als er geen woorden zijn voor een conflict je er zeker van kan zijn dat er geen vrijheid is. In zijn visie is er geen vrijheid is zonder verdraagzaamheid. Als je niets meer verdraagt van elkaar is er dictatuur. En je hoeft maar het nieuws te volgen om dat bevestigd te krijgen.

Kijk naar Hong Kong en China, Engeland met de Brexit en de VS met Trump. Het gaat allemaal over de vrijheid versus de verdraagzaamheid. Je moet elkaar vrijheid gunnen. Er is geen samenleving te vinden zonder verschillen in opvattingen en geloof enz. Juist in democratische organen zoals ook de ondernemingsraad gaat het hierover.

Daarbij moet iedereen die anderen de vrijheid gunt bereid zijn om stevig in debat te gaan of zelfs flink ruzie te zoeken over meningsverschillen. Dus dat bij de behandeling van de boerkawet in de Kamer de spanning hoog oploopt is geen probleem maar hoort er bij. Met het aannemen van de wet is echter het meningsverschil niet opgelost.

Ik verwacht dat er meer van deze meningsverschillen aangepakt zullen worden via wetgeving. Misschien denkt de Kamer er nog eens over. Want er moet een andere werkwijze en oplossing voor gevonden worden. Niet alle zaken met een meningsverschil zullen met wetgeving oplosbaar zijn, net als het dragen van een boerka. Maar denk ook eens aan standpunten van de dierenpartij. En let op de  actievoerders voor dierenrechten die bij verdrijven inbreken.

Tijden veranderen. Zo zal ook de vertegenwoordigende functie veranderen. Door heftige discussie wordt meer dan anders duidelijk waar het probleem zit en waarom democratie daar geen andere oplossing voor heeft dan verdraagzaamheid te promoten.

 

Oh, oh de overheid - Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 29 aug. 2019 02:44 door Oecumenische Hagediensten

Naast de Urgenda zaak is er nu ook een stikstofzaak. De overheid heeft gedacht met een slimme truc een Europees voorschrift te kunnen omzeilen. Zij maakte een PAS-regeling. Daarin stond dat een project dat extra stikstofvervuiling  veroorzaakte door een ander project dat stikstof opneemt kon worden gecompenseerd. Dat is door de Hoge Raad afgewezen. En nu zijn er voor duizenden projecten dus ten onrechte vergunningen verleend.

Met de Urgenda zaak moest de overheid van de rechter ook in hoger beroep de stikstofvervuiling voor 2020 terug brengen naar 25% van het niveau van 1990. Dat gaat de overheid niet halen voorspellen de deskundigen. En Nederland presteert in Europa al het slechtst van alle landen.

Dat doet de vraag rijzen wat dit voor een overheid is. Die maakt wetgeving en voert die vervolgens niet of foutief in. Blijkbaar is regelgeving prima maar de overheid doet daar niet aan mee. Het lijkt op de Brexit geschiedenis. Het Verenigd Koninkrijk wil uit de EU stappen en sluit een overeenkomst, maar het parlement accepteert die niet. En wat betekent het als de overheid vindt dat bij het klimaatakkoord er vooral gelet moet worden op het draagvlak?

In mijn praktijk met ondernemingsraden maakte ik ook vaak mee dat de or een afspraak maakte met de bestuurder en dat er vervolgens niets mee gedaan werd. Dat leidde tot veel rechtszaken die door de or vaak gewonnen werden. Want afspraak is afspraak. Het is daarmee een vaststaand feit dat het niet houden aan een afspraak verkeerd uitpakt. En anders opstappen en wegwezen.

Draagvlak krijgen is vooral luisteren naar de achterban of de kiezers. En dan niet alleen naar de kiezers die je aan je huidige positie geholpen hebben, de eigen partij. Want die zijn het toch wel wel met je eens. Het gaat  ook om die anderen die al tegen waren en een andere bestuurder of leider wilden. De tegenstanders laten zich niet meer in de hoek zetten. Die gaan dus naar de rechter, tot aan de Hoge Raad.

Het is niet verwonderlijk dat er in bepaalde landen autoritaire leiders komen. Die zetten met gebruikmaking van macht hun programma door. Er is daar behoefte aan een sterke man die tegen alles in z’n wil doordrukt. Vaak ook in het eigen belang en voor eigen positie. Tegenstanders worden gevangen gezet of publiekelijk te kijk gezet in de sociale media. Met de energietransitie  en de klimaatproblemen gaat het erom spannen. Allemaal krijgen we er mee te maken. Tot nu toe geven we de bestuurder krediet. 

Welkom en inleiding zomerdienst zondag 28 juli 2019

Geplaatst 12 aug. 2019 13:24 door Oecumenische Hagediensten   [ 14 aug. 2019 01:14 bijgewerkt ]

De vredesduif, teken van vrede en hoop.
In februari 1949 loopt de Franse schrijver, Louis Aragon, bij het Parijse atelier van Picasso binnen. Hij komt de affiche ophalen. voor het Internationale Vredescongres. van de communistische partij. Het affiche is niet af. Aragon loopt rond op zoek naar iets bruikbaars. Zijn oog valt op een litho. Een witte duif op een zwarte achtergrond. Het blijkt een gouden greep.
Overigens hield Picasso van duiven niet vanwege vreedzaam gedrag maar wegens hun impulsief en opvliegend karakter. Na het Vredescongres vliegen .de vredesduiven de hele wereld over. In 1951 brengt Mao een postzegel uit met de duif. Wereldvrede; staat eronder.
Stalin en Mao gingen echter allesbehalve vreedzaam met hun tegenstanders om. Pax Christi ontstaat op initiatief van Franse burgers in de nadagen van de Tweede Wereldoorlog als beweging voor vrede en verzoening. In het huidige logo is het silhouet van een duif verweven. Al zeker 4500 jaar is de witte duif een zinnebeeld. Aan geen dier heeft de mens zoveel betekenissen gegeven. Liefde en vrede vormen de hoofdmoot. In het spoor daarvan volgen reinheid, vrede, mensenrechten,rechtvaardigheid.
Rond 2500 voor Chr. schreef een dichter het Gilgamesh-epos, waarin de wereldomvattende vloed staat beschreven. Na het Gilgamesh-epos, waarin de wereldomvattende vloed staat beschreven. Na de vloed liet Gilgamesh een duif, een zwaluw en een raaf los om na te gaan of de aarde droog viel. De raaf keerde niet terug.
Naar schatting veertienhonderd jaar later kwam het boek Genesis tot stand. Het verdrag tussen God en de mensen na de zondvloed werd een succesverhaal. Ruim duizend jaar later werd de en Koran opgetekend. Nuh, de Islamitische naam voor Noach, liet ook een duif los om te kijken of het water voldoende gezakt was.
In het christendom was de duif vooral het symbool van de Heilige Geest. Tijdens de doop van Jezus in de Jordaan verschijnt de Heilige Geest in de gedaante van een duif. Iets als een duif’ maakte de onzichtbare Geest voor mensen zichtbaar. De heilige geest is echter niet aan beeld en vorm gebonden. De neerdalende duif met wijd uitgespreide vleugels maakt een beschermend bijna koesterend gebaar. Wat doet de Geest met je? Ik heb toen teksten in de Bijbel opgezocht waar de heilige geest genoemd wordt maar daar houd ik geen helder beeld aan over. Ook uit andere beschrijvingen ontstaat een vluchtig en ongrijpbaar beeld. Als je het aan mensen vraagt of zij de Geest ervaren hebben, zeggen zij vaak pas achteraf te beseffen wat hen is overgekomen toen zij in een schier uitzichtloze situatie de kracht voelden om verder te gaan.De Geest kan veel voor ons betekenen als wij haar ruimte geven. Willen wij die ruimte in ons hart geven?
Wij hebben die inspiratie hard nodig, als wij ons willen inzetten voor een duurzame en
rechtvaardige vrede. De vraag is hoe en waar?.
- Vrede is veel meer dan de afwezigheid van conflicten. Het is de kunst om innerlijke vrede te ervaren te midden van conflicten
- Zelf duurzaam leven zodat je voetafdruk zo klein mogelijk is en je minder afhankelijk bent van fossiele brandstoffen
Je goed informeren over de condities die nodig zijn voor een duurzame en rechtvaardige vrede.
- Oorzaken van conflicten nagaan. Hoe ontstaan conflicten in het groot en het klein? Hoe kom je uit een conflict?Wat kunnen we zelf doen om de neiging te weerstaan anderen negatief te beoordelen. Ons verdiepen in wat vrede duurzaam maakt . Elke situatie is anders.
- Nepnieuws en desinformatie ontmaskeren. Kortom het kritisch blijven volgen van het nieuws.
Bij dit alles kunnen we inspiratie van de neerdalende duif goed gebruiken Hij geeft ons
hoop en kracht om verder te bouwen aan een duurzame en vreedzame samenleving. Dit
alles een opmaat naar komende Vredesweek.




1-10 of 103