Nieuws


Blog van Cor P. Berkel - Blijven praten over lonen loont

Geplaatst 7 dec. 2018 01:13 door Martin Kemperman

Regelmatig lees ik berichten in de verschillende media over de honorering van topbestuurders. En aangezien de Wet op de Ondernemingsraden een wijziging heeft doorgevoerd die recent gepubliceerd is in het Staatsblad, heeft de OR een uitbreiding van bevoegdheden gekregen omtrent dit onderwerp. Ondernemingsraden van ondernemingen met meer dan 100 medewerkers dienen per 1 januari 2019 jaarlijks met de bestuurder in gesprek te gaan over lonen en verschillen in beloning binnen de organisatie. 

De Wet op de ondernemingsraden zal daarvoor worden gewijzigd:

A In artikel 23, ……..de ontwikkeling van de beloningsverhoudingen ten opzichte van het voorgaande jaar per verschillende groep van de in de onderneming werkzame personen.

De OR heeft dus een ruime mogelijkheid om van verschillende groepen, inclusief die van de topbestuurder, de honorering te bespreken. Als jarenlange adviseur van ondernemingsraden ben ik benieuwd op welke manier ondernemingsraden zullen omgaan met deze uitbreiding van bevoegdheden. Gaan OR-en hun invloed uitoefenen op het te voeren beleid binnen hun onderneming? Een analyse van het beleid op grond van de gegevens van de afgelopen jaren zou mij als adviseur heel nuttig lijken. Zo’n analyse geeft een beeld van de trend en door middel van het doortrekken van de lijn kan je zien waar het over een aantal jaren naartoe gaat.

Invloed uitoefenen betekent het beïnvloeden van de uitgangspunten die gehanteerd worden in het huidige beleid. Vragen stellen vergroot deze invloed.

De schoonmakers - blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 22 nov. 2018 02:20 door Martin Kemperman   [ 22 nov. 2018 06:25 bijgewerkt ]

In een uitzending van DWDD van 2-11-2018 wordt de documentaire “The cleaners” besproken. Daarin wordt toegelicht hoe Facebook duizenden berichten, foto’s en video’s selecteert die door slecht betaalde en anonieme medewerkers in de Filipijnen dag en nacht bekeken worden, zonder kennis van verschillende culturen, geschiedenis of politiek. Deze cleaners proberen de protocollen zo goed mogelijk toe te passen en verwijderen wat Facebook niet getoond wil hebben. Facebook bepaalt als commercieel bedrijf wat we te zien krijgen en wat niet. Zij geeft niet door aan de gebruikers wat wel en niet kan. Facebook blokkeert geen accounts als er strafbare informatie aangeboden wordt. 

Het maatschappelijk nut is verwaarloosbaar en de invloed enorm. Social media vervormt onze wereld en tast de democratie aan, bijvoorbeeld door het beïnvloeden van verkiezingen en het verspreiden van nepnieuws. Radio en tv-programma’s gebruiken het ook al als discussieplatform en voor velen is het een extra uitlaatklep over de maatschappij. Scheldkanonnades en (doods)bedreigingen zijn aan de orde van de dag. Politie en justitie staan vrijwel machteloos. De verschillende platforms zijn veel te groot geworden en te internationaal om aan te pakken. Er is een monster gecreëerd dat onbeheersbaar is. Het enige dat van belang is, is dat het aanbod commercieel bruikbaar is. Want commercie maakt de eigenaar en aandeelhouders schat- en schatrijk.

Het verdienmodel is gebaseerd op het verkopen van advertenties op basis van de gegevens van gebruikers waar privacyrecht op van toepassing is. Bovendien bieden ze de gelegenheid voor anonieme en persoonlijke bedreigingen. In de kranten, buiten internet, zou dat direct aanleiding zijn voor actie van politie en justitite.

In elke andere onderneming zouden medewerkers voor dergelijk gedrag tot de orde geroepen worden en zelfs ontslagen kunnen worden. Bij Facebook wordt niemand aangesproken want het is geen vergissing van een individuele medewerker, maar het is bedrijfscultuur. Men vindt dit collectief normaal en geaccepteerd.

Klagen De blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 8 nov. 2018 08:54 door Martin Kemperman   [ 8 nov. 2018 08:56 bijgewerkt ]

Er zijn steeds meer mensen die klagen over heel veel verschillende zaken. En dat terwijl wij in een land wonen waar het buitengewoon goed gaat. Zwitserland heeft de beste economie en wij hebben dat land bijna ingehaald. We hebben bijna de beste economie en toch maar klagen. Dat is opvallend. Waar komt de gewoonte van het klagen vandaan?

Vroeger woonden we aan een plein waar veel kinderen met elkaar speelden. Er waren natuurlijk ruzies en vechtpartijen en er was vooral verveling. Er waren altijd kinderen die één van de gangmakers kwamen vragen om ook buiten te komen spelen. Die kwam dan en bepaalde het spel wat men ging doen. Een idee om wat te gaan doen kwam vrijwel altijd van een van de gangmakers.
Dat vergelijk ik nu met de wereld van de klagers. Het zijn mensen die niet weten wat men met de welvaart aan moet. En net als bij de jeugd moet er een gangmaker zijn. Helaas zijn dit in veel welvarende landen juist de gangmakers die ook houden van rotzooi trappen. Iedereen kent die mensen zoals Trump en Wilders. In alle welvarende landen zijn wel partijen die het klagen over de overheid als basis hebben. Ze bereiken geen ander resultaat dan een slechte sfeer en ontevredenheid.

In de Herzberglezing van Sigrid Kaag wijst de Minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking op een ander verschijnsel. Zij legt verband met de afwezigheid van positieve reacties. In tegenstelling tot de bovengenoemde klagers zijn er geen duidelijk hoorbare opvattingen over de huidige welvaart en democratie. Er is daardoor geen evenwicht maar de klagers overheersen en bepalen de stemming.
In de tijd van de pas overleden Wim Kok als vakbondsleider en premier was er een duidelijke lijn te ontdekken in het beleid van de overheid. Hij was een duidelijke voortrekker en gangmaker. Wim Kok was ook de persoon om iedereen en alles te betrekken bij het beleid. Hij was beroemd om het werken met het poldermodel. In Amerika en de meer autoritair geleide landen is dat vrijwel afwezig.

Het belangrijkste probleem is de opwarming van de aarde. Of we nu de vervuiling gaan bestrijden of de dijken gaan verhogen,  in beide gevallen wordt de toekomst kostbaar. Het gaat veel geld kosten en we krijgen er geen welvaart voor terug. Wel meer veiligheid en gezondheid.

De Amerikaanse Harvard-psycholoog Steven Pinker schreef het boek: ‘Verlichting nu’. In sommige dingen overdrijft hij, maar hij laat zien hoe goed het met de wereld gaat. Behalve dan met het klimaat. Er is een enorme vooruitgang op het gebied van gezondheid, geluk, levensduur en van corruptie en diefstal. De laatste veertig jaar knalt het exponentieel omhoog. Vrijwel overal in de wereld. Geen reden tot klagen dus.

Overweging uitvaart Clemens Egelie - 20 oktober 2018 door Cor Spithoven

Geplaatst 8 nov. 2018 06:00 door Martin Kemperman

Noem hem Komende, Liefde. Eerste en Laatste. Alles in allen.
Die woorden klinken nog wat na. Het zijn woorden vol verwachting.
En die mogen hier vanmorgen klinken.
Leven met hoop en verwachting, het wordt ons vanuit de christelijke traditie mee gegeven.
Die christelijke traditie heeft in de loop der eeuwen wel verschillende kleuren gekregen.

Voor Clemens was dat de rooms-katholieke kleur.
Het werd hem zoals we dat zeggen met de paplepel ingegeven.
Zelf schreef hij er ooit over:
“Geboren en getogen in Limburg, betekent ondergedompeld worden in een overweldigende katholieke sfeer. Met mijnheer de deken, de pastoor, de kapelaan. Met de traditie van de bijna dagelijkse kerkgang. ’s Avond na het eten het bidden van het rozenhoedje met het hele gezin. Misdienaar. Processies en de zevenjaarlijkse Heiligdomsvaart.”
Het was al met al een veilig en warm bad.
Het hoorde er bij en er werden nauwelijks vragen over gesteld.

Maar ook Clemens werd ouder. In de puberteit kwamen de eerste vragen.
De kerkelijk leer verwoord in de catechismus, met zijn dogmatiek,
met zijn geboden en verboden sloot steeds minder aan bij zijn beleving
en bij veel van zijn generatiegenoten.
Voor niet weinigen betekende dat uiteindelijk einde verhaal wat geloof en kerk betreft.
Maar niet bij Clemens. Het waren de roerige zestiger jaren, met studentenopstanden,
maar met ook het Tweede Vaticaans concilie en de goede paus Johannes,
er verschenen artikelen van godsdienstpsycholoog Han Fortmann,
ze wezen Clemens de weg naar een andere manier van geloven,
meer open naar de samenleving, meer open ook naar andere christelijke gemeenschappen.
Zelf schrijft hij er over:
“Terugkijkend heb ik vanaf de zestiger jaren mijn inspiratie en geloofsbeleving duidelijk gezocht op vier plekken met randkerkelijke groepen, oecumenische setting, kerk van onderop en maatschappelijk betrokkenheid”.

En zo vonden jullie, Marijke, samen de weg naar oecumenische gesprekskringen,
Arca Pacis, de Hagediensten en de vieringen van de Werkhofgemeenschap.
Clemens was daar niet alleen maar deelnemer, maar ook actief betrokken.
Oecumene was voor hem niet meer ene opdracht, maar een vanzelfsprekend gebeuren.
Fijn dat we hier vanmorgen, komend uit verschillende kerkelijke tradities, in zijn geest samen mogen zijn.

In de zeventiger jaren, vertelde Clemens, kwam zijn geloofsspoor samen met het vredesspoor.
Zo kwam er een IKV, Interkerkelijk Vredesberaad in Driebergen en later werden jullie actief in de Sabeel-beweging.
Er is heel wat actie gevoerd, veel gediscussieerd, volop gedemonstreerd, maar in de geest van Clemens altijd geweldloos.

Heeft het iets opgeleverd, zal de cynicus vragen?
Er liggen nog steeds kernwapens in de wereld, ook in Nederland, vrede tussen Israëliërs en Palestijnen lijkt verder weg dan ooit, maar jullie zijn blijven hopen.
“Hoop is een gerichtheid van de geest, een gerichtheid van het hart, voorbij de horizon verankerd.”,
woorden die toegeschreven worden aan Vaclav Havèl.
Voorbij de horizon, dat kun je dus niet zien,
maar het kan niet anders dat ook daar een werkelijkheid is,
dat ook daar mensen leven die verlangen naar vrede en gerechtigheid,
mensen voor wie je een boom kunt planten.
Het zal nog vele jaren duren voor hij vrucht zal dragen,
Maar je mag blijven hopen dat eens die dag zal komen.
Hopen, ondanks alles.
Hopen, zegt Havèl, met de zekerheid dat iets zinvol is, onafgezien van het resultaat.

Johannes, de schrijver van het bijbelboek Openbaring, mocht in een visioen iets zien van achter die horizon.
Hij ziet een nieuwe hemel en een nieuwe aarde.
Als balling verbleef hij op het eiland Patmos,
en hij zag de gruwelen om zich heen van machthebbers die de kleinen kleineerden.

Elke tijd kent zo zijn machthebbers.
We kijken nu met schaamte terug op de koloniale tijd waarin slavernij heel gewoon was
en volken werden uitgebuit, grondstoffen en kunst geroofd.
Nog steeds worden we geconfronteerd met cijfers waaruit blijkt dat rijken steeds rijker worden en in verhouding daarmee armen steeds armer.
En dat is geen nepnieuws.
Clemens, de man die altijd naar oplossingen zocht, mocht ook hier werken aan kleine tekens van hoop,
door zijn betrokkenheid bij de Wereldwinkel en zijn inzet om de Utrechtse Heuvelrug tot een fair trade gemeente te maken.

Zien, soms even, schreef ooit Huub Oosterhuis, van een andere wereld.
Soms, even, mogen we iets zien van dat nieuwe Jeruzalem,
waar vluchtelingen worden opgevangen,
waar zieken worden getroost,
waar slachtoffers van geweld of van natuurrampen nieuwe kansen krijgen.
Soms mogen we er iets van zien dat God onder de mensen wil wonen
overal waar zij iets van zijn beeld uitdragen.

Ook Clemens heeft in zijn leven daar iets van mogen laten zien.
We geven hem vandaag uit handen met de woorden die Johannes hoorde in zijn visioen:
Ik zal zijn God zijn en hij zal mijn kind zijn.

Carillonklanken uit Dordrecht

Geplaatst 25 okt. 2018 05:48 door Martin Kemperman

Op een mooie zonnige zaterdag 13 oktober, gingen Philip Idenburg en ik, Albert Blok, naar de Grote Kerk in Dordrecht. Precies om 14.00 uur ontmoetten wij bij de kerk Hans Berrevoets, die wij hebben leren kennen tijdens de zomerdienst die ik 5 augustus heb mogen begeleiden. Hans en zijn vrouw Gerda waren daar, omdat ze Jan en Marieke van der Linden kennen. Na afloop vroeg Hans mij of ik het leuk zou vinden om, indien mogelijk, in contact te komen met Boudewijn Zwart. Hij is een van de bekendste beiaardiers van Nederland, mede omdat hij tijdens de rondvaart van de Koning, toen die gekroond werd, op een boot in het IJ een beiaard bespeelde.
Dat leek mij erg leuk. Op de 13e brak het moment dus aan. Het Dordse carillon is uitgebreid met 17 klokken zodat het nu met 67 zware klokken het grootste carillon van Europa is. Om daar bij te komen moesten we natuurlijk geweldig klimmen tot we in de speelruimte kwamen waar we uiteindelijk op 50 meter hoogte zaten. Na een uitleg over het ontstaan van het carillon speelde Boudewijn zelf eerst, waarna ik op de bank mocht plaats nemen. Toen ik de grondtoon C gevonden had dacht ik: hier vind ik wel mijn weg, waarop ik best wel wat liederen heb kunnen spelen. Toen ik psalm 65 gespeeld had, vroeg Boudewijn mij wat op te schuiven en ging hij naast mij zitten, zodat we bij de herhaling van dit lied het samen met vier handen konden doen. Ik speelde de melodie en hij maakte akkoorden daaronder. Nadat ik ook nog “Boek je bent geleefd” had kunnen spelen maakten we weer de lange tocht naar beneden, waar we langs het zingende kerkkoor naar buiten slopen. Nadat ik mijn dank had kunnen uitspreken aan Boudewijn en Hans zijn we weer naar huis gereden.
Deze middag was voor mij heel speciaal, omdat het voor mij voelde alsof ik de liederen als het ware uit de hemel had kunnen laten neerdalen. Eigenlijk zou je kunnen zeggen: hier beneden op deze aarde hoor je het orgel en de vleugel en vanuit de hemel de klanken van het carillon. Ik zal de middag nooit vergeten.
Albert Blok

Meedeiners Blog Cor P. Berkel

Geplaatst 25 okt. 2018 05:36 door Martin Kemperman

Iedereen kent de personen wel die overal in het overleg meedoen maar waar je niks wijzer van wordt. Ze deinen mee op de golven van de emoties en onderwerpen maar brengen geen ander standpunt in dan wat de anderen er al van gezegd hebben. Meedeiners noem ik ze.
En ik vrees dat een flink aantal daarvan ook aan de klimaattafels hebben gezeten. Ze hebben een achterban die ze tevreden moeten stellen en daar kan je niet met telkens iets anders aankomen. De werkwijze is dan zo ver mogelijk onder water blijven en alles bij het oude houden.
Voor een deel is dat ook met de huidige regering zo. Er is een regeerakkoord en daarvan mag niet afgeweken worden want dan wordt de baas boos en val je bij de anderen uit de boot. Je ziet dat bij het meest groene kabinet nooit gebeuren. Er is nu een dwingende uitspraak van de rechter en er is het nieuwe klimaatakkoord van het IPCC. Nederland is in Europa al een achterhoedespeler en nu moeten er vernieuwende besluiten genomen worden door regering en de klimaattafels
Ik heb grote twijfels over de kans van slagen. Tot op heden zijn er door de politiek vooral bezwaren geuit. We moeten niet voorop lopen in Europa, nou dat doen we zeker niet. Nederland moet de lasten niet bij de zwaksten neerleggen. De kosten zijn belangrijker dan het doel. Het mag ons geen economische groei kosten. En het gaat vooral om de centen.
Terwijl er door Schiphol om uitbreiding gevraagd wordt want het aantal vliegbewegingen neemt hard toe. Er komt een grote toename van toeristen die trappen nu al op je tenen De diesels verpesten de lucht en niet alleen in de Duitse steden maar toch komt er in Europa geen afspraak om dat drastisch te verminderen. De auto industrie is tegen. Ook hier gaat de economie voor op het klimaat.
Wat de regering ook doet om de markt de vrije hand te laten, het loopt nu echt op tal van thema's uit de hand. De overheid zal niet anders kunnen doen dan sturend in te grijpen. De overheid zal aan moeten geven wat de grenzen zijn. Dat is niet de opvatting van het de VVD of het CDA. Die denken dat zelfregulering van de markt echt werkt. Ja, ergens zal de wal het schip wel keren maar niet zonder een geduchte aanvaring.
En zo zijn er nog meer voorbeelden van op de economie afgestemde maatregelen ten koste van het klimaat. En als het zeewater stijgt en de dijken redden het niet meer zijn de kosten groter. Maar we hebben nog geen natte voeten, we geloven het nog niet. Ook het huidige kabinet is nog te veel van het oude stempel en gericht op de centen en niet op het klimaat. Dat heeft Groenlinks gezien en daarom geweigerd daaraan mee te doen.
Het gaat in de kern van de zaak om de strategie en dus de visie op de toekomst. Daar mag je Rutte niet op aanspreken want die houdt niet van visie en daar zijn de leden van het kabinet op geselecteerd. Meedeiners dus. De spanning tussen de economie en het klimaat zal dus toenemen.

Het verhaal van de rupsen Joke de Zwaan

Geplaatst 12 okt. 2018 03:40 door Martin Kemperman

Hemel, hoe ziet dat eruit, wat moet ik me daar bij voorstellen?
Niemand van ons kan je dat vertellen, wij allemaal vragen ons dat af, en dat hebben mensen alle eeuwen door gedaan. In ieder geval zou het een plek zijn waar licht en warmte, vrijheid en lichtheid is.
En om elkaar te helpen, vertelden ze verhalen over hoe het er misschien eruit zou zien. Eén ervan wil ik jullie nu vertellen.

De rupsen

Een rupsenvolkje zit tevreden in een groot veld met boerenkool-struiken. Ze hebben zich lekker volgegeten, de avondzon verwarmt hun ruggetjes en terwijl ze wat zitten na te genieten zegt één van hen:
"Hoe zou het leven na dit leven eruit zien?"
"Het leven na dit leven???  Wat bedoel je?" vraagt een ander.
"Nou als wij oud zijn en ons leven tot een eind komt, wat dan, wat hoop je dat er dan zal zijn?"
"Ik denk, zegt een dikke, vette rups "dat we dan wakker worden in een groot veld vol spruiten, lekkere hapjes die altijd aanwezig zullen zijn."
"Ik droom ervan" zegt een oude rups "dat het een plek is waar we nooit meer bang hoeven te zijn voor vogels die ons oppikken, we kunnen dan gewoon rondkruipen zonder angst".
Alle rupsen knikten ja, en er valt een stilte.

Dan zegt een heel klein rups met een zachte stem: "Ik heb wel eens gehoord dat we dan vleugels zullen hebben en dat we onder de zon vrij kunnen fladderen."
Er barst een vrolijk gelach uit. "Die is goed gek! Vleugels??? Daar moet je nog klein en jong voor zijn om zoiets te kunnen bedenken."

Dan verstomt het gelach en valt er een stilte over het veld.

In memoriam Janneke van Reenen door Joke de Zwaan

Geplaatst 12 okt. 2018 03:04 door Martin Kemperman

 
Janneke, wie was zij als Janneke, als moeder, oma en vriendin?
Zondag 10 dagen geleden zaten we in de tuin van Sparenheide over haar te praten.
Tineke, haar dochter, haalde haar telefoon tevoorschijn en liet ons een foto zien van een vrouw op de fiets in de hongerwinter.
Een beeld dat staat in Leeuwarden.
Dat is voor mij mijn moeder …niet met voedsel, maar met geweren en verzetskranten in haar tassen.
Een meisje van 18, dat vol lef en vol hartstocht voor wat goed was met die levensgevaarlijke inhoud in haar fietstassen op weg ging.
Dit is zij, haastig en snel, met energieke trapbeweging.
Tegen de wind van de tijd in, oorlogstijd.
Het liep niet goed af. U heeft het vast wel eens gehoord, zij werd opgepakt en zat drie maanden gevangen.

Janneke is geboren in Rotterdam. Een vrolijk, liefdevol gezin. Haar vader was voor haar het levende bewijs van hoe ruimhartig geloof kan zijn. Liefde voor muziek, de rode draad in haar leven, werd haar met de paplepel ingegoten.
In haar laatste weken vertelde ze dat vele malen aan wie er bij haar op bezoek kwamen.
Ze ging naar de HBS, niet vanzelfsprekend voor die tijd.
Al heel jong, rond haar 16e werd zij verliefd op Jan van Reenen uit Driebergen
Door de oorlog duurde het tot 1949 voor zij in het huwelijk traden.
Ze gingen wonen boven de winkel van de ouders van Jan, kruidenierszaak van Reenen op de Traay, daar waar nu lijstenmaker en fietsenwinkel zijn gevestigd. Jan werkte daar, Janneke hielp vaak.
In 1950 werd Bernard geboren, een jaar later, 1951 Marleen daarna na nog weer 5 jaar Tineke en tot slot René in 1966, 10 jaar jonger dan Tineke.
Inmiddels woonden ze op de Prins Hendriklaan met heel veel plezier en had Jan gekozen voor een baan op de bank.
Janneke en Jan hadden een passie voor zeilen. Op het water met de wind om hun hoofd, waren zij gelukkig. René heeft het van geen vreemde.

Ze waren dol op Engeland en zijn daar vele malen geweest.
Toen Marleen en Tineke verliefd raakten op Vlieland, dat prachtige eiland, wel iets kleiner dan Engeland, ging Janneke ook daar graag heen.
Weer een andere passie van Janneke was muziek, Bach in het bijzonder. Tot enige jaren geleden had ze nog ieder jaar een abonnement voor een Barokserie in Vredenburg.
Er was veel goeds in haar leven, zoals haar werk op Kerk en Wereld. ook daar kon ze uren over vertellen.

Maar er waren ook heel zware tijden.
Bernard, veel te jong en op een intens verdrietige manier gestorven. Het leven was te zwaar voor hem. Jan die zo graag oud wilde worden, maar op zijn 74e stierf aan longkanker
Vandaag zal zij in het graf van Bernard en Jan te ruste worden gelegd.
Met alle verdriet pakte zij toch het leven weer op, deed actief mee in voorbereidingen van de de Hagediensten. Ze fietste het hele dorp door om bij vrienden langs te gaan. Ze schonk koffie, thee en wijn voor ieder die langs kwam. Speelde quatremains met Tineke, met Frits en Marieke. Ging met Heleen op vakantie naar plaatsen aan de kust.
Totdat haar ogen steeds slechter werden en ze noodgedwongen naar een aanleunwoning op Sparrenheide verhuisde. Daar leerde ze nieuwe vrienden kennen en kon ze zeggen: “het was niet makkelijk, maar toch, ik zit hier wel op een erg goede plaats.”

De laatste maanden, opgenomen in de zorgafdeling, waren niet altijd makkelijk.
We vierden nog haar 92e verjaardag waarbij ze, met de humor die haar eigen was, zei: “beter nu nog een keertje samen feest vieren dan wanneer iedereen opgetrommeld wordt voor mijn begrafenis.”

Janneke, ook vandaag zijn wij gekomen, met al onze herinneringen. Een vrouw om niet te vergeten.

Waterstof de blog van Cor P Berkel

Geplaatst 12 okt. 2018 01:52 door Martin Kemperman

Zou er beweging komen in de aanpak van de CO2 uitstoot? De klimaattafels hebben hun rapportages ingediend. De voorzitter werkgeversvereniging VNO-NCW deed in het FD een oproep om een plan te maken boven de partijen. Een plan gericht op een grote verandering voor alle sectoren. In een ander deel van het FD brak hij een lans voor het gebruik van waterstof als energiedrager.
De opwekking van elektrische energie met wind- en zonkracht is wel op orde en zal wel snel gaan groeien. Maar dan komt het probleem van de opslag van energie in zicht. Er wordt veel onderzoek gedaan naar opslag in accu’s. Met name voor kleine auto's en voor klein gebruik lukt dat aardig maar de grote doorbraak voor opslag van grote hoeveelheden energie is er niet.

Met elektriciteit kan waterstof gemaakt worden en dat kan goed vervoerd worden en geeft geen vervuiling. Met enige aanpassing kan het gasnet gebruikt worden voor transport. In de industrie wordt waterstof al veel gebruikt en voor de transportsector is het ook goed bruikbaar. Er moeten wel extra voorzieningen komen zoals tankstations en apparatuur voor verbranding en omzetting. Technisch kan dit allemaal.
Shell gaat al tankstations bouwen en er zijn al vrachtauto’s en bedrijfsauto’s die op waterstof rijden. Daarvoor moet de waterstof omgezet worden in elektriciteit met een brandstofcel. Waterstof kan ook direct als brandstof voor de motor gebruikt worden. Het afvalproduct is water. Er wordt nog van alles onderzocht maar de vooruitzichten zijn zodanig dat een overgang naar waterstof als energiedrager er aan komt.

Er is veel literatuur en voorlichtingsmateriaal beschikbaar. En toch moet je dat niet zoeken in de media. Zowel de dagbladen als de TV doen er weinig mee en het grote publiek heeft de klok horen luiden…………. Terwijl dat moet zorgen voor de grote omzetting. Want het eerste probleem is nu een kip en ei probleem.
De omvang van de toepassingen moet groeien maar dat gebeurt alleen als de kosten laag zijn. En de kosten gaan pas omlaag als er er voldoende omzet is. Hier moet dus de overheid een rol in spelen met subsidies en stimuleringsmaatregelen. De politiek moet dus een keus maken. En dat is lastig. Er wordt nu een probleem bij gemaakt door de suggereren dat de kosten voor de omschakeling bij de minst draagkrachtigen komen te liggen.

In de regering is het CDA met de VVD bang dat ons land in Europa voor de troepen uit loopt met het klimaatbeleid. Terwijl we ver achter de troepen aan sukkelen. Zo komen we er dus niet uit. Bij een verandering moet iemand het voortouw nemen. Neemt niemand dat voortouw dan is het ook een gemiste kans. Ondernemingen hebben veel geld en ook belang bij het innoveren en investeren in de toekomst.
Het gaat dan niet alleen om het belang van de onderneming of om ons mooie land, maar om de toekomst en vooral om die van onze kinderen en kleinkinderen.

Techniek De blog van Cor P Berkel 20 september 2018

Geplaatst 20 sep. 2018 02:17 door Martin Kemperman   [ 12 okt. 2018 01:47 bijgewerkt ]

Autonomie is het hebben van de mogelijkheid om zelfstandig en onafhankelijk te zijn en te kunnen handelen. Zo wordt gesproken van een autonome auto zonder bestuurder. Het besturen van de auto is overgenomen door de computers. Zou dat de toekomst worden? En hoe ver kan dat doorgevoerd worden in de maatschappij? Als je het boek leest Homo Deus van Noah Harari wordt dat zeker de toekomst.

Zelf heb ik daar enige reserve bij. Het doet mij denken aan de oplossing van het file probleem. In mijn jonge jaren was ik werkzaam bij TNO en ontwikkelde daar een systeem van verkeersbeheersing. Nog niet zo geavanceerd als dat nu zou kunnen maar het idee en de opzet was gelijk aan waar nu naar gekeken wordt. Dat was in 1973. Ja je leest het goed, 45 jaar geleden en het is er nog niet.
Daar zijn wetten en praktische bezwaren die dat belemmeren. En daar beroept het publiek zich op en de politici volgen want die weten ook van niets. Zo is de minister van klimaat en economische zaken Wiebes de enige ingenieur in het huidige kabinet. En in de kamer zijn dat, op de 150 Kamerleden, er drie. Met technische problemen en benaderingen moet je daar dus niet zijn. Overigens Is dat in de top van veel ondernemingen niet anders. Vooral in de zorg, verzekeringen en banken is een ir. in de top een uitzondering.
Dus het lijkt mij dat Harari wel leuke vooruitzichten kan opschrijven maar dat het zo nog niet gaat werken. Dat blijkt simpel uit de maatschappelijke weerstand tegen het rekeningrijden. Ondanks de instemming van autoclubs zoals de ANWB en de Rai komt het er voorlopig niet. Maar het duurt nog even en dan kan het niet anders. Dat is niet jammer maar zo is de werkelijkheid. Het vraagt veel van mensen om op die manier te denken en te doen.

In maart 2018 botst een zelfrijdende auto van Uber van het merk Volvo op een vrouw met dodelijk gevolg. Dat zal gevolgen hebben voor de ontwikkeling van de autonome auto. Uit een onderzoek van verzekeringsmaatschappijen blijkt dat auto's met slimme instrumenten 27% van de ongevallen veroorzaakten tegen 14% met auto's die geen slimme apparatuur hebben. De techniek staat voor niets maar zorgt niet voor meer veiligheid.
De reacties van de ondernemingen is overigens voorspelbaar. Namelijk dat er betere apparaten moeten komen. Dat is niet slim want je zou eerst moeten uitzoeken wat er aan de hand is. Misschien moet er ander apparatuur komen of moeten de bestuurders er mee leren om gaan. Kortom de techniek staat voor niets maar de gebruikers zijn de zwakke schakel.

Zo zou het ook kunnen gaan met de autonome auto. De auto is wel technisch volmaakt maar de andere weggebruikers in het verkeer zijn het probleem. Een bekend fenomeen want problemen liggen altijd aan een ander.

1-10 of 162