Nieuws



Eenzijdige groei De blog van Cor P Berkel 13 februari 2018

Geplaatst 14 feb. 2018 10:05 door Martin Kemperman   [ 22 feb. 2018 05:27 bijgewerkt ]

Het World Economic Forum (WEF) hield eind januari de jaarlijkse vergadering met staatshoofden, zakenmensen en wetenschappers.
Op deze meerdaagse bijeenkomst bespreekt men dan de problemen van de wereld in het Zwitserse plaatsje Davos. Op de agenda staat het creëren van een gedeelde toekomst in een versplinterde wereld. Het is een bijeenkomst van de 2500 topmensen uit de wereld van politiek, bedrijfsleven en wetenschap.
Er worden geen besluiten genomen maar de de opvattingen worden gedeeld. En met name gaat het deze keer over de economische groei. Nu al is duidelijk dat het thema van de verdeelde wereld nauw samenhangt met de economische groei. De economische groei wordt wereldwijd aangeduid als bruto nationaal product.  (Wikipedia: Het bruto nationaal product (bnp) is de totale toegevoegde waarde van alle goederen en diensten die in een bepaalde periode (meestal een jaar) door een bepaald land wordt geproduceerd. Samengevat betekent 'binnenlands' hier verdiend/geproduceerd binnen de landsgrenzen en 'nationaal' verdiend/geproduceerd door de staatsburgers van een land.)
Iedereen kent het begrip uit het nieuws en de media want dat geeft aan hoe de groei is %. Voor Nederland lag dat tussen 2,3 in 2016 en 3% in 2017. Maar daarin worden bijvoorbeeld de belasting van het milieu en de sociale gevolgen buiten beschouwing gelaten. Daardoor geeft het groeicijfer een scheef beeld van de werkelijke situatie in een land. Ook de kloof tussen rijk en arm wordt verbreed.

Het verheugende nieuws is nu dat het WEF voorstelt om de eenzijdige focus op de economische groei los te laten. Want het dient vooral de groei van diensten en producten.
Het zegt dus niets over de sociaal-economische vooruitgang die bijvoorbeeld is te zien in het gemiddelde inkomen van huishoudens, werkgelegenheid, economische zekerheid en de toegang tot onderwijs. "Decennia waarin economische groei belangrijker werd geacht dan sociale gelijkheid, hebben geleid tot recordniveaus van ongelijkheid in welvaart en inkomen", schrijft het WEF in het rapport. Dat doet mij denken aan de occupy-beweging die eenzelfde bezwaar had tegen de economische benadering van veel landen. Niemand in die bijeenkomst zal dat luid en duidelijk verkondigen want dat zien zij anders. Zeker omdat ook Trump waarschijnlijk aanwezig zal zijn.

Nederland staat in de ranglijst van kleinste sociale ongelijkheid op plaats zeven en Noorwegen staat bovenaan. Het WEF erkent dat er ongewenst grote verschillen zijn. "De breuken die op politiek, economisch en sociaal vlak zijn ontstaan, moeten niet tot intolerantie, besluiteloosheid en inactiviteit leiden", aldus het WEF. Op economisch gebied pleit het forum voor "duurzame en inclusieve groei".
Het was een klein bericht in het FD van 23-01-2018 maar het is een signaal dat het roer om moet. En als de groten der aarde daar hun discussie over voeren (en natuurlijk over nog veel meer) dan gloort er hoop voor een betere toekomst.

Afval De blog van Cor P Berkel 8 februari 2018

Geplaatst 8 feb. 2018 03:41 door Martin Kemperman   [ 8 feb. 2018 03:43 bijgewerkt ]

Zoals bij velen het geval is hebben wij 4 grote containers aan de straatkant staan voor GFT, papier, plastic en restafval en een kleine in huis voor het chemisch afval. En we moeten naar de gemeentewerf om apparaten weg te brengen. Kortom het kwijtraken van ons afval is een hele organisatie geworden. Dan heb ik het nog niet over de vuilstort, het exporteren of verbranden als het afval verzameld is.

Voor een groot deel kwam de export in China terecht, zoals plastic en papier en metalen en nog een 7-tal afvalgroepen. China functioneerde als het afvalputje van ongeveer de rest van de wereld. Maar daar stoppen ze per direct mee voor wat betreft het plastic en naar het zich laat aanzien ook voor ander afval. Nu moet elk land of geheel Europa iets anders verzinnen.
En wat is nu de gekozen oplossing? We gaan het zelf doen. Er moeten plasticrecycling-bedrijven komen om afvalplastic om te zetten in grondstof voor nieuw plastic. Het onbruikbare afval gaat de verbrandingsovens in. En dat in het kader van de circulaire economie. Waarom niet beginnen bij het begin en dat is de hoeveelheid afval die geproduceerd wordt te verminderen?

Daar is de industrie tegen en die heeft een heel sterke lobby. Want minder produceren is minder economische groei. En iedereen wil groeien. Dan groeit het afval evenredig mee. Daarnaast hebben we nog bijproducten van de productie namelijk CO2. Maar dat gaan we opslaan in de grond. Jan Terlouw heeft dat meteen al een illusie genoemd. Maar de overheid houdt daaraan vast.

Dus we krijgen er een afvalprobleem bij dat we oplossen met recycling want daar gaan we nieuwe grondstoffen voor plastic uit maken. Leuk voor de verpakkingen. Voor veel producten is er trouwens al een overmaat aan verpakkingsmateriaal. Blikjes en flesjes koop je met elkaar in een pak en als je een flesje daaruit haalt blijft de grootverpakking achter. Van belang is dus dat leveranciers en producenten de verpakking verminderen. Het kost minder maar geeft ook minder afval. En Coca Cola gaat het voorbeeld daarin geven.

Er is al jaren een discussie over statiegeld voor plastic flessen en flesjes maar dat komt vanwege de eerder genoemde lobby niet door de Tweede Kamer. De oplossing met statiegeld is niet in het belang van de industrie. Nog even in herinnering, Nederland stond in het rijtje milieuvervuilers van Europa vrijwel onderaan en de verwachting is dat we het akkoord van Parijs bij lange na niet gaan halen. Hoe langer Nederland wacht met ingrijpende maatregelen hoe lastiger het wordt om de achterstand in te lopen. Dat weet elke wedstrijdsporter. Gelukkig zijn er ondernemingen die ingrijpende maatregelen niet schuwen maar de overheid moet via de rechter gedwongen worden om de eigen wetgeving na te komen. En zo dwingen de milieuorganisaties de overheid via de rechter met de neus op het eigen falen.

En nu komt daar het afval bij. Er is een frisse en nieuwe regering, veel nieuwe mensen op ministersposten. Ze kunnen nu laten zien wat ze waard zijn. Zo niet dan loopt het afval hen ook over de schoenen.

Ongelijkheid De blog van Cor P Berkel 15 januari 2018

Geplaatst 26 jan. 2018 05:33 door Martin Kemperman

Met Trump in het Witte Huis is er definitief een verandering in de Amerikaanse politiek ontstaan. Alleen al de verkiezingscampagnes van Trump of Hillary Clinton kostten meer dan 2 a 3 miljard dollar, afkomstig van rijke donateurs. En in de regeringsclub van Trump zitten twee miljardairs en elf multimiljonairs. Het congres wordt gedomineerd door miljonairs en door leden die door rijke families gesponsord worden. Dat is een Amerika waar we niet jaloers op hoeven te zijn.
Want uit deze bestuurslaag van rijke tot zeer rijke bestuurders komen dan ook plannen die in hun voordeel zijn. Ze hebben geen enkel belang bij het streven naar gelijkheid. Hun leven lang hebben ze gestreefd naar meer en beter dan anderen en doen dat ook hier.
Van Bavel publiceerde deze gegevens in zijn nieuwe boek “De onzichtbare hand” waarover het FD in de krant van zaterdag 13-01-2018 verslag doet. Niet alleen in financieel opzicht is dit voor het arme deel van de bevolking die Trump gekozen heeft een ramp.

Deze bestuurders hebben ook geen belang bij onafhankelijke informatie en geven dus alternatieve feiten omdat dat hun macht onderstreept. ‘Wij maken wel uit wat jullie moeten weten en geloven.’ Dat is hun denkraam. De gerechtelijke macht wordt belachelijk gemaakt. 'Dat ondermijnt de legitimiteit van het democratische proces en ondergraaft de weerbaarheid van het politieke systeem', aldus Van Bavel. Op die manier krijgt de vermogende elite meer ruimte om de regels aan te passen.
De democratische ontwikkeling is gebaseerd op gelijkheid en die moet door het publiek begrepen worden. Niets is volstrekt gelijk maar verschillen moeten wel uitgelegd kunnen worden. Er is nu een innige band tussen politieke macht en vermogen ontstaan. Uiteindelijk gaat dat dus ten koste van de democratie.

De eerste grote beleidsmaatregel van de regering-Trump is een grootschalige fiscale hervorming, waarbij de belasting op vermogen fors wordt verlaagd en de successierechten zijn versoepeld. 'Zo ontstaat er een mechanisme dat de vermogensongelijkheid versterkt.’
Via de technologische ontwikkeling van Facebook, Amazon en Google wordt dit gestimuleerd. Voor de eigenaren van de internetinfrastructuur wordt het steeds gemakkelijker hun macht in maatschappelijke invloed te vertalen. Daar zie je het 'winner takes all'-principe, waarbij de kapitaalgoederen heel snel bij een kleine groep mensen terechtkomen.

Europa is niet immuun voor deze ontwikkeling. Ook in Europa bieden landen tegen elkaar op in een race naar steeds lagere belastingen voor grote bedrijven en hun eigenaren. De EU biedt wat dat betreft geen tegenwicht. Die is immers gebouwd op het principe dat de vrije markt alle heil brengt, waarbij alle oude ordeningsmechanismen moeten worden opgeruimd. De gilden van nu, de kartels, worden keihard aangepakt.
De vraag is hoe de neerwaartse spiraal kan worden gekeerd. Volgens Van Bavel zou het theoretisch mogelijk moeten zijn dat gewone mensen weer samenwerkingsverbanden ontwikkelen, waarbij de rol van de markt wordt beperkt en de coöperaties, verenigingen en associaties terugkeren. Maar gezien de kracht van het huidige proces - en gezien de kracht van de zeer vermogende actoren daarin - heeft hij daar weinig hoop op.

Geboorte De blog van Cor P Berkel 2 januari 2018

Geplaatst 11 jan. 2018 03:04 door Martin Kemperman

De kerstnachtviering was een aparte ervaring. Vooral ervaring omdat er zoveel aangeboden werd. Je kon er bijna niet bij afzijdig blijven. Het overtrof al mijn eerdere ervaringen met de kerstvieringen. Als ik er nu op terugkijk is het vooral het tijdsbeeld wat indruk maakte. Al mijn eerdere ervaringen moest ik herijken. En ik dacht dat ik wel het een en ander van kerst wist en gehoord had. Maar het was te beperkt.

Het begin was heel traditioneel. We zongen de bekende kerstliederen met muzikale omlijsting wat op zich feestelijk was. Daarmee werd ook de sfeer gezet dat iedereen er aan mee kon doen, jong en oud. Bekende liederen dus voor niemand een belemmering. Soms in het Engels dat is dan wel voor Albert lastig.

Daarna volgden de lezingen die gemoderniseerd waren en soms andere accenten legden. Even opletten wat er nu precies gezegd wordt want het is geen bekende taal. Het zette mij aan het denken. Maar veel tijd kreeg ik niet want de overweging of uitleg van Dineke Havinga gaf opnieuw stof. Wat mij daar in opviel was de uitspraak dat het geboorteverhaal ongeveer 70 jaar na de geboorte geschreven is. En ik wist dat er ook veel oudere versies bekend zijn uit de Egyptische literatuur. Verhalen over de maagdelijke geboorte van een kind waren er al ver voor het Kerstverhaal.
Het Kerstverhaal werd daarmee opnieuw voor mij vooral een verhaal over het kind dat geboren wordt. En wij hebben dat zelf ook meegemaakt en weten uit eigen ervaring hoe indrukwekkend de geboorte van je eigen kind is. We zongen nog net niet het “Ere zij God”. De enige engel in de uitleg was de kraamverpleegster. En je weet niet wat de toekomst van je kind is maar het is voor ons een bijzonder en een gezond kind.

Alle kinderen zijn bijzonder. Dat bleek uit het gespeelde kerstspel van Martin Kemperman. Zijn ervaringen over de spanningen tussen Israël en de Palestijnen werden weergegeven in een eenvoudige maar doeltreffende setting. We maakten mee dat een Palestijnse vrouw, die in verwachting is, een plaats zoekt om te bevallen. Met de beelden van die omgeving op de achtergrond geprojecteerd. Een onherbergzaam landschap met een eenvoudige hut. Want in het dorp zelf was ze als Palestijnse vrouw nergens welkom. ‘Geen plaats in de herberg.’
Dan maar de hut en daar werd het kind geboren. Intussen zijn er Israëlische militairen die op zoek gaan naar stenengooiers. Ze roepen en maken kabaal om hun macht te tonen. Want zij zijn hier de baas. Bij de zoektocht vinden ze de Palestijnse vrouw in de hut en het kind ‘gewikkeld in doeken’. Zij reageren verbaasd en kijken en zien dit kind. Dan trekken zij zich terug en geven de ouders en het kind daarmee hun eigen ruimte om te leven.

Daarmee wordt het Kerstverhaal nog eens verteld maar dan in de huidige tijd. En hoeveel kinderen worden in deze omstandigheden geboren in de vluchtelingenkampen? Het lijkt wel meer dan ooit. En het Kerstverhaal stopt ook nooit. Ik heb deze viering geleerd dat Kerst geen jaarlijks terugkerend ritueel is maar een altijd geldige boodschap om je te verwonderen over de geboorte van elk kind.

The winner takes it all De blog van Cor P. Berkel 18-12-2017

Geplaatst 22 dec. 2017 05:37 door Martin Kemperman

Voor de techbedrijven in Silicon Valley waar ik vorige week over schreef geldt de uitspraak ‘The winner takes all’ zeker. Daar zie je hoe Google en Apple maar ook Amazon proberen de grootste te worden door het steeds weer overnemen van andere ondernemingen. Met dat geld voor de overnames wordt hier de markt gekocht. Want wie de grootste is bepaalt het spel en heeft dus het beste resultaat. The winner takes all.

Iets anders zit het met Uber. Dat is geen taxibedrijf maar een platform. Uber is een website waarop een dienstverlening aangeboden wordt die de klant kan reserveren. Eigenlijk weet niemand hoe het bij Uber werkt maar het heeft niets van het werk dat ze doen. Want ze vervoeren mensen per auto op bestelling. Dat is geen taxi. Een taxi moet je als taxi oproepen. De chauffeurs van Uber zijn geen taxichauffeurs maar ZZP'er met een eigen onderneming. Ook natuurlijk geen taxionderneming.
De rechter heeft al eerder bepaald dat de chauffeurs van Uber wel aan de taxiwetgeving moeten voldoen maar Uber niet. Uber is een platform dat via internet de chauffeur aan de passagier koppelt. En de chauffeur is niet in dienst bij Uber. De inspecties begrijpen hier niets meer van en dus is er een behoorlijke chaos aan het ontstaan in het taxivervoer.
Ondertussen is Uber verboden in Londen, waartegen ze natuurlijk in beroep zijn gegaan.. Uber wil de grootste worden maar niet in taxivervoer. Ze nemen echter wel taxibedrijven over. En er wordt veel geld voor Uber-aandelen geboden. Men denkt op deze manier een nieuw type bedrijf te ontwikkelen. Winst maken ze niet, ze bouwen alleen een ander soort bedrijf op als opvolger van de klassieke taxionderneming. De financiers denken dat het gaat lukken en gaan tot het gaatje. Ten koste van de verworvenheden van de huidige taxisector. Zoals de service en de arbeidsvoorwaarden met de structuur van opleidingen, werkgevers en vakbonden.

Was het nu maar zo dat het alleen om dit bedrijf gaat, maar helaas er zijn inmiddels vele volgelingen in het platform model. Denk maar aan de bezorgdiensten van zowel pakketten als maaltijden. Iedereen kan dus een website beginnen waarop klanten bestellingen kunnen plaatsen en zeg toe dat je die kunt bezorgen. Huur een ZZP'er in die dat in opdracht uitvoert en je bent klaar. Je hebt geen diploma nodig je hoeft je aan geen enkel voorschrift of brancheregeling meer te houden want je bent een vernieuwend bedrijf.
Het lijkt me allemaal iets te gemakkelijk gaan. De maatschappelijke gevolgen zijn veel groter en breder dan het vernieuwende bedrijf wil zien. En die trekt zich niets van de chaos aan want die wil juist de bestaande branche vernieuwen. Een toezichthoudende rol van de overheid of vanuit de bedrijfstak of sector ontbreekt. Op deze manier zijn de problemen met het toenemende aantal ZZP'ers ook ontstaan. De ondernemers gaan voor het geld en verder niets. Enige verantwoordelijkheid voor de maatschappelijke gevolgen zijn ver te zoeken.
Zo ontstaat niet alleen een andere soort werknemers maar ook een andere soort ondernemingen. De bestaande regelgeving is daar natuurlijk niet voor gemaakt. Dat moet dus achteraf gebeuren, als het dan nog nodig is. Oh ja, en UBER stalt zijn winst via een Nederlandse trustmaatschappij in een belastingparadijs. Want: The winner takes all.

Reservering De blog van Cor P Berkel 4 december 2017

Geplaatst 7 dec. 2017 06:49 door Martin Kemperman

Een tv-uitzending ging over de ziektekostenverzekering. De premieverhoging dus. Marcel Levi, de voormalige baas van het AMC kwam aan het woord: "De zorgpremies hoeven niet te stijgen. Integendeel, ze zouden allen naar beneden kunnen worden bijgesteld. De zorgverzekeraars hebben immers ruimschoots voldoende in kas om dat te doen." De oorzaak zit in de werkwijze met de reserveringen.
Dat lijkt een boekhoudkundige kwestie maar dat is het niet. Aan de hand van een voorbeeld uit mijn praktijk kan ik dat uitleggen. Eerst even de behoefte aan een financiële reserve, die is onbeperkt. Er is altijd de angst dat er iets zal gebeuren waar de bestuurder aan had moeten denken. Iets onverwachts en daar heeft men dan de reserve voor. Dat is begrijpelijk behalve dan de omvang daarvan.
Voorbeeld: Als bestuurslid van een zorginstelling moest het bestuur de begroting goedkeuren. Daar was een flinke post als reserve opgevoerd. Op mijn vraag waar dat voor was kwam het antwoord dat er jaren geleden een directeur was ontslagen die gedurende een aantal jaren nog zijn salaris ontving. Dat was overeengekomen en daar reserveerde men dit bedrag voor. Maar het zijn natuurlijk gewoon loonkosten, maar het bedrag kan boekhoudkundig daar niet geboekt worden en dit was volgens de accountant het handigst. Onder reservering kan dus van alles geboekt worden.
In een andere instelling werd ook jaarlijks een bedrag gereserveerd en omdat de instelling steeds groter werd nam dat bedrag dus jaarlijks toe. We hebben toen besloten om de reserve niet groter te maken dan de kosten voor de exploitatie van de instelling. Maar eigenlijk was dat onzin omdat er een subsidieregeling van de overheid was naast allerlei verzekeringen. Dus aan alle kanten was er zekerheid behalve als de wereld zou vergaan.
Dat non profit instellingen een reserve aanhouden is eigenlijk onzin. Scholen, ziekenhuizen en verpleeginrichtingen, pensioenfondsen maar ook ziektekostenverzekeraars en heel veel instellingen houden er zelfstandig een reservering op na. Terwijl ze taken verrichten voor de overheid of de gemeenschap, die niet failliet gaan. De inkomsten blijven komen en als er problemen zijn valt er over te praten en hebben alle partijen belang bij een oplossing.
Bovendien, waarom zouden de instellingen niet de koppen bij elkaar steken en samen een fonds opzetten om gezamenlijk de reserve op te bouwen. Zo zijn er ook pensioenfondsen ontstaan om de risico’s op te vangen. Het is dus een gebruikelijke werkwijze en in dit geval is de overheid ook nog partij.
Allemaal redenen voor de toezichthouders om eens grondig de begroting op dit punt te controleren en dit soort spookachtige zaken op te sporen. Als een voormalig bestuurder van een groot ziekenhuis daarop wijst is er alle aanleiding om dat serieus te nemen. En uit mijn ervaring kan ik dat van harte ondersteunen.
Het zal dan gelijk om heel grote bedragen gaan dus de hulp inschakelen van een financieel specialist is niet overbodig . Misschien kunnen dan de tarieven ook naar beneden bijgesteld worden.

Naar de oogarts De blog van Cor P Berkel 22-11-'17

Geplaatst 24 nov. 2017 06:50 door Martin Kemperman   [ 24 nov. 2017 06:52 bijgewerkt ]

'Ik ben meer iemand die zegt: visie? Dan moet je naar de oogarts.’ zei Rutte.
Dat lijkt mij een misvatting. Als ik met een schilderij begin op een nog maagdelijke ondergrond is de eerste vraag die ik moet beantwoorden: ‘waar moet de horizon komen?’ Hoog; dan moet ik veel op de voorgrond schilderen of laag dan komt er een hoge wolkenlucht. Dat dus maakt nogal wat uit. Zonder een visie op wat je wilt maken komt er weinig van het schilderij terecht. En dat geldt niet alleen voor mij als schilder maar ook in mijn werk als adviseur en trainer. De klant wil weten vanuit welk vertrekpunt jij de problemen benadert. Wat is het uiteindelijke doel dat je wilt bereiken? Voor de klant en om het probleem opgelost te krijgen. En opgelost wil dan zeggen dat het de klant lukt om aan de kwestie met succes verder te werken.
Wat mij al langer dan vandaag stoort is dat er weer een regering is die geen visie heeft. En mij lijkt dat een probleem wat door alle partijen speelt. Elke partij heeft een eigen politieke visie maar het komt niet tot een gezamenlijke visie. Alsof dat onbereikbaar is. Zo ontstaat er een regeerakkoord door optellen en aftrekken en dan zeg je tegen elkaar dat je het er over eens bent. Maar de jongeren willen een visie (zie Beatrice de Graaf in een gesprek met Tijs van der Brink) Waar gaat het nu eigenlijk om? Meer marktwerking en hogere welvaart of meer economische groei ten koste van wat? Waar ligt de horizon en hoe wordt de rest van het schilderij ingevuld? Dan moet je naar de oogarts zegt Rutte.

In het eerder genoemde gesprek met Beatrice de Graaf haalt zij de kerkvader Augustinus aan. Die gaat uit van twee vertrekpunten namelijk dat mensen altijd oorzaak van conflicten en problemen zijn, maar dat er ook de verwachting is dat er ooit een vreedzame samenleving zal komen. Daar moeten we ons voor inzetten.
De jihadisten en de nazi's zien dat heel anders en proberen voor hun standpunt ook mensen te werven. Want velen in onze samenleving zijn hun God kwijt geraakt en andere autoriteiten hebben zware averij opgelopen. Daarmee komt de vraag wat goed en kwaad is op hun bordje terecht. “Zoek het zelf effe uit.” Dat is het risico in onze tijd. De keuze aan visies is te beperkt. En er wordt stevige druk uitgeoefend op met name de jongeren om maar te gaan vechten voor je gelijk. Geen vrede maar oorlog.

Door die onzekerheid over het doel ontstaat er frustratie en onvrede. Grote groepen onder de bevolking worstelen met die vraagstukken en zien geen leiding in politiek of media. Dan is het de gemakkelijkste weg om degene die met de eenvoudigste oplossingen komt te steunen. Zoiets van; “wat is beter dan niks”.
Dan blijkt dat de maatregelen en voorstellen gaan over economische doelen, over de groei of de inflatie en de werkgelegenheid enz. Zoals de verhoging van de BTW en het intrekken van de dividendbelasting. Ze komen uit de lucht vallen zonder een duidelijk doel dat mensen aanspreekt. Die maatregelen zijn onbegrepen en roepen irritaties op. Het gaat hen om maatregelen waar ze zichzelf en hun problemen in herkennen.

Jubileumlied 30 jaar Hagediensten november 2017 Gerben Baaij

Geplaatst 24 nov. 2017 06:34 door Martin Kemperman   [ 24 nov. 2017 06:35 bijgewerkt ]

melodie: Land of hope and glory (first pomp and circumstance march, Edward Elgar)

Hoopvol, zonder glorie, trots of overmoed,
vieren wij de story die ons zingen doet.
Kome wat er kome, als het is geweest:
elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)


Pomp and circumstance * niet aan ons besteed. (* pracht en praal)
Kwetsbaarheid en aandacht, trouw in lief en leed,
vieren, zingen, bidden, als het is geweest:
elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)


Met elkaar nieuwsgierig wat de Schrift ontsluit,
zoekend voorbereiden, hoop op nieuw geluid,
mening laten horen, vrij en onbevreesd.
Elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)


Na wat stoeipartijen, maar nog ongedeerd,
leerden wij: wie bijblijft . . . digitaliseert.
Zo kan ieder weten die de website leest:
elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)


Kome wat er kome, eind of nieuw begin,
visioen en dromen, zoekend naar een zin,
zin om mee te vieren ons verjaardagsfeest:
elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)


Hoopvol, zonder glorie, trots of overmoed,
vieren wij de story die ons zingen doet.
Kome wat er kome, als het is geweest:
elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)


Wij worden wat ouder, groter wordt de stoet
die ons is ontvallen en gedenken doet.
Aanwas wat geringer, maar als ‘t is geweest:
elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)


Dienst van schrift en tafel, dienst van liturgie,
uitleg en bezinning, maar soms meer dan die.
Samen houdt ons samen, liefde ‘t’allermeest.
Elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)


Zomerthemadiensten, zorgzaam voorbereid,
bouwend op een vloed aan creativiteit,
speurtocht naar verrassing die de ziel geneest.
Elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)


Kome wat er kome, eind of nieuw begin,
visioen en dromen, zoekend naar een zin,
zin om mee te vieren ons verjaardagsfeest:
elke veertien dagen Feestje van de Geest. (bis)

 

'Let's work together'- twee weken Tent of Nations. Martin Kemperman

Geplaatst 24 nov. 2017 03:57 door Martin Kemperman   [ 24 nov. 2017 06:27 bijgewerkt ]

Al weer ruim een week ben ik terug in Nederland. Aan het grijze en natte weer raak ik niet gewend. Het meest mis ik nog de eenvoud van het leven op de heuvel. Het buiten zijn met de aandacht gericht op het snoeien van de olijfbomen en het prepareren van de grond om het in de wintermaanden elke druppel regen op te laten zuigen. We hebben in twee weken tijd  meer dan duizend bomen verzorgd en ik voel me een rijk mens dat ik hier volop van heb kunnen genieten.


Voor de familie Nassar heeft de olijfboom naast de bestaande betekenis van welvaart ,vrede en zuiverheid ook de betekenis van onverzettelijkheid en een onverbrekelijke band met de natuur. Om de boom zijn nauwelijks insecten en als je er dan een vindt is het meteen een heel bijzondere.

Ook denk ik met weemoed terug aan de mooie gesprekken met de jonge vrijwilligers. Op een zonnige en warme vrijdagmorgen werk ik met Dina (een jonge Joodse vrijwilliger) en Malvina (een Poolse globetrotter, die veel mediteert) beneden in de vallei. We hebben uitzicht op meerdere nederzettingen die onze heuvel omsluiten. Tijdens de koffiepauze krijgen we het over de betekenis van het Joodse religieuze voor zogenaamde seculiere mensen als Dina. Zij vertelt hoe zij geniet van de sfeer op sabbat en over de boeiende lessen filosofie die zij op school kreeg van een orthodox Joodse filosofiedocent. Zij genoot van de rijke geschiedenis van het Joodse denken en hield levendige discussies over de toepassing hiervan op de politieke situatie van nu. Tijdens ons gesprek komt ook de filosoof Levinas ter sprake, die concludeert dat je God niet anders kunt ontmoeten dan in de ogen van een ander. Een mooie tekst waar we ons gedrieën in vinden.


Samen met een vijftal kranige, 70-plus vrijwilligers bezoek ik Bethlehem.
Eerst het levendige straatleven in Bethlehem opsnuiven (lekker kruidig en kleurrijk, ook de mensen) dan braaf naar de lutherse kerk. Daarna naar de muur en tenslotte een ontmoeting met een Palestijns Duitse vrouw die vertelt hoe in 1967 de olijfboomgaard van haar familie door bulldozers is vernield en haar vader kort daarna is overleden. Hoewel ze het verhaal al honderden keren verteld moet hebben is haar verdriet de voelbare ondertoon. Van het bezoek aan de muur raak ik aan de war. Het kolossale betonnen gevaarte is enorm deprimerend, maar ik stoor me ook aan de reacties van de Duitse vrijwilligers, die luidkeels hun verontwaardiging kenbaar maken bij elk verhaal dat op een keten van grote posters staat te lezen en waarin Palestijnse vrouwen en jongeren vertellen over hun ervaringen met het oorlog. Ik zie jonge Palestijnen die vrolijk poseren bij de muur en doen alsof het een attractie van de eerste orde is. Is dit een ludiek protest? En wat te denken van de kunstenaar Bansky die in het holst van de nacht met graffiti zijn afschuw kenbaar maakte en er nu een commercieel succes aan over lijkt te houden? Pas later op de dag hoor ik dat de Duitsers elkaar kennen sinds 1997 toen zij als vrijwilliger actief waren bij een bouwproject van lemen huizen voor de mensen uit besmettingszone 2 rond Tsjernobyl. Zou mijn reactie anders zijn geweest als ik dit eerder had geweten?

Ergens op de muur staat klein de volgende tekst te lezen: If you have come here to help me, you are wasting your time. But if you have come because your liberation is bound up with mine, then let us work together. Bij mijn werk bij de Tent of Nations moet ik hier vaak aan denken.

Het bezoek aan Hebron gaat me niet in de koude kleren zitten. Met twee andere vrijwilligers krijg ik een rondleiding door de oude stad van een gids van de ‘Youth Against Setlements’. Om daar te komen moeten we eerst door een checkpoint want we komen in de gebied waar joodse kolonisten zich soms met grof geweld en altijd met bescherming van het leger gesetteld hebben en de meeste Palestijnen zijn weg getrokken al dan niet gedwongen of gepest.


Voor het checkpoint staat een Palestijn die vertelt dat hij al een kwartier wacht. Na een gesprek in het Hebreeuws met de commandant druipt hij af. Hoe vaak zal hem op deze manier de toegang tot zijn huis geweigerd zijn?
Na een kwartier wachten mogen wij er wel door. In dat kwartier passeren tientallen setlers het checkpoint vanaf de andere kant. Joelend, zingend, kinderwagens voortduwend, uitbundig de soldaten groetend lopen zij in de richting van het graf van Sara. Op deze elfde november herdenken ze dat Abraham hier ooit een graf voor Sara heeft gekocht. Gaan zij in deze uitbundige stemming naar het graf om te bidden?


Als wij door het checkpoint zijn worden we opgewacht door een jonge Palestijn die ons naar het buis van de YAS brengt. Het huis ligt pal naast een setlement. Een soldaat roept dat we niet naar binnen mogen. Iemand uit het huis roept iets terug en wij kunnen doorlopen. Na een lange uitleg over de recente geschiedenis van Hebron bezoeken we met een Zweedse gids de belangrijkste straat van Hebron, de Shuhadastraat, waar vroeger dagelijks markt was en waar het nu krioelt van de setlers. Overal staan campers en tentjes. De gids vertelt dat driekwart van de Palestijnse bewoners de wijk heeft verlaten en dat er nu setlers wonen. De setlers hebben hier alle ruimte en bescherming. Het gooien van stenen wordt oogluikend toegestaan terwijl er met scherp wordt geschoten op Palestijnen, ook kinderen op weg naar school, die een stap zetten op dat deel van de straat dat voor de setlers is gereserveerd.
Tegenover ons gedraagt de meesten zich onverschillig en sommigen onbeschoft. Als ik een foto wil maken krijg ik water naar mijn hoofd gegooid en komt iemand dreigend op mij aflopen. Als we stilstaan omdat onze Zweedse gids ons iets uitlegt spuugt iemand twee keer vlak voor onze voeten. Een jonge settler houdt me tegen en beveelt me om mijn paspoort laat zien. Ik weiger dat vriendelijk en met veel stennis druipt hij af. Maar de ene setler is de andere niet. Ik zie ook blije, vermoeide, gehaaste en zoekende gezichten. Vind ik best een sterk wapen. Een paar dagen later spreek ik in een bus een jonge Palestijnse vrouw uit Hebron. ‘Jullie moeten een zwaar leven hebben met al die setlers in en om de stad’ opper ik. Zij glimlacht en antwoordt: “we are used on it.”


Bij mijn afscheid van de Tent of Nations vragen de broers Nassar met klem of ik de mensen van mijn church de groeten wil doen en bedanken voor het geld voor de bomen. En als de bomen in januari / februari geplant gaan worden moet ik beslist terug komen. Niet voor twee weken maar voor drie maanden of meer. Een mooi compliment toch? Hoe dan ook, de nieuwe bomen zullen geplant worden met behulp van een uitgekiend systeem waardoor de pas geplante bomen zeven maanden lang geen water toegediend hoeven te krijgen.

De vrolijke Vrolijkheid

Geplaatst 10 nov. 2017 00:48 door Martin Kemperman

Dag allen,

Als ik op het AZC aankom denk ik altijd. Wow wat is het hier mooi zo in de bossen. Daar wil je wel wonen. Maar eenmaal op het AZC merk je dat dat de mensen die daar wonen, toch niet zo makkelijk elders kunnen komen. Dan zijn 4 muren om je heen, ookal liggen ze nog zo mooi in de bossen, toch vier muren om je heen, die ook wel eens op je af kunnen komen.
De Vrolijkheid organiseert daarom Vrolijke activiteiten. Zo hebben we laatst een filmdag georganiseerd voor ouders en kinderen, waar we “ Roodkapje” verfilmd hebben. Sprookjes zijn van alle culturen.
Vorige week zaterdag hebben we een Fluitconcert georganiseerd. Het Neflec ensemble kwam voor ons spelen. Daar waren wel 80 bewoners van 4 tot 80, die kwamen luisteren en genieten. Ze hadden zelf de heerlijkste hapjes gemaakt. Ook 2 van onze eigen jonge talenten uit de muzieklessen traden op. Misschien heeft u die wel gezien op de Nieuwe Burendag in Doorn. Het concert werd afgesloten met een optreden van de band bestaande uit muzikanten van andere AZC’s.

Als ik dit schrijf is het 4 november. Ik kijk naar buiten en het zonnetje schijnt. Hoera! Ik hoop dat hij dat nog even blijft doen en dat de tranen uit de lucht vandaag niet vallen. We gaan vanmiddag namelijk met 60 mensen ( ouders en kinderen) van het AZC in Leersum meelopen in de Sint Maarten Parade in Utrecht. Wat een feest belooft dat te worden.
De afgelopen woensdagen hebben de kinderen samen met ouders prachtige lampions gemaakt, waar we vanavond mee gaan “ shinen”. Supertrots ben ik nu al.
De bewoners kijken er erg naar uit. Even een dagje weg, even een uitje, waar je je gedachten even kunt laten voor wat ze zijn en genieten van het moment. Het thema van Sint Maarten is delen.
We vinden het heel fijn dat jullie ons een warm hart toedragen en dat we het plezier van genieten samen kunnen delen. Dank jullie wel.
Een hele mooie zondag !
Vrolijke groet,


Elvira Stein
Programma coördinator azc Leersum

1-10 of 145