Nieuws

Vergeven en genade-Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 17 sep. 2020 03:08 door Oecumenische Hagediensten   [ 17 sep. 2020 03:58 bijgewerkt ]

Vergeven en genade

Een oerchristelijk begrip dat opdook bij het debat met Grapperhaus. Je weet nog wel,

de kwestie van het huwelijk waar de minister zijn eigen corona regels overtrad. Dat

werd niet toevallig door de roddelpers op de foto gezet. En dat op zich is al uiterst

treurig.

Hoe bekend personen ook zijn, ieder heeft recht op vrijheid van meningsuiting. Daar is in het

debat over Grapperhaus weinig aandacht voor geweest. Het is de vraag of de roddelpers

hiermee weg komt. Naar verluidt heeft de fotograaf van de gepubliceerde foto’s in de

struiken gelegen. Dan kan het niet anders dan dat men op zoek was naar een misstap, om

dat in de publiciteit te brengen.

En mij lijkt het dat alle kamerleden met meel in de mond gesproken hebben. Want "wie

zonder zonden is, werpe de eerste steen". In het debat heerste niet de sfeer waaruit

vergeving of genade verwacht mag kon worden. Dat schetst kort de sfeer van het debat.

Dat ging van dik hout zaagt men planken, ieder op zijn of haar eigen manier.

Maar goed, de minister heeft wel de eerste fout gemaakt. Hij heeft zijn eigen graf gegraven.

Zoals de minister zelf in een toespraak de woorden: "aso" gebruikte, breekt hem nu op. Dat wordt

hem nu zwaar aangerekend. Want wat je van een ander vraagt, daar moet je ook zelf aan

voldoen.

Behalve als je daar openlijk spijt over betuigt en het je vergeven wordt. Maar daar is in het

debat niets van gebleken. Er is aan het einde van het debat geen motie van afkeuring

aangenomen. Maar niets over vergeving en je zou hooguit kunnen stellen dat er genade

gegeven is. Maar hij moet nu laten blijken dat hij beter kan en beter weet.

Aan het eind van deze week kwam het gerechtshof in Den Haag tot een veroordeling van

Wilders voor groepsbelediging en vrijspraak voor het aanzetten tot haat en discriminatie. Het

tekent de persoon en zijn opvattingen. Hij wil alles kunnen zeggen en vraagt niemand om

het hem te vergeven. Het gaat dus om vrijheid van meningsuiting.

Hij wil de vrijheid van meningsuiting en de privacy beschermen, maar met zijn aanpak kan dit

ook averechts werken. Het roept de sfeer op die ook in Amerika heerst. Een sfeer dat

iedereen gelijk wenst te hebben. Dat men op fouten gewezen wordt, is meer dan

noodzakelijk. Maar daar hoort ook de houding bij van het vergeven. Zoals Rutte zei: “Er is

mildheid in Nederland, er is genade”.

Het debat van de Tweede Kamer is een les. Met enkel gelijk krijgen jaag

je iedereen tegen je in het harnas. Beseffen dat je zelf ook fouten maakt is nodig. Mensen

maken nu eenmaal fouten. Dit toegeven zorgt voor clementie of mildheid van jouw gedrag

en van anderen. Als jij jezelf hiervoor niet openstelt, hoef je dat van anderen ook niet te

verwachten. En dat is toch veelal de beste oplossing voor verschillen in mening.


Cor P. Berkel

Moderne slavernij

Geplaatst 12 aug. 2020 06:19 door Oecumenische Hagediensten   [ 12 aug. 2020 06:31 bijgewerkt ]

Er was al zoveel geschreven over Black Lives Matters dat ik dat niet meer wilde. Maar een oud filmfragment van een uitzendkracht en de discussies over slavernij en onze geschiedenis bracht mij op een ander idee. Want de slavernij is geen geschiedenis maar nog steeds onder ons.


Toen ik ging werken op mijn 17e bij de Nederlandse Kabelfabrieken te Delft was mijn eerste opdracht om de elektriciteitskabels onder de koperwalserij te vernieuwen. In een kelder zwart van het koperstof mocht je er 4 uur werken per dag met de verplichting om 1 liter melk per dag te drinken. Vanwege het giftige koperstof.


Na afloop van de klus moest ik voor twee jaar in militaire dienst. Daar heb ik nagedacht over wat mijn toekomst zou worden bij dit soort werk. Nu zie ik de buitenlandse uitzendkrachten hetzelfde mensonwaardige werk doen. Dat uitzendbureaus buitenlandse werkers aannemen en te werk stellen bij een bedrijf. Het geld dat zij verdienen wordt geïnd door de uitzendbureaus: dat is moderne slavenhandel.


Vroeger waren de vakbonden des duivels over wat toen genoemd werd; de koppelbazen. Dat is dit nog steeds. En dat zijn we inmiddels de flexibele schil gaan noemen. Klinkt beter, maar is net zo verrot. (En de consumenten krijgen steeds goedkopere producten aangeboden). Dit is waardeloos werk waarin geen enkele ontwikkeling te bereiken is. Het gaat alleen om de inkomsten en daar worden door de uitzendbureaus de kosten eerst nog vanaf getrokken.


Ik pakte de kans om in mijn avonduren en een particuliere school mijn positie te verbeteren. Het ernstigste is dat dit uitzendwerk geen enkele kans biedt om er door ontwikkeling aan te ontsnappen. Net als vroeger worden werknemers uit het buitenland gehaald, om voor ons in het rijke westen te werken tegen beroerde voorwaarden, zonder kans op verbetering.


Zo ziet onze cultuur er uit. Klagen over te hoge prijzen omdat de vakantie in het buitenland dan in het gedrang komt. Tegen vluchtelingen actie voeren, want die komen uit het buitenland. En de vroegere buitenlandse werknemers die gewoon volgens de CAO betaald werden en waarvan velen zich ontwikkeld hebben, worden nagewezen.


Ik moet wel zeggen dat, wil je de ontwikkeling van jezelf blijvend nastreven, je ook tegen je werkgever moet zeggen dat je een opdracht niet wil uitvoeren. Met het risico van ontslag. Wat mij ook enkele keren overkwam. Het gaat om zeggenschap over je werk of over medezeggenschap. Dan moet je wel bereid zijn om andere oplossingen te zoeken voor een inkomen.


Uiteindelijk ben ik ondernemer geworden. Dat zie je bij veel buitenlanders ook gebeuren. Gewoon jezelf kunnen zijn. De les voor de OR-en is dus geen buitenlandse uitzendkrachten aannemen zonder goede en voorwaarden en kansen op ontplooiing. OR-en hebben een adviesrecht hierover en kunnen eisen stellen en de goede van de slechte scheiden.

Cor P. Berkel

Na Corona- Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 30 jul. 2020 03:27 door Oecumenische Hagediensten

In de media speculeert men al volop over de periode na corona. Men hoopt op de ontwikkeling van een medicijn of vaccin en dat iedereen kan worden ingeënt. Maar is dat wat ons te wachten staat en wanneer? We hebben geen zekerheid dat het wetenschappers gaat lukken om een medicijn te ontwikkelen en als het al lukt op welke termijn dan? 


In veel sectoren wordt er ernstig rekening mee gehouden dat het nooit meer wordt zoals vroeger voor de corona uitbraak. En dat vraagt om een koerswijziging voor menig bedrijf. Als je nu in de sector het geld niet meer kunt verdienen zoals vroeger? Wat dan? Je ziet nu al veel ontslagen en vertrek van medewerkers die op zoek gaan naar ander werk. Ieder voor zich is dan het motto. Maar kan er ook in gezamenlijkheid, dus met elkaar, een alternatief bedacht worden? Een alternatief dat past bij deze tijd en (voorlopig) de tand des tijds kan doorstaan. Zo’n alternatief moet dan in ieder geval milieuvriendelijk zijn en het gebruik van grondstoffen beperken.


Centraal hierbij staat het gedrag van de consument. Nieuw aanbod en meer service lijkt altijd gewaardeerd te worden. En dat geeft richting aan het zoekproces. Zo is menig klant bijvoorbeeld milieubewuster geworden. Kijk naar de luchtverontreiniging van de verkeer. Een bijdrage daaraan in de vorm van elektrische of waterstof auto’s helpt. Deze auto’s vragen veel minder onderhoud. Dus zowel dealers als onderhoud garages kunnen nu vast nadenken over wat hun toekomstige aanbod en dienstverlening hierbij zal zijn.  


Zeker nu veel van de consumenten hun geld in hun zak houden door minder naar de bioscoop of een restaurant te gaan. Men maakt (onbewust) andere keuzes. Het consumptiepatroon van iemand met een gemiddeld inkomen verandert. Dat kan aanleiding zijn om het aanbod daarop aan te sluiten. Zo is men in veel horecaondernemingen begonnen met het afhalen of thuisbezorgen van (luxe) maaltijden. Dat vergt van de ondernemingen een andere aanpak en dat vergt tijd.



Klein maar fijn – Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 17 jul. 2020 00:52 door Oecumenische Hagediensten

Het boek 'Met ons gaat het (nog altijd) goed' van Peter Hein van Mulligen raad ik zeker aan om te lezen. Het boek behandelt de voornaamste negatieve meningen over hoe het gaat in dit land en toont aan dat pessimisme niet op feiten gebaseerd is. Dat levert verrassende inzichten op. Zo schrijft hij over de economische groei op een manier die ik niet zo gezien heb. Hierdoor ben ik zelfs van mening veranderd.

Economie als wetenschap gaat over hoe mensen met schaarse middelen hun behoefte kunnen bevredigen. Automatisch rijst de vraag ‘welke behoefte en welke middelen’. Zo was er geen enkele behoefte vooraf bekend over de smartphone. Die behoefte is opgewekt en de schaarste is gecreëerd. Dat gebeurt door een enorme marktpositie van een producent. En door deze positie kan de onderneming de vraag sturen.

Ik leerde door het boek ook iets over de ontwikkeling en de groei. Het is een eigenschap van mensen om zich te ontwikkelen. Door voortdurende scholing kunnen mensen steeds meer en maken ze steeds betere dingen en producten. Dat is ook groei. Zowel het stoppen van die ontwikkeling als van de vraag lijkt mij onmogelijk. Dus stoppen van de economische groei is haast onmogelijk. Hierdoor rees er bij mij wel een vraag: Als economische groei niet te stoppen is, wat moet je dan doen om het klimaat leefbaar te houden? Het accent komt dan meer te liggen op voorkomen in plaats van genezen.

Zo zijn er veel boeren die zelf het heft in handen genomen hebben om bij het produceren van hun producten het milieu minder te belasten, door bijvoorbeeld circulair te werken.  Hiermee worden twee vliegen in één klap geslagen. Niet alleen minder vervuiling, maar ook minder mega grote ondernemingen zoals de zuivelbedrijven, want ze hebben steeds minder invloed op dit nieuwe gedrag van de boeren. De boeren innoveren en hervormen de markt met hun eigen gedrag.

Wat mij betreft zou dit voorbeeld in veel meer bedrijfstakken mogelijk moeten zijn. Kleine zelfstandige ondernemers die als zelfstandige producenten gezamenlijk een (nieuw) product op de markt brengen. Lokaal geproduceerd, dichter bij de consument en met minder milieuschade. Dit soort initiatieven zal ook meer werkgelegenheid opleveren.

Het lijkt erop dat het ontstaan van de ZZP'ers hier een begin van is. Ook deze mensen zijn vaak in dienst geweest bij een groot concern en zijn uiteindelijk voor zichzelf begonnen. Want ze wilden gewoon hun eigen werk op hun eigen manier blijven doen. En zo ontstaat er van lieverlee een andere economie waarin andere waarden dan enkel economische groei als doel gesteld worden.  

Het gaat goed.... Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 2 jul. 2020 13:01 door Oecumenische Hagediensten

Een titel die vraagt om nadere uitleg, vermoed ik. In mijn vorige blog heb ik al aangegeven dat het boek 'Met ons gaat het (nog altijd) goed' van Peter Hein van Mulligen grote indruk op mij maakt. Peter Hein verzet zich tegen het fenomeen dat wij door de media overspoeld worden door eenzijdig nieuws, altijd belicht vanuit de negatieve kant. Want negatief nieuws verkoopt beter dan goed nieuws. 

Peter Hein is hoofdeconoom van het CBS en weet hoe ontwikkelingen op langere termijn verlopen. Hij ziet dat pessimisme niet op feiten gebaseerd is. Met statistieken verwijst hij verschillende mythes waarom het zo slecht zou gaan één voor één naar het rijk der fabelen. Ik geef een samenvatting van de thema's die bij hem aan de orde komen. 

  1. De sombere voorspellingen zijn niet op feiten gebaseerd. Het gaat dus beter dan vele media melden. De maatstaf bruto nationaal product is voor hem geen vaststaand criterium. Het meet de economische activiteit (ondernemers die goederen en diensten aanbieden) maar geen welvaart laat staan welzijn.
  2. We leven in overvloed want we zijn rijker dan ooit. Het inkomen in Nederland is weliswaar de afgelopen 40 jaar nauwelijks toegenomen. Maar de overheid heeft geld uit de algemene middelen besteed aan voorzieningen die ons ook ten goede komen, zoals de gezondheidszorg.
  3. Geen gezeik iedereen rijk. Dit hoofdstuk gaat over de verschillen in rijkdom. Wereldwijd de neemt de ongelijkheid toe maar in ons land is dat relatief. Dat sluit niet uit dat ook wij verschillen in vermogen hebben (denk aan pensioen en een eigen huis).
  4. Een zeldzaam veilig land. Een thema dat vaak in de media onderbelicht is. De media vermeldt schietincidenten en andere dramatische gebeurtenissen die de veiligheid bedreigen. Maar als je de cijfers van het aantal slachtoffers en incidenten in de loop der jaren bekijkt wil je niet meer terug. Het is opzienbarend veiliger geworden volgens de statistieken.
  5. Er is de laatste tijd veel aandacht voor discriminatie. Black Lives Matters is hier een uiting van. We kunnen zeker beter maar als je kijkt naar de samenstelling van scholen en sportteams, neemt de verscheidenheid steeds meer toe. Er is steeds meer integratie. Het is een langlopend proces over generaties, dus geduld is een belangrijke sleutel tot meer succes.
  6. Samenwerking beïnvloedt nationaal en internationaal de kwaliteit van leven. Dat is met het coronavirus wel gebleken. In stad en dorp zorgt samenwerking voor veel levensvreugde. En ook in Europa stimuleert dat vrede en rust. 75 jaar vrede is hiervan een bevestiging.
  7. De emancipatie van vrouwen neemt steeds verder toe. Ook dat is een langlopend proces maar het zorgt wel degelijk voor blijvende verschuivingen. 

Toch betekent dit niet dat we niet meer onze schouders eronder hoeven te zetten. Een corona crisis is wel degelijk aan de orde, wat velen van ons (zullen) merken. En laten we ook nu naar elkaar omkijken en elkaar helpen om door de crisis heen te komen. Zodat we aantonen dat tegenover het negatieve van een crisis nog altijd het positieve aspecten staan, zoals samenwerking en saamhorigheid. 

Consumenten – Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 19 jun. 2020 00:27 door Oecumenische Hagediensten

De consumenten doen het maar niet. Ze consumeren niet hetzelfde als voor corona. En daardoor groeit de economie niet zo snel als de economen gedacht hadden en hoopten. En wat blijkt? De maatregelen die ons uit de pandemie gered hebben zijn de oorzaak. De mensen zouden niet willen consumeren, omdat er regels zijn die hen beperken en tegenhouden. Dat is wat met name ondernemers in de horeca en het toerisme ons doen geloven. 

Maar dat standpunt berust volgens mij niet op onderzoek maar op het gevoel. Men denkt de mens als consument te kunnen doorgronden op dit punt. Maar zijn de 1,5 meter maatregelen wel de oorzaak? Misschien hebben mensen het trucje door gekregen en hebben ze begrepen dat ze gebruikt zijn in het belang van de ondernemingen. In het belang van het winst maken. En in het belang van de aandeelhouders die bij stijgende winsten meer dividend krijgen. Of misschien hebben consumenten door dat minder ook best prima is. 

Of is er misschien terughoudendheid voor de toekomst door de dreiging van een tweede golf van het virus? Tenslotte heeft iedereen niet voor niets zo zorgvuldig de lockdown nageleefd. Men weet heel goed waar het voor was en dat het nut had. Dus liever geen tweede keer en zelfverantwoordelijkheid nemen is ook een argument. 

Of zouden consumenten helemaal wat anders willen met de economie? Bijvoorbeeld meer aandacht voor de zorg en meer sociale samenhang. Duidelijk is dat thuiswerken een blijvertje is. En overleggen kan ook met videoverbindingen. Vakanties blijven, maar vliegen is geen moetje want op vakantie met de auto is ook prima. Verder moet het over meer wezenlijke dingen gaan dan alleen over vermaak en vakanties. Daar moet geld voor komen en dan maar wat minder consumeren en langer gebruik maken van wat we al hebben. Dat is beter voor het milieu en daarmee voor de gezondheid én het klimaat. 

Mij lijkt dat velen proberen het bestaan opnieuw uit te vinden. Daarbij moet ook niet onderschat worden hoe de crisis kan ingrijpen in het inkomen. Mensen zijn meer gaan sparen terwijl door economen aangedrongen is op meer consumeren want dat is goed voor de economie. 

Krimpmodel. Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 5 jun. 2020 02:37 door Oecumenische Hagediensten

De laatste dagen lees ik regelmatig berichten over beperkingen van onze bewegingsruimte. Situaties waarvan de overheid stelt dat het te druk of te vol wordt en hierop ingrijpt. Uiteraard om corona besmettingen te beperken. Maar als we weer naar normaal moeten, dan is dat het normaal van vóór de pandemie.
Maar toen was het ook al op veel plaatsen te druk. De 1,5 meter doet er voor de drukte gewoon niet toe. Er is eerder ook al wel eens gewaarschuwd dat het in Amsterdam te vol werd op Koningsdag. Om nog maar te zwijgen over de wallen in Amsterdam of het filevarenin Giethoorn. En in Venetië kom je ook niet meer vooruit vanwege de toeristen.
De treinen in de spits kunnen maar 40% vervoeren. Bij musea moet je een bezoekersplaats reserveren want anders verdringt men zich voor de kunstwerken. En zo kan ik goed wel doorgaan. Het aantal reizigers, toeristen en bezoekers rijst de pan uit.. De aantallen moeten beperkt worden.
En begrijp me niet verkeerd, alles wordt opgetuigd met de beste bedoelingen maar wel gelet op het maximaliseren van de inkomsten want dat hoort bij groei. Als de terrassen te klein worden voor het aantal bezoekers dan kopen de ondernemers meer meubilair en vragen toestemming aan de gemeente en die krijgen ze. Dat gaat ook zo met het vrachtvervoer als
ook met de landbouw en de intensieve veehouderij. Alles moet mogelijk zijn met het economisch groeimodel.
En niemand schijnt zich te realiseren dat de bomen niet tot in de hemel groeien en dat is niet voor niets zo. Aan alle groei is een eind. Het maximaal aantal mensen voor een legio aan activiteiten komt in zicht. Het met subsidies overeind houden is geen houdbaar toekomstmodel. Geen overheid die het aandurft grenzen aan aantallen te stellen. Maar het zal wel moeten gebeuren. Het probleem van de files los je niet op met meer asfalt maar met het begrenzen van het aantal auto's. En dat zal er vroeg of laat toch van moeten komen.
Maar het ontbreekt ons aan denkers daarover. Ook economen blijven hangen in het groeimodel. Ik pleit voor een economisch krimpmodel. In dit model wordt bedacht en berekend hoe de economie in alle sectoren teruggebracht kan worden tot aanvaardbare omvang. Nadenken over krimp of afbouwen is nog nergens uitgezocht. Dat gebeurt bij rampen en crisissen. Zoals nu. Heel veel problemen met het milieu en het klimaat hangen hiermee samen. Zo komt het nadenken over minder vervoer nu op gang. Daar komt thuiswerken en videovergaderen voor in de plaats. Dat is de krimpeconomie. We kunnen het wel, maar het denkwerk is hier niet voor gedaan. Een mooie kans voor ondernemingsraden om mee te denken en te innoveren.

Het virus en het vaccin. Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 5 jun. 2020 02:27 door Oecumenische Hagediensten

Het vaccin waar al veel over gezegd is kan nog wel een jaar of langer op zich laten wachten.En daarna moet de wereldbevolking nog gevaccineerd worden. Tot die tijd moeten we dus allerlei regels in acht nemen om besmetting van anderen en onszelf te voorkomen. Dat zal niet meevallen en het is realistisch te veronderstellen dat een tweede besmettingsgolf of zelfs nog meer volg(en)t. En de economische gevolgen van de crisis zullen groot zijn. Zo denkt de KLM tot 2023 de gevolgen van deze golf over zich heen te krijgen. Het is de vraag of de KLM dan niet een stuk kleiner zal zijn. Dat geldt ook voor de reisbranche en de horecabedrijven. Dat de directeur van CORENDON op TV denkt aan sneltesten is dus een ernstig gebrek aan inzicht in de ernst van de crisis. Meerdere ondernemingen zullen niet ontkomen aan reorganisaties met ontslagen. Wat de overheid ook probeert. 
Ook de vakantie- en toeristensector krijgen te maken met grote en lastige organisatievraagstukken. Economen voorzien een opleving in 2021, en men hoopte op een snelle opstart. Maar zoals met zoveel natuurverschijnselen gaat dit niet rechttoe rechtaan. Er zijn meerdere bedrijfstakken die elkaar hierin beïnvloeden. Dus het herstel gaat langzaam en komt veelal
nooit meer op het oude niveau. Als medewerkers dreigen overtollig te worden, wordt nu al door de overheid geadviseerd zich om te scholen en werk te zoeken in een andere sector. Met name hierdoor zal er een maatschappelijke verandering komen. De vraag naar werknemers in verschillende sectoren is groot. Zoals in de zorg, het onderwijs, de installatiebranche, de informatietechnologie enz. De overheid hoeft niet meer te doen dan met subsidies en financiële regelingen de overgang
soepel te laten verlopen. Omscholing eenvoudig toegankelijk maken en pensioen en andere arbeidsvoorwaarden synchroniseren. Werkgevers zullen zich hierin niet onbetuigd laten, vooral de uitzendbranche stimuleert deze switch van loopbaan. Wat onverwacht, maar wel herkenbaar is in dit kader, is de groei van het aantal jongeren bij de vakbonden. Kennelijk zien deze jongeren de bui al hangen en zoeken steun. Voor de ondernemingen wil dat zeggen dat dit de strategie moet zijn, nl helpen om de overstap van medewerkers te stimuleren in plaats van ontslagen te voorkomen. Veel
ondernemingen zijn kwetsbaar geworden door deze periode en als de totale onderneming omvalt, is men nog verder van huis.
Ook de organisatie van multinationale ondernemingen zal veranderen. En ondernemingen rekening moeten houden met een toename van internationale overnames. Nu bedrijven kwetsbaar zijn zullen grote concerns uit Amerika of China interesse tonen omdat ze willen groeien. De overheid ziet hiermee zijn investering snel terug dus zal vast wel willen meewerken, behalve als het een strategische onderneming is. En op de achtergrond van deze economische wanorde zal hard gewerkt worden aan een vaccin...

Toekomst – Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 14 mei 2020 09:38 door Oecumenische Hagediensten

Als er iets onzeker is, dan is het de toekomst wel. Plannen worden momenteel niet meer gemaakt, want iedereen wacht op het vrijgeven van de lockdown. Maar onze regering heeft gekozen voor een intelligente lockdown dus er kunnen wel degelijk initiatieven genomen worden. Toch gebeurt er nauwelijks iets. In vrijwel alle sectoren is er een benauwend stilzwijgen. Met af en toe een kritische kanttekening. De focus ligt op de financiële ondersteuning door de overheid..

Het ziet er naar uit dat we een anderhalvemetereconomie krijgen. Dat zou een jaar of meer kunnen duren en als het meezit gaan we over naar mondkapjes. We gaan straks dus gewoon mondkapjes dragen in het openbaar vervoer en in de culturele bijeenkomsten. En als het daar werkt, dan misschien ook in de horeca. Dat zal een flinke ingreep zijn in ons dagelijks leven. En als die kogel door de kerk is zal het hard gaan, want iedereen is het stilzitten zat. En verder moeten we hopen op een medicijn dat erger kan voorkomen. Maar dat kan nog wel een jaar of meer duren.

Er was al duidelijk dat virussen van dieren over kunnen springen naar mensen en nu ook omgekeerd. Verder is er bekend dat veel dieren virussen hebben die gevaarlijk zijn voor mensen. Deskundigen voorspellen dan ook een herhaling van deze pandemie met andere virussen waar ook geen medicijnen voor zijn. En gezien de overpopulatie van dieren in delen van ons land is er een reëel risico. Denk daarbij aan de Q-koorts. Dat zijn andere ziekten dan een griepje dat gevaarlijk is. En zojuist hoorde ik het nieuws van de nertsenfokkerijen in Brabant, over het besmetten van dieren door mensen. Als dat waar zou zijn ziet het er wel ernstig uit.

Door onze manier van omgaan met de natuur dringt van alle kanten het besef door en komen er feiten over het risico dat wij aan het lopen zijn. Er moet echt gewerkt worden aan een beter milieu en herstel van de natuur. En daar hoort vermindering van de veestapel ook bij. Te veel dieren bij elkaar in niet natuurlijke omstandigheden is een risico voor de gezondheid. De nertsen die besmet zijn in Brabant zitten met grote aantallen bij elkaar tot wel 20.000 dieren. En net als bij mond- en klauwzeer worden straks de dieren geruimd (en niet de mensen). Een ding is nu wel duidelijk. Na het coronavirus en de economische gevolgen wordt het nooit meer hetzelfde.

Het komt wel goed maar het gaat wel anders. We worden gedwongen door de feiten. Voor de medewerkers is het van belang dat besturen en bestuurders over het bovenstaande nadenken. Want ook elke onderneming en organisatie zal zich moeten aanpassen. Er is geen weg terug naar vroeger. De overheid zal niet blijven doorgaan met het ondersteunen van de bedrijven. Elk bedrijf zal op termijn weer zijn eigen broek moeten ophouden in de ‘nieuwe werkelijkheid’ en daar zijn (grote) veranderingen voor nodig.

De mensen zijn met de techniek wel ver gekomen maar wellicht is de natuur een grotere bedreiging. We moeten meer van de natuur leren.  

Gedicht in tijden van corona

Geplaatst 14 mei 2020 09:36 door Oecumenische Hagediensten

Het volgende gedicht is oorspronkelijk van Irene Vella uit Italië, bewerkt door Sietske van der Hoek en door Fred Tuinder voorgelezen als verhaal in de Paasdienst van de Keizersgrachtkerk. Een bemoedigend gedicht voor een moment dat we ‘inzakken’ onderweg naar Pinksteren: 

Het was maart 2020, straten waren leeg,  
winkels waren dicht en mensen bleven thuis  
De lente wist van niets  
En bloemen bleven opkomen en opengaan  
En de zon bleef stralen  
En de zwaluwen keerden terug  
En de hemel kleurde rood en blauw  
’s Ochtends werd het brooddeeg gekneed  
en de tulbanden in de oven geschoven  
Het werd steeds later donker  
en ’s ochtends kwam het licht vroeg binnen  
door de op een kier staande ramen  
   
Het was maart 2020, jongeren studeerden online  
En ‘s middags wachtte zoals gebruikelijk het kaartspel  
Het was het jaar waarin je alleen naar buiten mocht om boodschappen te doen  
Al gauw ging alles dicht  
Ook de kantoren  
Het leger begon alle uitgangen en landsgrenzen te bewaken  
Want er was niet genoeg plek voor iedereen in de ziekenhuizen  
En mensen werden ziek  
Maar de lente wist van niets en de scheuten bleven uitlopen  
   
Het was maart 2020 dat iedereen verplicht in quarantaine werd geplaatst  
Opa’s en oma’s, families en ook jongeren  
Toen werd het echt angstig  
En alle dagen leken op elkaar  
Maar de lente wist van niets en de rozen bloeiden opnieuw  
   
Mensen herontdekten het genot om samen te eten  
Om te schrijven en de verbeelding de vrije loop te laten  
Om te lezen en je te laten meeslepen door de fantasie  
Er waren er die een nieuwe taal leerden  
die begrepen wat het is om echt met volle aandacht lief te hebben  
die stopten met het voor lief nemen van de onwetendheid  
die het kantoor sloten en een eethuisje openden met slechts acht couverts  
die de verloofde verlieten  
om de liefde voor hun beste vriend van de daken te schreeuwen  
Er waren er die dokter werden  
om ieder te kunnen helpen die hen nodig zou kunnen hebben  
   
Het was het jaar waarin men het belang van aandacht inzag  
en van oprechte genegenheid  
Het jaar waarin de wereld leek stil te staan  
En waarin de economie te gronde ging  
Maar de lente wist van niets en de bloemen maakten plaats voor vruchten  
   
En toen kwam de dag van de bevrijding  
We zaten voor de televisie en de premier vertelde live op alle media  
dat de noodtoestand ten einde was  
En dat het virus had verloren  
Dat alle mensen samen hadden gewonnen  
En toen gingen we de straat op  
Met tranen in onze ogen  
Zonder mondkapjes en handschoenen  
onze buurman omhelzend  
alsof het onze broer was  
Eindelijk konden we pasgeboren kleinkinderen knuffelen  
En ook mensen met dementie namen deel aan de feestvreugde  
Net als gevangenen en daklozen en vluchtelingen  
Mensen in rolstoelen  
En dokters en verzorgenden  
En schoonmakers en bazen  
En dat was het moment dat de zomer aanbrak  
omdat de lente het niet wist  
en was doorgegaan om er te zijn  
Ondanks alles  
Ondanks het virus  
Ondanks de angst  
Ondanks de dood  
Omdat de lente van niets wist  
En iedereen leerde  
Wat de kracht van het leven is

1-10 of 102