Nieuws


De Palastina Marathon, Jezustrail en thuiskomen bij de Tent of Nations. Bericht van Martin Kemperman.

Geplaatst 13 apr. 2018 09:47 door Paul Blom

Het was een bijzondere ervaring. Een heel plein vol Palestijnse kinderen en jongeren met hier en daar een buitenlander. De starttijd werd op het laatst een uur opgeschoven zodat mijn oren extra lang verwend werden met keiharde westerse muziek en ik me langer kond verbazen over het grote aantal gezinnen en jongeren. Ook zagen we invaliden in rolstoel. Bij de start was de temperatuur al 25 graden en het zou in de loop van de dag zeker de 35 aantikken. Door het hete weer heb ik om de kilometer flink wat water gedronken. Het was nog een hele kunst om tussen de huizen een geschikte plasplek te vinden. En om zout te vinden dat ik in het water kon doen om het zoutverlies door het zweten te compenseren. Daarvoor ben ik enkele keren een restaurantje ingedoken een verbaasde bediende achterlatend. Op een moeilijk stuk liep er spontaan een jochie van een jaar of acht enkele kilometers met mij mee op versleten schoentjes. We zeiden ‘bravo, one, two, three’ en ‘thank you’ tegen elkaar. SaÏd is geen engelennaam maar hij was wel een geschenk uit de hemel. Na een kilometer of zeven haakte het jochie af om een Duitser die er doorheen zat gezelschap te bieden. De laatste kilometers liep ik langs stinkende auto’s die weer op het parkoers mochten rijden. Met een leeg lichaam, volle benen en trotse jubelvleugels ging ik over de finish. Het was al met al een vrolijke, sportieve happening met een noodzakelijk doel.


Het wandelen door over de Jezustrail bij Nazareth en het Abrahampad vanaf Bethlehem was wederom een prachtig avontuur. We sliepen een nacht in een grot boven de Rode Zee en waren enkele keren te gast bij Bedoeinen. Hen hangt nog steeds een uitzetting boven het hoofd. Het alternatief dat Israël nu voor hen heeft is een kamp met weinig ruimte in de buurt van Jericho. De mensen die wij spraken zijn niet van zins dit te accepteren. De laatste dagen hadden we een jonge gids die zich mede dankzij de support van een Nederlandse vrouw aan het opwerken is tot een alpinist. Bij onze eerste begroeting benadrukte hij dat we niet zijn gast maar zijn familie waren. We werden verzorgd als een koninklijke familie en dan zonder allerlei ceremoniële ballast.

Orthodox Pasen werd afgelopen weekend gevierd. In Jeruzalem maakten Jodien en ik iets mee van de ceremonie van het Heilig vuur en ‘s nachts heb ik de paasviering in de geboortekerk in Bethlehem meegemaakt, waarbij hoofdzakelijk Grieks-orthodoxe Palestijnen aanwezig waren. Toen na veel recitatief gezang en wierook het grote moment van de herdenking van de verrijzenis aanbrak en in een aardedonkere basiliek de eerste kaarsen werden aangestoken was er zoveel ontroering op de gezichten te lezen dat het leek alsof de opstanding opnieuw plaats vond.

Het voelde voor mij als thuis komen toen we vorige week de heuvel van de Tent of Nations beklommen. De ontvangst was zo hartelijk. Het werk bestaat vooral uit het wegtrekken en -hakken van onkruid tussen de bomen. Dit om te voorkomen dat bij een eventuele brand alle bomen in de hens vliegen. Het is zwaar en eentonig werk dat gelukkig wordt afgewisseld met ander werk zoals het planten van nieuwe bomen. Een bijzonder moment was er toen we aan het werk waren op de plek waar vier jaar geleden honderden fruitbomen door het Israëlische leger zijn vernietigd. Het jaar daarop zijn er nieuwe boompjes geplant en met een luide vreugdekreet bejubelde Dawoud Nassar de eerste vrucht. ‘Als zij rijp is krijgt mijn moeder haar. Wat zal het smaken.’ Eergisteren was ik getuige van een wonder waar ik in eerste instantie erg sjagreinig om was: het regende en niet zo’n beetje ook. Bovendien was het koud. Tegen de middag komt Daher Nassar door de regen eten brengen. Hij jubelt: ‘it’s raining, wonderfull, good for the trees.’ Zijn gezicht is een en al lach. Zo hard als die dag heeft het de hele winter niet geregend. En dat in april. Gisteren was ik aanwezig bij het verhaal dat Dawoud hield voor een groep Amerikaanse studenten die op bezoek waren. Na afloop van de sessie vroeg Dawoud hen wat ze van deze ontmoeting mee namen naar Amerika. ‘Geweldloos verzet is een kwestie van lange adem en kleine stapjes’ zei de een. Een ander: ‘hoop omzetten in creatieve oplossingen geeft positieve energie.’ Weer een ander: ‘als ik het zelf moeilijk heb zal ik terug denken aan jullie moed.’ Verbluffend vond ik deze feedback omdat het de kern raakte van wat de familie Nassar beweegt. Een hartelijke groet vanaf deze bijzondere plek waar de zon weer schijnt en zojuist het alarm afging in alle nederzettingen hier in de buurt.

Natuurmensen. Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 13 apr. 2018 00:39 door Martin Kemperman   [ 13 apr. 2018 00:40 bijgewerkt ]

We zijn in ons land echte natuurmensen geworden met oog voor dierenwelzijn. Dat blijkt uit de zorg voor de zeehondjes en de aandacht voor de dieren in de Oostvaardersplassen. En sinds kort is daar ook de wolf bijgekomen. En vergeet de ganzen niet. In de afgelopen winterperiode was er veel dierenleed in de Oostvaardersplassen. Daar gaan de dieren dood als ze niet sterk zijn en bestand zijn tegen de natuur. De natuur wat is dat dan? Is dat dood laten gaan of bijvoederen?

Het klinkt misschien wat zwart wit. Maar houden van de natuur is dat ook. Wat is dan de natuur waar je van houdt. De bomen, het gras of de wolken? Het weer, ook als het regent? We hebben daar een raar soort invulling aan gegeven. Voor de meeste mensen geldt dat het heel selectief is. Ik hou van het weer maar het moet wel mooi weer zijn en niet te koud of te warm. Ik hou wel van dieren maar niet als ze in een kok zitten. Of juist wel.

De koeien eten we gewoon op. Trouwens dat doen we ook met varkens en kippen. Ik maakte mee dat een paardenliefhebber getrakteerd werd op een broodje paardenvlees. Dat was niet de bedoeling, hij ging dat niet opeten. Vroeger aten we thuis paardenvlees van de paardenslager. Zo eten de mensen in Indonesië hondenvlees. Maar we zouden erg moeten wennen aan een broodje sprinkhaan. Terwijl insecten het vlees van de toekomst is.

Moeten nu de dieren in de Oostvaardersplassen afgeschoten worden of gewoon dood laten gaan omdat het leven eindig is? En Annie Schreijer-Pierik een Nederlandse Europarlementariër vraagt Brussel om in te grijpen. Want de natuur in de Oostvaardersplassen wordt vernietigd door de vraatzucht van de hongerige dieren. En het is een Europees beschermd gebied. De verwarring is compleet.

En dan is er nog de discussie dat de Oostvaardersplassen geen natuurgebied is maar een omheind stuk polderland. Daar hebben we dieren op laten leven en die hebben zich nu zo vermenigvuldigd dat het een ramp dreigt te worden. Experiment mislukt en van de oprichters van het “natuurgebied” geen spoor te bekennen.

Nu is de wolf weer in ons land, gelukkig!! De natuur komt ons te hulp. Maar als er veel schapen sneuvelen is Leiden in last. Nu al is er een protocol waarin is opgenomen dat de boeren schadeloos gesteld moeten worden bij het doden van hun schapen door een wolf. Dat kan bij tien schapen maar als het er honderden worden gaat dat niet werken.

Er moet dus eens goed nagedacht worden hoe in een dichtbevolkt land met een hoge graad van industrialisatie en transport met natuur omgegaan moet worden. En elke menselijke ingreep is in strijd met de natuurlijke gang van zaken. Alle dieren worden geboren en gaan dood. Trouwens mensen ook. Dat proces verstoren geeft onoplosbare problemen. Daar moet we dus vanaf blijven.

Mij lijkt de oplossing te liggen in natuurparken zoals de Veluwe. Daar wordt door afschot de populatie beperkt gehouden. Waardoor, met de beperkte voedselproductie, de populatie beheerst wordt. Een soort dierentuinen maar dan groter. Goede verzorging van de dieren en een goede leefomgeving. Wil je terug naar de natuur? Dan is er nog Afrika of de Oeral, maar niet in ons land.

(Ver) oordelen Het Blog van Cor Berkel

Geplaatst 23 mrt. 2018 03:47 door Martin Kemperman

We kennen allemaal de #MeToo# beschuldigingen die gewoon via internet overgenomen werden. Daarmee was de veroordeling een feit. Zonder dat er een proces of een verdediging aan te pas kwam. Gewoon zonder onderzoek veroordelen. En omdat het emotionele onderwerpen zijn zoals verkrachtingen wordt dat voor lief genomen. Veroordelen zonder proces en onderzoek lijkt daarmee geaccepteerd te zijn. En het wordt door prominente Nederlanders ook gedaan. Het zijn middeleeuwse toestanden.
Het krijgt ook een steeds bredere acceptatie. Niks rechtstaat of rechtsgang gewoon hardop zeggen dat je vindt dat men schuldig is. Dat doet zich ook voor bij liefdadigheidsorganisaties zoals bij Oxfam. Er is inmiddels een lijst van personen en instellingen die hun betrokkenheid bij Oxfam opzeggen. Klopt dat eigenlijk wel? Een persoon of meerdere begaat(n) een misstap en het gevolg is dat de organisatie zijn steun verliest. Alsof het een beleid van de organisatie is. Als het verwijt is dat men te weinig doet en gedaan heeft om dat te voorkomen kan dat de organisatie treffen.
In een discussie tussen Matthijs van Nieuwkerk (DWDD)en Dolf Jansen (cabaretier) ging het over Oxfam en de seksuele misdragingen van het personeel. Dolf is ambassadeur van Oxfam en stelde dat hij ondanks de misstanden toch ambassadeur zou blijven. Matthijs vond dat onbegrijpelijk. Maar, zei Dolf, wie moet er dan optreden voor de getroffen mensen
bij een ramp? Er wordt dus alleen gekeken naar de misstap en niet naar al het goede werk dat men ook doet.
Maar als je naar misstappen kijkt, kijk dan ook even naar de banken daar is met de manipulatie van de Liborrente niemand gestraft en de bank is er vanaf gekomen met een schikking. Ten opzicht van de maatschappelijke schade die berokkend is dat een schijntje. (zie Tegenlicht VPRO 28-02-2018.) Er wordt door de overheid formeel recht gedaan terwijl dat slachtoffers geen recht wordt gedaan. Althans wordt het geheel anders beleefd. Maar de rechters zijn het hier niet mee eens blijkt uit hun uitspraak:
‘Rechter moet megaschikkingen kunnen toetsen’ Den Haag, 28-02-2018
Bij megaschikkingen in strafzaken moet de rechter een controlerende en rechtsbeschermende taak krijgen, zoals bijvoorbeeld in Duitsland het geval is, stelt de voorzitter van de Raad voor de rechtspraak.
Misschien komt er net als bij de schikkingen ook een uitspraak van de Raad voor de rechtspraak over de veroordelingen via internet en zonder rechtsgang. Want duidelijk is wel dat de publieke opinie zich niets aantrekt van de al of niet onterechte veroordelingen.
Een veel voorkomend verschijnsel dat ook regelmatig door bepaalde politieke partijen breed wordt uitgemeten. Ook de VVD wil de subsidie aan OXFAM stoppen.
Het goede dat de liefdadigheidsinstellingen doen mag niet verloren gaan en de publieke opinie mag zich niet tegen hen keren. Daar moet tegen opgetreden worden. Niet de organisaties maakten een misstap, maar de mensen. En wie zonder zonde is werpe de eerste steen. Het is zo gemakkelijk om de mensen die uit de welvaart stappen en in de rampgebieden en rotzooi gaan werken te veroordelen.

Groei de Blog Cor P. Berkel 9 maart 2018

Geplaatst 8 mrt. 2018 01:41 door Martin Kemperman   [ 8 mrt. 2018 03:12 bijgewerkt ]

In een eerder blog schreef ik over het World Economic Forum (WEF) en de eenzijdige groei. Op het Forum in Davos is voorgesteld om niet alleen economische groei na te streven maar ook sociale en milieu groei. Een prima idee maar het gaat voorbij een aan geheel andere kwestie en dat is het begrip groei op zich. Wat bedoelen we eigenlijk met groei? En waarom groei? De groei van de luchtvaart, de grootste vervuiler van CO2, bracht mij op dit gegeven. Maar het geldt ook voor de groei van het wegvervoer en het toerisme. In tal van maatschappelijke onderwerpen speelt de groei een dominante rol. Alles moet groeien en als het al niet bedacht is bedenkt iemand dat. Elke onderneming tot aan de persoonlijke consumptie moet groeien. De vraag waarom wordt overgeslagen. 
Gewoon genoegen nemen met wat je hebt en wat je doet is vreemd. Het moet altijd meer of groter of luxer of met meer mogelijkheden enz. Zo koop je dus een apparaat met elektronica erin dat vrijwel niet gebruikt wordt maar wat wel als een verbetering verkocht wordt. Consumenten doen er niet meer toe, het gaat om de omzet. Zoiets zagen we eerder bij de banken en dat liep verkeerd af.
Met de groei is ook het idee ontstaan van de marketing. Het moet wel allemaal verkocht worden want de onderneming moet groeien en dat kan alleen als de consument verleid wordt tot kopen. En groeit de onderneming tegen zijn grenzen aan financieel of qua capaciteit dan regelen we een overname. Dat 70% van de overnames niet het doel bereiken wat men van plan was, remt dat niet af.
Maar de aarde is een ronde bol die niet groeit. De grondstoffen halen we uit de aarde en die hollen we daarmee uit en brengen dat naar de oppervlakte. Aan de afvalbergen kun je goed zien waar dat toe leidt. Dat is ook zo met de olie en gas. Verbranden hiervan veroorzaakt verbrandingsgassen dus we verpesten daarmee onze atmosfeer. Er zijn nog mensen die dit ontkennen maar die worden nooit wijzer.
Het ergste is dat het neoliberale denken ook leidt tot nog steeds meer efficiëntie. Alles moet efficiënter want dan kan er meer voor minder geld en tijd. En bleef dat maar beperkt tot grondstoffen en energie, maar ook mensen moeten efficiënter werken. Hetzelfde doen in minder tijd is een klassieke vorm van slavenarbeid. Daar is in later jaren de lopende band voor uitgevonden. Niet zelf je eigen tempo bepalen maar een mechanisme buiten je doet dat.
En nu genieten dus van de welvaart. Paul Verhaeghe noemt dat depressief genot. “We genieten ons te pletter en eigenlijk is niemand nog tevreden”. Het wordt tijd dat we gaan nadenken over het einde van de groei en over hoe dat moet en waar dat moet uitkomen. Dan kan het ook niet anders dan dat daarbij de verdeling van de welvaart aan bod moet komen.
Het lijkt er op dat er een angst is om het thema in studie te nemen. Of wordt het onderzoek zo financieel gestuurd dat niemand dit wil. Dat de financiers er geen belang bij hebben en er geen geld voor geven. Een denktank van vrijwilligers dan, over de vraag: hoe komen we van het idee van de groei af? Want de groei loopt vast dus dat stopt vanzelf. Maar hoe moet je stoppen zonder een enorme ramp te veroorzaken.

Eenzijdige groei De blog van Cor P Berkel 13 februari 2018

Geplaatst 14 feb. 2018 10:05 door Martin Kemperman   [ 22 feb. 2018 05:27 bijgewerkt ]

Het World Economic Forum (WEF) hield eind januari de jaarlijkse vergadering met staatshoofden, zakenmensen en wetenschappers.
Op deze meerdaagse bijeenkomst bespreekt men dan de problemen van de wereld in het Zwitserse plaatsje Davos. Op de agenda staat het creëren van een gedeelde toekomst in een versplinterde wereld. Het is een bijeenkomst van de 2500 topmensen uit de wereld van politiek, bedrijfsleven en wetenschap.
Er worden geen besluiten genomen maar de de opvattingen worden gedeeld. En met name gaat het deze keer over de economische groei. Nu al is duidelijk dat het thema van de verdeelde wereld nauw samenhangt met de economische groei. De economische groei wordt wereldwijd aangeduid als bruto nationaal product.  (Wikipedia: Het bruto nationaal product (bnp) is de totale toegevoegde waarde van alle goederen en diensten die in een bepaalde periode (meestal een jaar) door een bepaald land wordt geproduceerd. Samengevat betekent 'binnenlands' hier verdiend/geproduceerd binnen de landsgrenzen en 'nationaal' verdiend/geproduceerd door de staatsburgers van een land.)
Iedereen kent het begrip uit het nieuws en de media want dat geeft aan hoe de groei is %. Voor Nederland lag dat tussen 2,3 in 2016 en 3% in 2017. Maar daarin worden bijvoorbeeld de belasting van het milieu en de sociale gevolgen buiten beschouwing gelaten. Daardoor geeft het groeicijfer een scheef beeld van de werkelijke situatie in een land. Ook de kloof tussen rijk en arm wordt verbreed.

Het verheugende nieuws is nu dat het WEF voorstelt om de eenzijdige focus op de economische groei los te laten. Want het dient vooral de groei van diensten en producten.
Het zegt dus niets over de sociaal-economische vooruitgang die bijvoorbeeld is te zien in het gemiddelde inkomen van huishoudens, werkgelegenheid, economische zekerheid en de toegang tot onderwijs. "Decennia waarin economische groei belangrijker werd geacht dan sociale gelijkheid, hebben geleid tot recordniveaus van ongelijkheid in welvaart en inkomen", schrijft het WEF in het rapport. Dat doet mij denken aan de occupy-beweging die eenzelfde bezwaar had tegen de economische benadering van veel landen. Niemand in die bijeenkomst zal dat luid en duidelijk verkondigen want dat zien zij anders. Zeker omdat ook Trump waarschijnlijk aanwezig zal zijn.

Nederland staat in de ranglijst van kleinste sociale ongelijkheid op plaats zeven en Noorwegen staat bovenaan. Het WEF erkent dat er ongewenst grote verschillen zijn. "De breuken die op politiek, economisch en sociaal vlak zijn ontstaan, moeten niet tot intolerantie, besluiteloosheid en inactiviteit leiden", aldus het WEF. Op economisch gebied pleit het forum voor "duurzame en inclusieve groei".
Het was een klein bericht in het FD van 23-01-2018 maar het is een signaal dat het roer om moet. En als de groten der aarde daar hun discussie over voeren (en natuurlijk over nog veel meer) dan gloort er hoop voor een betere toekomst.

Afval De blog van Cor P Berkel 8 februari 2018

Geplaatst 8 feb. 2018 03:41 door Martin Kemperman   [ 8 feb. 2018 03:43 bijgewerkt ]

Zoals bij velen het geval is hebben wij 4 grote containers aan de straatkant staan voor GFT, papier, plastic en restafval en een kleine in huis voor het chemisch afval. En we moeten naar de gemeentewerf om apparaten weg te brengen. Kortom het kwijtraken van ons afval is een hele organisatie geworden. Dan heb ik het nog niet over de vuilstort, het exporteren of verbranden als het afval verzameld is.

Voor een groot deel kwam de export in China terecht, zoals plastic en papier en metalen en nog een 7-tal afvalgroepen. China functioneerde als het afvalputje van ongeveer de rest van de wereld. Maar daar stoppen ze per direct mee voor wat betreft het plastic en naar het zich laat aanzien ook voor ander afval. Nu moet elk land of geheel Europa iets anders verzinnen.
En wat is nu de gekozen oplossing? We gaan het zelf doen. Er moeten plasticrecycling-bedrijven komen om afvalplastic om te zetten in grondstof voor nieuw plastic. Het onbruikbare afval gaat de verbrandingsovens in. En dat in het kader van de circulaire economie. Waarom niet beginnen bij het begin en dat is de hoeveelheid afval die geproduceerd wordt te verminderen?

Daar is de industrie tegen en die heeft een heel sterke lobby. Want minder produceren is minder economische groei. En iedereen wil groeien. Dan groeit het afval evenredig mee. Daarnaast hebben we nog bijproducten van de productie namelijk CO2. Maar dat gaan we opslaan in de grond. Jan Terlouw heeft dat meteen al een illusie genoemd. Maar de overheid houdt daaraan vast.

Dus we krijgen er een afvalprobleem bij dat we oplossen met recycling want daar gaan we nieuwe grondstoffen voor plastic uit maken. Leuk voor de verpakkingen. Voor veel producten is er trouwens al een overmaat aan verpakkingsmateriaal. Blikjes en flesjes koop je met elkaar in een pak en als je een flesje daaruit haalt blijft de grootverpakking achter. Van belang is dus dat leveranciers en producenten de verpakking verminderen. Het kost minder maar geeft ook minder afval. En Coca Cola gaat het voorbeeld daarin geven.

Er is al jaren een discussie over statiegeld voor plastic flessen en flesjes maar dat komt vanwege de eerder genoemde lobby niet door de Tweede Kamer. De oplossing met statiegeld is niet in het belang van de industrie. Nog even in herinnering, Nederland stond in het rijtje milieuvervuilers van Europa vrijwel onderaan en de verwachting is dat we het akkoord van Parijs bij lange na niet gaan halen. Hoe langer Nederland wacht met ingrijpende maatregelen hoe lastiger het wordt om de achterstand in te lopen. Dat weet elke wedstrijdsporter. Gelukkig zijn er ondernemingen die ingrijpende maatregelen niet schuwen maar de overheid moet via de rechter gedwongen worden om de eigen wetgeving na te komen. En zo dwingen de milieuorganisaties de overheid via de rechter met de neus op het eigen falen.

En nu komt daar het afval bij. Er is een frisse en nieuwe regering, veel nieuwe mensen op ministersposten. Ze kunnen nu laten zien wat ze waard zijn. Zo niet dan loopt het afval hen ook over de schoenen.

Ongelijkheid De blog van Cor P Berkel 15 januari 2018

Geplaatst 26 jan. 2018 05:33 door Martin Kemperman

Met Trump in het Witte Huis is er definitief een verandering in de Amerikaanse politiek ontstaan. Alleen al de verkiezingscampagnes van Trump of Hillary Clinton kostten meer dan 2 a 3 miljard dollar, afkomstig van rijke donateurs. En in de regeringsclub van Trump zitten twee miljardairs en elf multimiljonairs. Het congres wordt gedomineerd door miljonairs en door leden die door rijke families gesponsord worden. Dat is een Amerika waar we niet jaloers op hoeven te zijn.
Want uit deze bestuurslaag van rijke tot zeer rijke bestuurders komen dan ook plannen die in hun voordeel zijn. Ze hebben geen enkel belang bij het streven naar gelijkheid. Hun leven lang hebben ze gestreefd naar meer en beter dan anderen en doen dat ook hier.
Van Bavel publiceerde deze gegevens in zijn nieuwe boek “De onzichtbare hand” waarover het FD in de krant van zaterdag 13-01-2018 verslag doet. Niet alleen in financieel opzicht is dit voor het arme deel van de bevolking die Trump gekozen heeft een ramp.

Deze bestuurders hebben ook geen belang bij onafhankelijke informatie en geven dus alternatieve feiten omdat dat hun macht onderstreept. ‘Wij maken wel uit wat jullie moeten weten en geloven.’ Dat is hun denkraam. De gerechtelijke macht wordt belachelijk gemaakt. 'Dat ondermijnt de legitimiteit van het democratische proces en ondergraaft de weerbaarheid van het politieke systeem', aldus Van Bavel. Op die manier krijgt de vermogende elite meer ruimte om de regels aan te passen.
De democratische ontwikkeling is gebaseerd op gelijkheid en die moet door het publiek begrepen worden. Niets is volstrekt gelijk maar verschillen moeten wel uitgelegd kunnen worden. Er is nu een innige band tussen politieke macht en vermogen ontstaan. Uiteindelijk gaat dat dus ten koste van de democratie.

De eerste grote beleidsmaatregel van de regering-Trump is een grootschalige fiscale hervorming, waarbij de belasting op vermogen fors wordt verlaagd en de successierechten zijn versoepeld. 'Zo ontstaat er een mechanisme dat de vermogensongelijkheid versterkt.’
Via de technologische ontwikkeling van Facebook, Amazon en Google wordt dit gestimuleerd. Voor de eigenaren van de internetinfrastructuur wordt het steeds gemakkelijker hun macht in maatschappelijke invloed te vertalen. Daar zie je het 'winner takes all'-principe, waarbij de kapitaalgoederen heel snel bij een kleine groep mensen terechtkomen.

Europa is niet immuun voor deze ontwikkeling. Ook in Europa bieden landen tegen elkaar op in een race naar steeds lagere belastingen voor grote bedrijven en hun eigenaren. De EU biedt wat dat betreft geen tegenwicht. Die is immers gebouwd op het principe dat de vrije markt alle heil brengt, waarbij alle oude ordeningsmechanismen moeten worden opgeruimd. De gilden van nu, de kartels, worden keihard aangepakt.
De vraag is hoe de neerwaartse spiraal kan worden gekeerd. Volgens Van Bavel zou het theoretisch mogelijk moeten zijn dat gewone mensen weer samenwerkingsverbanden ontwikkelen, waarbij de rol van de markt wordt beperkt en de coöperaties, verenigingen en associaties terugkeren. Maar gezien de kracht van het huidige proces - en gezien de kracht van de zeer vermogende actoren daarin - heeft hij daar weinig hoop op.

Geboorte De blog van Cor P Berkel 2 januari 2018

Geplaatst 11 jan. 2018 03:04 door Martin Kemperman

De kerstnachtviering was een aparte ervaring. Vooral ervaring omdat er zoveel aangeboden werd. Je kon er bijna niet bij afzijdig blijven. Het overtrof al mijn eerdere ervaringen met de kerstvieringen. Als ik er nu op terugkijk is het vooral het tijdsbeeld wat indruk maakte. Al mijn eerdere ervaringen moest ik herijken. En ik dacht dat ik wel het een en ander van kerst wist en gehoord had. Maar het was te beperkt.

Het begin was heel traditioneel. We zongen de bekende kerstliederen met muzikale omlijsting wat op zich feestelijk was. Daarmee werd ook de sfeer gezet dat iedereen er aan mee kon doen, jong en oud. Bekende liederen dus voor niemand een belemmering. Soms in het Engels dat is dan wel voor Albert lastig.

Daarna volgden de lezingen die gemoderniseerd waren en soms andere accenten legden. Even opletten wat er nu precies gezegd wordt want het is geen bekende taal. Het zette mij aan het denken. Maar veel tijd kreeg ik niet want de overweging of uitleg van Dineke Havinga gaf opnieuw stof. Wat mij daar in opviel was de uitspraak dat het geboorteverhaal ongeveer 70 jaar na de geboorte geschreven is. En ik wist dat er ook veel oudere versies bekend zijn uit de Egyptische literatuur. Verhalen over de maagdelijke geboorte van een kind waren er al ver voor het Kerstverhaal.
Het Kerstverhaal werd daarmee opnieuw voor mij vooral een verhaal over het kind dat geboren wordt. En wij hebben dat zelf ook meegemaakt en weten uit eigen ervaring hoe indrukwekkend de geboorte van je eigen kind is. We zongen nog net niet het “Ere zij God”. De enige engel in de uitleg was de kraamverpleegster. En je weet niet wat de toekomst van je kind is maar het is voor ons een bijzonder en een gezond kind.

Alle kinderen zijn bijzonder. Dat bleek uit het gespeelde kerstspel van Martin Kemperman. Zijn ervaringen over de spanningen tussen Israël en de Palestijnen werden weergegeven in een eenvoudige maar doeltreffende setting. We maakten mee dat een Palestijnse vrouw, die in verwachting is, een plaats zoekt om te bevallen. Met de beelden van die omgeving op de achtergrond geprojecteerd. Een onherbergzaam landschap met een eenvoudige hut. Want in het dorp zelf was ze als Palestijnse vrouw nergens welkom. ‘Geen plaats in de herberg.’
Dan maar de hut en daar werd het kind geboren. Intussen zijn er Israëlische militairen die op zoek gaan naar stenengooiers. Ze roepen en maken kabaal om hun macht te tonen. Want zij zijn hier de baas. Bij de zoektocht vinden ze de Palestijnse vrouw in de hut en het kind ‘gewikkeld in doeken’. Zij reageren verbaasd en kijken en zien dit kind. Dan trekken zij zich terug en geven de ouders en het kind daarmee hun eigen ruimte om te leven.

Daarmee wordt het Kerstverhaal nog eens verteld maar dan in de huidige tijd. En hoeveel kinderen worden in deze omstandigheden geboren in de vluchtelingenkampen? Het lijkt wel meer dan ooit. En het Kerstverhaal stopt ook nooit. Ik heb deze viering geleerd dat Kerst geen jaarlijks terugkerend ritueel is maar een altijd geldige boodschap om je te verwonderen over de geboorte van elk kind.

The winner takes it all De blog van Cor P. Berkel 18-12-2017

Geplaatst 22 dec. 2017 05:37 door Martin Kemperman

Voor de techbedrijven in Silicon Valley waar ik vorige week over schreef geldt de uitspraak ‘The winner takes all’ zeker. Daar zie je hoe Google en Apple maar ook Amazon proberen de grootste te worden door het steeds weer overnemen van andere ondernemingen. Met dat geld voor de overnames wordt hier de markt gekocht. Want wie de grootste is bepaalt het spel en heeft dus het beste resultaat. The winner takes all.

Iets anders zit het met Uber. Dat is geen taxibedrijf maar een platform. Uber is een website waarop een dienstverlening aangeboden wordt die de klant kan reserveren. Eigenlijk weet niemand hoe het bij Uber werkt maar het heeft niets van het werk dat ze doen. Want ze vervoeren mensen per auto op bestelling. Dat is geen taxi. Een taxi moet je als taxi oproepen. De chauffeurs van Uber zijn geen taxichauffeurs maar ZZP'er met een eigen onderneming. Ook natuurlijk geen taxionderneming.
De rechter heeft al eerder bepaald dat de chauffeurs van Uber wel aan de taxiwetgeving moeten voldoen maar Uber niet. Uber is een platform dat via internet de chauffeur aan de passagier koppelt. En de chauffeur is niet in dienst bij Uber. De inspecties begrijpen hier niets meer van en dus is er een behoorlijke chaos aan het ontstaan in het taxivervoer.
Ondertussen is Uber verboden in Londen, waartegen ze natuurlijk in beroep zijn gegaan.. Uber wil de grootste worden maar niet in taxivervoer. Ze nemen echter wel taxibedrijven over. En er wordt veel geld voor Uber-aandelen geboden. Men denkt op deze manier een nieuw type bedrijf te ontwikkelen. Winst maken ze niet, ze bouwen alleen een ander soort bedrijf op als opvolger van de klassieke taxionderneming. De financiers denken dat het gaat lukken en gaan tot het gaatje. Ten koste van de verworvenheden van de huidige taxisector. Zoals de service en de arbeidsvoorwaarden met de structuur van opleidingen, werkgevers en vakbonden.

Was het nu maar zo dat het alleen om dit bedrijf gaat, maar helaas er zijn inmiddels vele volgelingen in het platform model. Denk maar aan de bezorgdiensten van zowel pakketten als maaltijden. Iedereen kan dus een website beginnen waarop klanten bestellingen kunnen plaatsen en zeg toe dat je die kunt bezorgen. Huur een ZZP'er in die dat in opdracht uitvoert en je bent klaar. Je hebt geen diploma nodig je hoeft je aan geen enkel voorschrift of brancheregeling meer te houden want je bent een vernieuwend bedrijf.
Het lijkt me allemaal iets te gemakkelijk gaan. De maatschappelijke gevolgen zijn veel groter en breder dan het vernieuwende bedrijf wil zien. En die trekt zich niets van de chaos aan want die wil juist de bestaande branche vernieuwen. Een toezichthoudende rol van de overheid of vanuit de bedrijfstak of sector ontbreekt. Op deze manier zijn de problemen met het toenemende aantal ZZP'ers ook ontstaan. De ondernemers gaan voor het geld en verder niets. Enige verantwoordelijkheid voor de maatschappelijke gevolgen zijn ver te zoeken.
Zo ontstaat niet alleen een andere soort werknemers maar ook een andere soort ondernemingen. De bestaande regelgeving is daar natuurlijk niet voor gemaakt. Dat moet dus achteraf gebeuren, als het dan nog nodig is. Oh ja, en UBER stalt zijn winst via een Nederlandse trustmaatschappij in een belastingparadijs. Want: The winner takes all.

Reservering De blog van Cor P Berkel 4 december 2017

Geplaatst 7 dec. 2017 06:49 door Martin Kemperman

Een tv-uitzending ging over de ziektekostenverzekering. De premieverhoging dus. Marcel Levi, de voormalige baas van het AMC kwam aan het woord: "De zorgpremies hoeven niet te stijgen. Integendeel, ze zouden allen naar beneden kunnen worden bijgesteld. De zorgverzekeraars hebben immers ruimschoots voldoende in kas om dat te doen." De oorzaak zit in de werkwijze met de reserveringen.
Dat lijkt een boekhoudkundige kwestie maar dat is het niet. Aan de hand van een voorbeeld uit mijn praktijk kan ik dat uitleggen. Eerst even de behoefte aan een financiële reserve, die is onbeperkt. Er is altijd de angst dat er iets zal gebeuren waar de bestuurder aan had moeten denken. Iets onverwachts en daar heeft men dan de reserve voor. Dat is begrijpelijk behalve dan de omvang daarvan.
Voorbeeld: Als bestuurslid van een zorginstelling moest het bestuur de begroting goedkeuren. Daar was een flinke post als reserve opgevoerd. Op mijn vraag waar dat voor was kwam het antwoord dat er jaren geleden een directeur was ontslagen die gedurende een aantal jaren nog zijn salaris ontving. Dat was overeengekomen en daar reserveerde men dit bedrag voor. Maar het zijn natuurlijk gewoon loonkosten, maar het bedrag kan boekhoudkundig daar niet geboekt worden en dit was volgens de accountant het handigst. Onder reservering kan dus van alles geboekt worden.
In een andere instelling werd ook jaarlijks een bedrag gereserveerd en omdat de instelling steeds groter werd nam dat bedrag dus jaarlijks toe. We hebben toen besloten om de reserve niet groter te maken dan de kosten voor de exploitatie van de instelling. Maar eigenlijk was dat onzin omdat er een subsidieregeling van de overheid was naast allerlei verzekeringen. Dus aan alle kanten was er zekerheid behalve als de wereld zou vergaan.
Dat non profit instellingen een reserve aanhouden is eigenlijk onzin. Scholen, ziekenhuizen en verpleeginrichtingen, pensioenfondsen maar ook ziektekostenverzekeraars en heel veel instellingen houden er zelfstandig een reservering op na. Terwijl ze taken verrichten voor de overheid of de gemeenschap, die niet failliet gaan. De inkomsten blijven komen en als er problemen zijn valt er over te praten en hebben alle partijen belang bij een oplossing.
Bovendien, waarom zouden de instellingen niet de koppen bij elkaar steken en samen een fonds opzetten om gezamenlijk de reserve op te bouwen. Zo zijn er ook pensioenfondsen ontstaan om de risico’s op te vangen. Het is dus een gebruikelijke werkwijze en in dit geval is de overheid ook nog partij.
Allemaal redenen voor de toezichthouders om eens grondig de begroting op dit punt te controleren en dit soort spookachtige zaken op te sporen. Als een voormalig bestuurder van een groot ziekenhuis daarop wijst is er alle aanleiding om dat serieus te nemen. En uit mijn ervaring kan ik dat van harte ondersteunen.
Het zal dan gelijk om heel grote bedragen gaan dus de hulp inschakelen van een financieel specialist is niet overbodig . Misschien kunnen dan de tarieven ook naar beneden bijgesteld worden.

1-10 of 149