Nieuws



Wakker worden
 - blog van Cor P. Berkel


Deze periode kenmerkt zich doordat steeds meer mensen wakker worden. Over corona kan je zeggen dat het ontstaan is uit de fouten van het verleden. Of denken dat we het in de toekomst anders gaan doen. Maar het heden is hét moment om te handelen en waar de besluiten vallen. Dus hier moet het gebeuren. “

Gabriël van den Brink heeft dit jaar een mooi boek over dit onderwerp geschreven: “Ruw ontwaken uit een neoliberale droom."

Een boek dat gaat over het wakker worden na een goede nachtrust. Hij ziet de neoliberale tijd als een mooie en vruchtbare tijd. Een tijd waarin veel bereikt is, maar waar ook het nodige op aan te merken is. Denk maar eens aan de mobiliteit. Op het land, ter zee en in de lucht is het gewoon te druk. Met nadelige gevolgen voor het klimaat en daarmee ook voor ons. Kortom, we produceren en consumeren veel te veel.

Hij legt uit dat de liberale gedachte er al was in de jaren ‘80 en later steeds de leidraad vormde voor ondernemingen en de overheid. Met name de economische theorie van het primaire belang van de aandeelhouders was de aanleiding tot ontsporing. Alles was markt en als dat niet zo was maakten we het ervan. Zo ging de economie met de politiek op stap. Burgers werden klanten, patiënten werden cliënten en basisscholen moesten gaan presteren. Inmiddels is duidelijk dat met name de VVD en haar coalitiepartners met de premier het “aandeelhouders-eerst” idee aanhangen.
De onvrede van een grote bevolkingsgroep is hierdoor ontstaan. De overheid is er niet voor hen, maar voor een kleine groep die daar de voordelen van plukt. Dat is de analyse van Van den Brink.

In zijn boek doet hij een suggestie voor een denkrichting over de toekomst. Onderdeel van zijn analyse is dat de mens geen homo-economicus is en enkel gaat voor de winst, maar een sociale wezen is die anderen nodig heeft. Dat laatste hebben we bijvoorbeeld gezien en ervaren bij de zorg voor de corona patiënten. Dat is dan ook de richting die hij voorstelt. Er moet meer aandacht zijn voor het leven en het werk van de gewone man/vrouw. Ook voor wat betreft het inkomen. Net als bij de OR zijn het de verkiezingen die het verschil kunnen gaan maken.

Nu zijn veel ondernemers gericht op het herstellen van de oude economie. Maar de tijd terugdraaien gaat niet. De richting moet anders. We moeten de onderneming socialer inrichten. In mijn vorige blog gaf ik al het belang van coöperaties of stichtingen aan. Dat zal niet overal snel en gemakkelijk lukken, maar iets in die richting en het aan de orde stellen is ook al belangrijk. Het heden is het moment waar de besluiten vallen.

Industrie wil waterstof - blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 13 nov. 2020 02:16 door Oecumenische Hagediensten

In Nederland plaatsen wij steeds meer windmolens en zonnepanelen, vooral omdat de industrie de productieprocessen te langzaam vergroent of dat helemaal niet wil. Die kiest dan wel voor waterstof als energiedrager, waarbij de elektriciteit van het elektriciteitsbedrijf moet komen. Zo schuiven we de problemen heen en weer. Nederland hét polderland.

Dat de industrie kiest voor waterstof lijkt een doorbraak maar is het niet. Dat komt omdat waterstof gemaakt moet worden met elektriciteit. Het is een proces waarbij je water onder stroom zet, zodat je zuurstof en waterstof kunt scheiden. Als je waterstof vervolgens weer in aanraking brengt met zuurstof, komt er heel veel energie vrij. Nadeel is dat dit proces en de omzetting van waterstof naar elektriciteit energieverlies oplevert. Hierdoor raken we meer dan de helft van de opgewekte energie kwijt. Elektriciteit opgewekt door zonne- en windenergie zou dan ook een goed alternatief zijn hiervoor.

Maar eerst moet deze groene elektriciteit opgewekt worden. Dat doet de industrie niet, dus dat mogen de elektriciteitsbedrijven doen. Net als in Noord Holland waar een nieuw windmolenpark voor 75% de energie gaat leveren voor een datacentrum van Microsoft.

Frans Timmermans en de Europese commissie zien waterstof als een belangrijk middel om Europese klimaatdoelen te verwezenlijken. Hierbij is van belang dat het zoveel mogelijk duurzaam wordt opgewekt, door middel van zonne- en windenergie. Dat klinkt goed maar het moet nog wel uitgevoerd worden. CEO's van bedrijven richten zich op de aandeelhouders en het maximaliseren van rendement. Dus die veranderingen gaan er niet vanzelf komen.

Als je de publieke stemming ziet over het plaatsen van windmolen- en zonneparken ziet dat er niet goed uit. Uiteraard heeft windenergie nadelen maar we leren steeds meer en passen steeds beter toe. Een alternatief is om elektriciteit te produceren met kernenergie. Er zijn al kleine strontium centrales die gemaakt worden in de fabriek en in de regio geplaatst kunnen worden. Het (kern)afval is daarbij verwaarloosbaar klein. Waterstof is dan opeens wel een oplossing en een doorbraak. Het maken van waterstof zonder zelf de benodigde elektriciteit te produceren is het verschuiven van het probleem. Ook daarom zou het gebruik van kernenergie om elektriciteit te produceren een betere oplossing kunnen zijn. 

Wakker worden

Geplaatst 30 okt. 2020 05:27 door Oecumenische Hagediensten   [ 30 okt. 2020 05:29 bijgewerkt ]

Wakker worden - blog van Cor P. Berkel

Deze periode kenmerkt zich doordat steeds meer mensen wakker worden. Over corona kan je zeggen dat het ontstaan is uit de fouten van het verleden. Of denken dat we het in de toekomst anders gaan doen. Maar het heden is hét moment om te handelen en waar de besluiten vallen. Dus hier moet het gebeuren. 

Gabriël van den Brink heeft dit jaar een mooi boek over dit onderwerp geschreven: “Ruw ontwaken uit een neoliberale droom". 
Een boek dat gaat over het wakker worden na een goede nachtrust. Hij ziet de neoliberale tijd als een mooie en vruchtbare tijd. Een tijd waarin veel bereikt is, maar waar ook het nodige op aan te merken is. Denk maar eens aan de mobiliteit. Op het land, ter zee en in de lucht is het gewoon te druk. Met nadelige gevolgen voor het klimaat en daarmee ook voor ons. Kortom, we produceren en consumeren veel te veel.

Hij legt uit dat de liberale gedachte er al was in de jaren ‘80 en later steeds de leidraad vormde voor ondernemingen en de overheid. Met name de economische theorie van het primaire belang van de aandeelhouders was de aanleiding tot ontsporing. Alles was markt en als dat niet zo was, maakten we het ervan. Zo ging de economie met de politiek op stap. Burgers werden klanten, patiënten werden cliënten en basisscholen moesten gaan presteren. Inmiddels is duidelijk dat met name de VVD en haar coalitiepartners met de premier het “aandeelhouders-eerst” idee aanhangen.
De onvrede van een grote bevolkingsgroep is hierdoor ontstaan. De overheid is er niet voor hen, maar voor een kleine groep die daar de voordelen van plukt. Dat is de analyse van Van den Brink.

In zijn boek doet hij een suggestie voor een denkrichting over de toekomst. Onderdeel van zijn analyse is dat de mens geen homo-economicus is en enkel gaat voor de winst, maar een sociaal wezen is, die anderen nodig heeft. Dat laatste hebben we bijvoorbeeld gezien en ervaren bij de zorg voor de corona patiënten. Dat is dan ook de richting die hij voorstelt. Er moet meer aandacht zijn voor het leven en het werk van de gewone man/vrouw. Ook voor wat betreft het inkomen. Net als bij de OR zijn het de verkiezingen die het verschil kunnen gaan maken.

Nu zijn veel ondernemers gericht op het herstellen van de oude economie. Maar de tijd terugdraaien gaat niet. De richting moet anders. We moeten de onderneming socialer inrichten. In mijn vorige blog gaf ik al het belang van coöperaties of stichtingen aan. Dat zal niet overal snel en gemakkelijk lukken, maar iets in die richting en het aan de orde stellen is ook al belangrijk. Het heden is het moment waar de besluiten vallen.

Banen - Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 16 okt. 2020 03:34 door Oecumenische Hagediensten

Werkgevers, de naam zegt het al, kunnen banen creëren, werk geven aan anderen. Die anderen worden dan werknemer en verdienen hun geld met deze baan. Dit is het huidige beeld. De vraag naar arbeid wordt werkgelegenheid genoemd binnen de economie. Maar die economie heeft verder nagedacht en wil groeien. En ook het aantal banen moet blijven groeien want dat betekent meer welvaart. Althans, dat is de theorie van menig bestuurder.

Tot zover was het begrijpelijk voor mij. Maar in het Financieele Dagblad van zaterdag 26 september schrijft de journalist en macro-econoom Mathijs Bouman dat deze theorie bijgesteld moet worden. Wat we al lang weten, maar niet doen in ons land is dat we slimmer moeten werken. Door automatisering en innovatie maken we meer producten en diensten voor minder kosten. Dat is de eigenlijke economische groei waar het om gaat.

Wat we in ons land de laatste jaren gedaan hebben, is meer mensen aan werk helpen. Want door meer mensen te laten werken groeit de economie ook. Er is ook nú weer economische groei nodig om uit de coronacrisis te komen. Er is door de overheid een investeringsfonds opgericht door de ministers Wiebes en Hoekstra, het zogenaamde Wopke Wiebes Fonds. Dat gaat er voor zorgen dat de groei weer terug komt, met méér werkgelegenheid dus.

Maar het fonds zou er juist voor moeten zorgen dat die slimmere manier van werken gestimuleerd wordt. En niet, zoals vaak gedacht wordt, om meer werkgelegenheid te ontwikkelen. Van de huidige krimp van de werkgelegenheid zou nu gebruik gemaakt kunnen worden. Laat ondernemers automatiseren en vernieuwen in plaats van het creëren van werkgelegenheid om zo de economie weer een boost te geven. Werkgevers zijn niet dom en zien dit ook. Automatisering had minder impact gehad op de productie en omzet in corona tijd. In deze tijd moet vooruit gekeken worden. De column van Mathijs Bouman was hier goede aftrap voor.

Ondernemingen moeten meer gaan ondernemen en dat is wat anders dan passen op de centen en de werkgelegenheid. Deze visie benadrukt de noodzaak voor omscholing en het aanbieden van van-werk-naar-werk trajecten. Want automatisering is natuurlijk niet in alle sectoren aan de orde.

Maar goed, een automatiseringsslag betekent hoe dan ook minder werk. En dit betekent arbeidstijdverkorting, subsidies en toeslagen. Of….waarom laten we deze vernieuwing niet samengaan met de introductie van het eerder besproken basisinkomen. Dat zal wel enige tijd vergen, maar het is wel een plan voor de toekomst. En dat geeft ondanks de verandering toch weer zekerheid.

Vergeven en genade-Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 17 sep. 2020 03:08 door Oecumenische Hagediensten   [ 17 sep. 2020 03:58 bijgewerkt ]

Vergeven en genade

Een oerchristelijk begrip dat opdook bij het debat met Grapperhaus. Je weet nog wel,

de kwestie van het huwelijk waar de minister zijn eigen corona regels overtrad. Dat

werd niet toevallig door de roddelpers op de foto gezet. En dat op zich is al uiterst

treurig.

Hoe bekend personen ook zijn, ieder heeft recht op vrijheid van meningsuiting. Daar is in het

debat over Grapperhaus weinig aandacht voor geweest. Het is de vraag of de roddelpers

hiermee weg komt. Naar verluidt heeft de fotograaf van de gepubliceerde foto’s in de

struiken gelegen. Dan kan het niet anders dan dat men op zoek was naar een misstap, om

dat in de publiciteit te brengen.

En mij lijkt het dat alle kamerleden met meel in de mond gesproken hebben. Want "wie

zonder zonden is, werpe de eerste steen". In het debat heerste niet de sfeer waaruit

vergeving of genade verwacht mag kon worden. Dat schetst kort de sfeer van het debat.

Dat ging van dik hout zaagt men planken, ieder op zijn of haar eigen manier.

Maar goed, de minister heeft wel de eerste fout gemaakt. Hij heeft zijn eigen graf gegraven.

Zoals de minister zelf in een toespraak de woorden: "aso" gebruikte, breekt hem nu op. Dat wordt

hem nu zwaar aangerekend. Want wat je van een ander vraagt, daar moet je ook zelf aan

voldoen.

Behalve als je daar openlijk spijt over betuigt en het je vergeven wordt. Maar daar is in het

debat niets van gebleken. Er is aan het einde van het debat geen motie van afkeuring

aangenomen. Maar niets over vergeving en je zou hooguit kunnen stellen dat er genade

gegeven is. Maar hij moet nu laten blijken dat hij beter kan en beter weet.

Aan het eind van deze week kwam het gerechtshof in Den Haag tot een veroordeling van

Wilders voor groepsbelediging en vrijspraak voor het aanzetten tot haat en discriminatie. Het

tekent de persoon en zijn opvattingen. Hij wil alles kunnen zeggen en vraagt niemand om

het hem te vergeven. Het gaat dus om vrijheid van meningsuiting.

Hij wil de vrijheid van meningsuiting en de privacy beschermen, maar met zijn aanpak kan dit

ook averechts werken. Het roept de sfeer op die ook in Amerika heerst. Een sfeer dat

iedereen gelijk wenst te hebben. Dat men op fouten gewezen wordt, is meer dan

noodzakelijk. Maar daar hoort ook de houding bij van het vergeven. Zoals Rutte zei: “Er is

mildheid in Nederland, er is genade”.

Het debat van de Tweede Kamer is een les. Met enkel gelijk krijgen jaag

je iedereen tegen je in het harnas. Beseffen dat je zelf ook fouten maakt is nodig. Mensen

maken nu eenmaal fouten. Dit toegeven zorgt voor clementie of mildheid van jouw gedrag

en van anderen. Als jij jezelf hiervoor niet openstelt, hoef je dat van anderen ook niet te

verwachten. En dat is toch veelal de beste oplossing voor verschillen in mening.


Cor P. Berkel

Moderne slavernij

Geplaatst 12 aug. 2020 06:19 door Oecumenische Hagediensten   [ 12 aug. 2020 06:31 bijgewerkt ]

Er was al zoveel geschreven over Black Lives Matters dat ik dat niet meer wilde. Maar een oud filmfragment van een uitzendkracht en de discussies over slavernij en onze geschiedenis bracht mij op een ander idee. Want de slavernij is geen geschiedenis maar nog steeds onder ons.


Toen ik ging werken op mijn 17e bij de Nederlandse Kabelfabrieken te Delft was mijn eerste opdracht om de elektriciteitskabels onder de koperwalserij te vernieuwen. In een kelder zwart van het koperstof mocht je er 4 uur werken per dag met de verplichting om 1 liter melk per dag te drinken. Vanwege het giftige koperstof.


Na afloop van de klus moest ik voor twee jaar in militaire dienst. Daar heb ik nagedacht over wat mijn toekomst zou worden bij dit soort werk. Nu zie ik de buitenlandse uitzendkrachten hetzelfde mensonwaardige werk doen. Dat uitzendbureaus buitenlandse werkers aannemen en te werk stellen bij een bedrijf. Het geld dat zij verdienen wordt geïnd door de uitzendbureaus: dat is moderne slavenhandel.


Vroeger waren de vakbonden des duivels over wat toen genoemd werd; de koppelbazen. Dat is dit nog steeds. En dat zijn we inmiddels de flexibele schil gaan noemen. Klinkt beter, maar is net zo verrot. (En de consumenten krijgen steeds goedkopere producten aangeboden). Dit is waardeloos werk waarin geen enkele ontwikkeling te bereiken is. Het gaat alleen om de inkomsten en daar worden door de uitzendbureaus de kosten eerst nog vanaf getrokken.


Ik pakte de kans om in mijn avonduren en een particuliere school mijn positie te verbeteren. Het ernstigste is dat dit uitzendwerk geen enkele kans biedt om er door ontwikkeling aan te ontsnappen. Net als vroeger worden werknemers uit het buitenland gehaald, om voor ons in het rijke westen te werken tegen beroerde voorwaarden, zonder kans op verbetering.


Zo ziet onze cultuur er uit. Klagen over te hoge prijzen omdat de vakantie in het buitenland dan in het gedrang komt. Tegen vluchtelingen actie voeren, want die komen uit het buitenland. En de vroegere buitenlandse werknemers die gewoon volgens de CAO betaald werden en waarvan velen zich ontwikkeld hebben, worden nagewezen.


Ik moet wel zeggen dat, wil je de ontwikkeling van jezelf blijvend nastreven, je ook tegen je werkgever moet zeggen dat je een opdracht niet wil uitvoeren. Met het risico van ontslag. Wat mij ook enkele keren overkwam. Het gaat om zeggenschap over je werk of over medezeggenschap. Dan moet je wel bereid zijn om andere oplossingen te zoeken voor een inkomen.


Uiteindelijk ben ik ondernemer geworden. Dat zie je bij veel buitenlanders ook gebeuren. Gewoon jezelf kunnen zijn. De les voor de OR-en is dus geen buitenlandse uitzendkrachten aannemen zonder goede en voorwaarden en kansen op ontplooiing. OR-en hebben een adviesrecht hierover en kunnen eisen stellen en de goede van de slechte scheiden.

Cor P. Berkel

Na Corona- Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 30 jul. 2020 03:27 door Oecumenische Hagediensten

In de media speculeert men al volop over de periode na corona. Men hoopt op de ontwikkeling van een medicijn of vaccin en dat iedereen kan worden ingeënt. Maar is dat wat ons te wachten staat en wanneer? We hebben geen zekerheid dat het wetenschappers gaat lukken om een medicijn te ontwikkelen en als het al lukt op welke termijn dan? 


In veel sectoren wordt er ernstig rekening mee gehouden dat het nooit meer wordt zoals vroeger voor de corona uitbraak. En dat vraagt om een koerswijziging voor menig bedrijf. Als je nu in de sector het geld niet meer kunt verdienen zoals vroeger? Wat dan? Je ziet nu al veel ontslagen en vertrek van medewerkers die op zoek gaan naar ander werk. Ieder voor zich is dan het motto. Maar kan er ook in gezamenlijkheid, dus met elkaar, een alternatief bedacht worden? Een alternatief dat past bij deze tijd en (voorlopig) de tand des tijds kan doorstaan. Zo’n alternatief moet dan in ieder geval milieuvriendelijk zijn en het gebruik van grondstoffen beperken.


Centraal hierbij staat het gedrag van de consument. Nieuw aanbod en meer service lijkt altijd gewaardeerd te worden. En dat geeft richting aan het zoekproces. Zo is menig klant bijvoorbeeld milieubewuster geworden. Kijk naar de luchtverontreiniging van de verkeer. Een bijdrage daaraan in de vorm van elektrische of waterstof auto’s helpt. Deze auto’s vragen veel minder onderhoud. Dus zowel dealers als onderhoud garages kunnen nu vast nadenken over wat hun toekomstige aanbod en dienstverlening hierbij zal zijn.  


Zeker nu veel van de consumenten hun geld in hun zak houden door minder naar de bioscoop of een restaurant te gaan. Men maakt (onbewust) andere keuzes. Het consumptiepatroon van iemand met een gemiddeld inkomen verandert. Dat kan aanleiding zijn om het aanbod daarop aan te sluiten. Zo is men in veel horecaondernemingen begonnen met het afhalen of thuisbezorgen van (luxe) maaltijden. Dat vergt van de ondernemingen een andere aanpak en dat vergt tijd.



Klein maar fijn – Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 17 jul. 2020 00:52 door Oecumenische Hagediensten

Het boek 'Met ons gaat het (nog altijd) goed' van Peter Hein van Mulligen raad ik zeker aan om te lezen. Het boek behandelt de voornaamste negatieve meningen over hoe het gaat in dit land en toont aan dat pessimisme niet op feiten gebaseerd is. Dat levert verrassende inzichten op. Zo schrijft hij over de economische groei op een manier die ik niet zo gezien heb. Hierdoor ben ik zelfs van mening veranderd.

Economie als wetenschap gaat over hoe mensen met schaarse middelen hun behoefte kunnen bevredigen. Automatisch rijst de vraag ‘welke behoefte en welke middelen’. Zo was er geen enkele behoefte vooraf bekend over de smartphone. Die behoefte is opgewekt en de schaarste is gecreëerd. Dat gebeurt door een enorme marktpositie van een producent. En door deze positie kan de onderneming de vraag sturen.

Ik leerde door het boek ook iets over de ontwikkeling en de groei. Het is een eigenschap van mensen om zich te ontwikkelen. Door voortdurende scholing kunnen mensen steeds meer en maken ze steeds betere dingen en producten. Dat is ook groei. Zowel het stoppen van die ontwikkeling als van de vraag lijkt mij onmogelijk. Dus stoppen van de economische groei is haast onmogelijk. Hierdoor rees er bij mij wel een vraag: Als economische groei niet te stoppen is, wat moet je dan doen om het klimaat leefbaar te houden? Het accent komt dan meer te liggen op voorkomen in plaats van genezen.

Zo zijn er veel boeren die zelf het heft in handen genomen hebben om bij het produceren van hun producten het milieu minder te belasten, door bijvoorbeeld circulair te werken.  Hiermee worden twee vliegen in één klap geslagen. Niet alleen minder vervuiling, maar ook minder mega grote ondernemingen zoals de zuivelbedrijven, want ze hebben steeds minder invloed op dit nieuwe gedrag van de boeren. De boeren innoveren en hervormen de markt met hun eigen gedrag.

Wat mij betreft zou dit voorbeeld in veel meer bedrijfstakken mogelijk moeten zijn. Kleine zelfstandige ondernemers die als zelfstandige producenten gezamenlijk een (nieuw) product op de markt brengen. Lokaal geproduceerd, dichter bij de consument en met minder milieuschade. Dit soort initiatieven zal ook meer werkgelegenheid opleveren.

Het lijkt erop dat het ontstaan van de ZZP'ers hier een begin van is. Ook deze mensen zijn vaak in dienst geweest bij een groot concern en zijn uiteindelijk voor zichzelf begonnen. Want ze wilden gewoon hun eigen werk op hun eigen manier blijven doen. En zo ontstaat er van lieverlee een andere economie waarin andere waarden dan enkel economische groei als doel gesteld worden.  

Het gaat goed.... Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 2 jul. 2020 13:01 door Oecumenische Hagediensten

Een titel die vraagt om nadere uitleg, vermoed ik. In mijn vorige blog heb ik al aangegeven dat het boek 'Met ons gaat het (nog altijd) goed' van Peter Hein van Mulligen grote indruk op mij maakt. Peter Hein verzet zich tegen het fenomeen dat wij door de media overspoeld worden door eenzijdig nieuws, altijd belicht vanuit de negatieve kant. Want negatief nieuws verkoopt beter dan goed nieuws. 

Peter Hein is hoofdeconoom van het CBS en weet hoe ontwikkelingen op langere termijn verlopen. Hij ziet dat pessimisme niet op feiten gebaseerd is. Met statistieken verwijst hij verschillende mythes waarom het zo slecht zou gaan één voor één naar het rijk der fabelen. Ik geef een samenvatting van de thema's die bij hem aan de orde komen. 

  1. De sombere voorspellingen zijn niet op feiten gebaseerd. Het gaat dus beter dan vele media melden. De maatstaf bruto nationaal product is voor hem geen vaststaand criterium. Het meet de economische activiteit (ondernemers die goederen en diensten aanbieden) maar geen welvaart laat staan welzijn.
  2. We leven in overvloed want we zijn rijker dan ooit. Het inkomen in Nederland is weliswaar de afgelopen 40 jaar nauwelijks toegenomen. Maar de overheid heeft geld uit de algemene middelen besteed aan voorzieningen die ons ook ten goede komen, zoals de gezondheidszorg.
  3. Geen gezeik iedereen rijk. Dit hoofdstuk gaat over de verschillen in rijkdom. Wereldwijd de neemt de ongelijkheid toe maar in ons land is dat relatief. Dat sluit niet uit dat ook wij verschillen in vermogen hebben (denk aan pensioen en een eigen huis).
  4. Een zeldzaam veilig land. Een thema dat vaak in de media onderbelicht is. De media vermeldt schietincidenten en andere dramatische gebeurtenissen die de veiligheid bedreigen. Maar als je de cijfers van het aantal slachtoffers en incidenten in de loop der jaren bekijkt wil je niet meer terug. Het is opzienbarend veiliger geworden volgens de statistieken.
  5. Er is de laatste tijd veel aandacht voor discriminatie. Black Lives Matters is hier een uiting van. We kunnen zeker beter maar als je kijkt naar de samenstelling van scholen en sportteams, neemt de verscheidenheid steeds meer toe. Er is steeds meer integratie. Het is een langlopend proces over generaties, dus geduld is een belangrijke sleutel tot meer succes.
  6. Samenwerking beïnvloedt nationaal en internationaal de kwaliteit van leven. Dat is met het coronavirus wel gebleken. In stad en dorp zorgt samenwerking voor veel levensvreugde. En ook in Europa stimuleert dat vrede en rust. 75 jaar vrede is hiervan een bevestiging.
  7. De emancipatie van vrouwen neemt steeds verder toe. Ook dat is een langlopend proces maar het zorgt wel degelijk voor blijvende verschuivingen. 

Toch betekent dit niet dat we niet meer onze schouders eronder hoeven te zetten. Een corona crisis is wel degelijk aan de orde, wat velen van ons (zullen) merken. En laten we ook nu naar elkaar omkijken en elkaar helpen om door de crisis heen te komen. Zodat we aantonen dat tegenover het negatieve van een crisis nog altijd het positieve aspecten staan, zoals samenwerking en saamhorigheid. 

Consumenten – Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 19 jun. 2020 00:27 door Oecumenische Hagediensten

De consumenten doen het maar niet. Ze consumeren niet hetzelfde als voor corona. En daardoor groeit de economie niet zo snel als de economen gedacht hadden en hoopten. En wat blijkt? De maatregelen die ons uit de pandemie gered hebben zijn de oorzaak. De mensen zouden niet willen consumeren, omdat er regels zijn die hen beperken en tegenhouden. Dat is wat met name ondernemers in de horeca en het toerisme ons doen geloven. 

Maar dat standpunt berust volgens mij niet op onderzoek maar op het gevoel. Men denkt de mens als consument te kunnen doorgronden op dit punt. Maar zijn de 1,5 meter maatregelen wel de oorzaak? Misschien hebben mensen het trucje door gekregen en hebben ze begrepen dat ze gebruikt zijn in het belang van de ondernemingen. In het belang van het winst maken. En in het belang van de aandeelhouders die bij stijgende winsten meer dividend krijgen. Of misschien hebben consumenten door dat minder ook best prima is. 

Of is er misschien terughoudendheid voor de toekomst door de dreiging van een tweede golf van het virus? Tenslotte heeft iedereen niet voor niets zo zorgvuldig de lockdown nageleefd. Men weet heel goed waar het voor was en dat het nut had. Dus liever geen tweede keer en zelfverantwoordelijkheid nemen is ook een argument. 

Of zouden consumenten helemaal wat anders willen met de economie? Bijvoorbeeld meer aandacht voor de zorg en meer sociale samenhang. Duidelijk is dat thuiswerken een blijvertje is. En overleggen kan ook met videoverbindingen. Vakanties blijven, maar vliegen is geen moetje want op vakantie met de auto is ook prima. Verder moet het over meer wezenlijke dingen gaan dan alleen over vermaak en vakanties. Daar moet geld voor komen en dan maar wat minder consumeren en langer gebruik maken van wat we al hebben. Dat is beter voor het milieu en daarmee voor de gezondheid én het klimaat. 

Mij lijkt dat velen proberen het bestaan opnieuw uit te vinden. Daarbij moet ook niet onderschat worden hoe de crisis kan ingrijpen in het inkomen. Mensen zijn meer gaan sparen terwijl door economen aangedrongen is op meer consumeren want dat is goed voor de economie. 

Krimpmodel. Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 5 jun. 2020 02:37 door Oecumenische Hagediensten

De laatste dagen lees ik regelmatig berichten over beperkingen van onze bewegingsruimte. Situaties waarvan de overheid stelt dat het te druk of te vol wordt en hierop ingrijpt. Uiteraard om corona besmettingen te beperken. Maar als we weer naar normaal moeten, dan is dat het normaal van vóór de pandemie.
Maar toen was het ook al op veel plaatsen te druk. De 1,5 meter doet er voor de drukte gewoon niet toe. Er is eerder ook al wel eens gewaarschuwd dat het in Amsterdam te vol werd op Koningsdag. Om nog maar te zwijgen over de wallen in Amsterdam of het filevarenin Giethoorn. En in Venetië kom je ook niet meer vooruit vanwege de toeristen.
De treinen in de spits kunnen maar 40% vervoeren. Bij musea moet je een bezoekersplaats reserveren want anders verdringt men zich voor de kunstwerken. En zo kan ik goed wel doorgaan. Het aantal reizigers, toeristen en bezoekers rijst de pan uit.. De aantallen moeten beperkt worden.
En begrijp me niet verkeerd, alles wordt opgetuigd met de beste bedoelingen maar wel gelet op het maximaliseren van de inkomsten want dat hoort bij groei. Als de terrassen te klein worden voor het aantal bezoekers dan kopen de ondernemers meer meubilair en vragen toestemming aan de gemeente en die krijgen ze. Dat gaat ook zo met het vrachtvervoer als
ook met de landbouw en de intensieve veehouderij. Alles moet mogelijk zijn met het economisch groeimodel.
En niemand schijnt zich te realiseren dat de bomen niet tot in de hemel groeien en dat is niet voor niets zo. Aan alle groei is een eind. Het maximaal aantal mensen voor een legio aan activiteiten komt in zicht. Het met subsidies overeind houden is geen houdbaar toekomstmodel. Geen overheid die het aandurft grenzen aan aantallen te stellen. Maar het zal wel moeten gebeuren. Het probleem van de files los je niet op met meer asfalt maar met het begrenzen van het aantal auto's. En dat zal er vroeg of laat toch van moeten komen.
Maar het ontbreekt ons aan denkers daarover. Ook economen blijven hangen in het groeimodel. Ik pleit voor een economisch krimpmodel. In dit model wordt bedacht en berekend hoe de economie in alle sectoren teruggebracht kan worden tot aanvaardbare omvang. Nadenken over krimp of afbouwen is nog nergens uitgezocht. Dat gebeurt bij rampen en crisissen. Zoals nu. Heel veel problemen met het milieu en het klimaat hangen hiermee samen. Zo komt het nadenken over minder vervoer nu op gang. Daar komt thuiswerken en videovergaderen voor in de plaats. Dat is de krimpeconomie. We kunnen het wel, maar het denkwerk is hier niet voor gedaan. Een mooie kans voor ondernemingsraden om mee te denken en te innoveren.

1-10 of 105