Nieuws


Weer een demolition order

Geplaatst 18 apr. 2019 07:32 door Oecumenische Hagediensten   [ 18 apr. 2019 07:36 bijgewerkt ]

Blog van Martin Kemperman - Tent of Nations

Weer een demolition order

Deze week werk ik een paar dagen in het gebied waar de familie vier jaar geleden voor het eerst bomen heeft geplant. Het is een hele klus om zonder vallen het gebied te bereiken want de afdaling is stenig en steil en mijn teenschoentjes hebben weinig profiel. Over een deel van het gebied is in december door het leger een demolition order uitgevaardigd, hetgeen betekent dat ik werk doe dat helemaal niet mag van de bezetter. Ik voel me een vrolijke illegale arbeider en zwaai naar de helikopters die overvliegen. Ik was hier de vorige jaren ook en ben verheugd dat de jonge boompjes behoorlijk uit de kluiten gewassen zijn. Ongeveer tien procent heeft de droogte of het geknabbel en geschuur van de reeën niet overleefd. Wie weet kan komend jaar het eerste fruit worden geoogst en kunnen er ook hier olijven worden geplukt.

Als ik vanaf de helling omhoogklim omdat het weldra donker wordt, zie ik opeens een bordje aan een paal gebonden. Aan de manier waarop het is vast gemaakt begrijp ik dat het een demolition order moet zijn, maar het bordje is kaal. Een paar meter verder ligt het beruchte papier tussen de struiken. De regen is tussen het plastic door gesijpeld. Ik bel Daoud en op zijn advies neem ik het mee naar boven. Het bevel tot vernietiging betreft het gebied waarop ik aan het werk was en waarvoor al eerder op een andere plek een formulier was opgehangen. De familie heeft hiertegen  al een bezwaarschrift ingediend en moet voor de zekerheid toch weer in overleg met de advocaat.

(ontleend aan www.jodienvanark.nl)



Onzekere toekomst

Geplaatst 18 apr. 2019 03:03 door Oecumenische Hagediensten   [ 18 apr. 2019 03:06 bijgewerkt ]

Blog van Cor P. Berkel

Onzekere toekomst

Al eerder schreef ik over de keuze bij de Statenverkiezingen waarvan de uitslag een grote verschuiving te zien gaf. De oorzaak daarvan wordt toegeschreven aan de onvrede onder de burgers. Die onvrede wordt op verschillende manieren uitgelegd. Daarbij worden maatschappelijke en financiële argumenten gebruikt. Maar wat niet genoemd wordt en bij veel mensen speelt is dat men zich onzeker voelt.

Men denkt dan dat er van alles door de elite besloten en gedaan wordt en dat men daar niet bij hoort. En om het nog erger te maken vinden mensen ook dat ze gediscrimineerd worden om hun ras, geloof of huidskleur. Hoewel het strafbaar is en het ook voor de rechter komt helpt dat niet echt. Het zijn de gevoelens van onzekerheid die de aandacht moeten krijgen want vanuit die onzekerheid bepalen deze mensen hun stem. Veel mensen voelen zich blijkbaar onzeker. De roep om harder ingrijpen en straffen klinkt ook steeds luider.

De elite en de wetenschappers hebben het dus gedaan. Die moeten minder geloofd worden en minder invloed krijgen. Dat geldt natuurlijk straks ook voor de kandidaten die nu vanuit die opvattingen gekozen zijn. Een flink dilemma als je zo bent gekozen. Je behoort dan tot de elite die minder invloed moeten hebben volgens je eigen kiezers. Maar het systeem werkt zo dat die elite ook de gekozen mensen van het provinciebestuur zijn, de gedeputeerden. Daar moeten ze dan ook de kwaliteiten voor hebben.

Bij de klassieke partijen is er een kader en zijn er trainingen en bijeenkomsten om het kader te trainen. En het blijkt dat die partijen een constructieve inbreng hebben. Het werkt al jaren zonder grote problemen. De bestuurders weten wat er van hen verwacht wordt en daar stemmen de andere partijen ook hun beleid op af. De grote onbekende partij, Forum voor Democratie met onbekende en gekozen kandidaten, gaat nu haar kwaliteiten laten zien.

De overheid heeft ook geen duidelijke plannen voor de klimaatmaatregelen en hoe men die wil uitvoeren. De onzekerheid van veel mensen heeft te maken met het ontbreken van die plannen. Men wil wat men heeft beschermen en vasthouden en het werken aan een beter klimaat is een ver van mijn bed show. Dan is het verleden dichterbij dan de toekomst. Toekomstdromen hebben enkelingen nog wel maar de massa heeft zijn doel bereikt, namelijk welvaart.

In het verleden waren er van de vakbeweging en de PvdA scholingen en vormingscentra. Daar kon men kennis verkrijgen en zich scholen voor allerlei maatschappelijke functies. Zelf ben ik vele malen op de Horst geweest voor conferenties over maatschappelijke vraagstukken. En heb zelf jaren lang bij het CNV vakbondscursussen gegegeven. Dat systeem is verwaterd en vrijwel opgeheven. Maar het was een middel om onzekerheid te voorkomen.

Als onzekerheid over de toekomst de reden was om op FvD te stemmen dan neemt met deze stem de onzekerheid verder toe. Eerst was het onduidelijk wat de gevolgen van de klimaatmaatregelen voor de mensen waren. Nu komt daar de onzekerheid over de rol van FvD bij.

Blog van Cor P. Berkel: Energietransitie

Geplaatst 5 apr. 2019 00:32 door Oecumenische Hagediensten

Het wordt dringen om de ruimte in Nederland. Nu de Statenverkiezingen voorbij zijn weten de Provinciale Staten wat hen te doen staat. De energietransitie moet uitgevoerd worden en dat betekent de plaatsing van windmolens en zonnepanelen. Dat zal om een verdeling van de ruimte gaan en de Staten gaan daarover. Mooi dat we net hiervoor de samenstelling van de Staten konden beïnvloeden. En energietransitie dat wordt een hoofdzaak voor de Staten. Binnen de regie van de overheid die voor zonnepanelen en windenergie gekozen heeft. En dat betekent het realiseren ervan en gaan inplannen in de kaarten van de provincies. Dat vergt een samenwerking met de plaatselijke bevolking. De Staten zullen een prominente rol gaan spelen voor de bevolking. Maar nu al zijn de reacties van de bevolking merkbaar. Samengevat zijn die: ‘niet in mijn achtertuin’ en: geen aantasting van het landschap. Dat kan dus spannend worden. De regering ziet dat ook en stelt voor ook de bermen en ander niet gebruikt land open te stellen. Zoals de Slufter, een natuurgebied op Texel. Als je er geweest bent weet je: dat is dus al de eerste misser.

In ons propvolle land met heel veel landbouw, wegen en bebouwing voor bewoning een probleem van formaat. En alle zonnepanelen en windmolens bij elkaar leveren volgens het Internationaal Energie Agentschap (IEA) maar 1% van al onze energie op. En het IEA schat in dat het tot max 5% van de energiebehoefte kan oplopen. En Nederland is een groot gebruiker van energie en heeft weinig ruimte en het gebruik zal nog verder groeien. Dus dit wordt een probleem.

En je kan wel zeggen zon en wind is gratis maar het gebruik van het landschap niet. Alle menselijke handelingen gaan ten koste van het milieu of de ruimte. En energie is nodig voor onze welvaart. We hebben tot nu toe gedacht dat olie en gas geen nadelen hadden als energie leveranciers. En toen ontdekten we de CO2 als bron van het warmer worden van het klimaat. Het idee van gratis was kortzichtig en een vorm van potverteren. Ook nu: gratis energie bestaat niet. Er moet dus een andere keuze gemaakt worden.

Ook de keuze van vroeger die over energieopwekking gaan moeten heroverwogen worden. En dan valt kernenergie op als mogelijkheid. En vriend van mij, een docent energietechniek aan de TU Delft neemt het standpunt in dat vroeg of laat men uitkomt op kernenergie. In het FD (16-03-2018) stond een artikel van Ralf Bodelier. Daarin stelt hij dat we zonder kernenergie afhankelijk blijven van fossiele brandstof. Terwijl de kerncentrales veel verbeterd en veilig zijn en dat het afval in de komende generatie centrales hergebruikt kan worden. Misschien moeten we meer op de ontwikkelingen van de energieopwekking inzetten en minder gevoelig zijn voor onze eigen vooroordelen. Voor de or betekent dit dat de techniek niet stil staat. En dat de mens geen handeling kan verrichten zonder een belasting te zijn voor het milieu. Schone handen houden kan dus niet. Maar wel de risico’s bij het belasten van het milieu voor het leven op deze planeet zo klein mogelijk houden.

Bericht van Jodien en Martin

Geplaatst 5 apr. 2019 00:09 door Oecumenische Hagediensten   [ 6 apr. 2019 15:15 bijgewerkt ]

Het is een hele ervaring: een ochtend mee met Jihan, de vrouw van Daoud Nassar, naar haar vrouwencentrum in Nahalin. Samen met Gerdien, een Nederlandse mede-vrijwilligster, daal ik de heuvel af naar het dorp waar de Tent of Nations vlakbij ligt.

Acht gesluierde vrouwen tussen 17 en 25 jaar zitten om een tafel, er wordt gezellig gepraat en ze  maken armbandjes van elastisch draad met gekleurde sponzen kraaltjes en vernikkelde versierseltjes ertussen.

We worden uitgenodigd mee te doen, maar mijn vingers zijn van het wied - en waswerk op de Tent of Nations zo ruw en gezwollen dat ik geen kraal door een oogje krijg. Geen nood: drie paar handen helpen me om een armbandje voor mijn kleindochters te maken. Ondertussen worden er allerlei vragen afgevuurd in t Arabisch en Jihan last een rondje kennismaking in. De vrouwen zijn vooral benieuwd naar onze naam, leeftijd, familie en hobby’s. Als ook zij zich voorstellen, blijkt dat dit de vragen zijn die ze op Engelse les behandelen, en zeker 4 van de 8 kunnen in het Engels zichzelf voorstellen. Ze wonen allemaal nog thuis, dat wil zeggen: met ouders, al of niet getrouwde broers en zussen en neven en nichtjes. Hun hobby’s zijn: winkelen, make-up of koken. Twee hobby’s springen eruit: reizen en paardrijden. Als ik vraag of ze dat ook doen, zegt Jihan: natuurlijk niet. Ze kunnen geen kant op en een paard is veel te duur en vrouwen mogen bovendien niet paardrijden, maar ze blijven dromen......Na afloop vertelt Jihan dat Nahalin een heel conservatief dorp is, waarin vrouwen eigenlijk geen ontwikkelmogelijkheden hebben, thuis hun moeder helpen en wachten op een huwelijk, soms als 2e of 3e vrouw.....

Haar vrouwencentrum biedt vier ochtenden in de week de mogelijkheid om Engels te leren, computerlessen te volgen, kleine producten te maken (zoals armbandjes van gebruikt materiaal die ze kunnen verkopen, schrijf-en dichtcursussen te volgen en coaching te krijgen voor de huiselijke problemen waar ze volop mee te maken hebben. Soms verbiedt vader of broer het om hier te komen, maar door de onderlinge band en steun worden ze gesterkt om, zo beperkt als het kan, zelf aan hun toekomst te werken.

   

De tekst aan de muur verwart me: ik zou niet weten hoe ik hier moet helpen, maar hoe hangt mijn eigen ‘survival’ samen met hun strijd?

Onze aanwezigheid hier is de verbinding.

Ons meewerken aan een heuvel, waar druiven en olijven kunnen groeien tegen de overwoekering van het gras in; waar ondanks de oprukkende settlements wordt geplant, gewied, gesnoeid en gezorgd; waar groepen uit de hele (westerse) wereld over de stenige wegblokkade klauteren om het verhaal van de vierde weg van de familie Nassar op zich in te laten werken.

 

 


Healing place.

Er komen hier vrijwilligers van alle snit. Helemaal uit Finland kwam onlangs een oud-Haarlemmer van bijna zeventig. Een jaar geleden was zijn vrouw overleden en hij had een jaar van rouw achter de rug waarin hij weinig aandacht aan zijn gezondheid had besteed. Hij was zo vermagerd dat hij ’s nachts vanwege de kou moeite had om zich warm te houden. Overdag bewoog hij zich langzaam voort. Dat kwam niet door zijn conditie maar door zijn passie voor planten. Hij boog zich tot bijna met zijn neus in elk bijzonder plantje dat hij zag en probeerde er een foto van te maken. Hij was gauw moe en kon het zware werk niet aan. Daoud Nassar had dit al snel in de gaten en stelde voor dat Jan elk plantje op de heuvel zou fotograferen zodat hij deze op de website van de Tent of Nations kon plaatsen. Veel vrijwilligers die zomers komen hebben namelijk geen idee van de rijke bloemenpracht van het voorjaar. Zo had Jan ook een belangrijke taak en mede daardoor leefde hij met de dag meer op. Hij kreeg meer kleur en praatjes en at elke dag meer. Jammer genoeg kwam het koude en natte weer terug en werd Jan behoorlijk verkouden.

Hij zocht zijn toevlucht in Bethelem, waar in meerdere herbergen nog volop plaats was

We zijn inmiddels vijf weken hier en hebben een ongekend koude en natte tijd achter de rug. Dat maakt het verblijf hier af en toe tot een echte survivaltocht, waar Martin veel beter tegen kan dan ik. Komend weekend gaan we even bijtanken in het benedictijnse klooster Abu Gosh, ten westen van Jeruzalem.

We zullen ons zondagmorgen daar in de kapel met jullie verbonden voelen.

Liefs van Martin en Jodien



Gevangenis en paradijs

Geplaatst 21 mrt. 2019 07:11 door Oecumenische Hagediensten

Bericht van Martin Kemperman en Jodien van Ark vanuit de Tent of Nations

Terwijl ik dit schrijf hoor ik op de achtergrond de basgeluiden van het poerimfeest uit een van de joodse nederzettingen hier in de buurt. Het had mij mooi geleken om een feest bij te wonen maar de setllements hier in de buurt zijn voor ons alleen toegankelijk na schriftelijke toestemming van de militaire commandant.

We hebben bewogen dagen achter de rug. Bezoeken aan Hebron en het Jad Vashem Museum in Jeruzalem gaan niet in de koude kleren zitten. 

 In Hebron horen we van onze gids Ehan die met zijn moeder vlakbij een checkpoint woont hoe moeilijk de leefomstandigheden zijn voor de Palestijnen in de oude binnenstad. De situatie verslechtert nu organisaties als de EAPPI niet meer in Hebron mogen komen omdat ze alleen maar negatieve berichten over het Israëlische leger zouden verspreiden. Er gaat bijna geen dag voorbij of er vallen slachtoffers in Hebron, zoals onlangs nog twee kinderen die bij een brand omkwamen omdat de brandweer vanwege oponthoud bij de checkpoints veel te laat ter plekke kon zijn. Met een zwaar gemoed over de vraag hoe het hier verder moet verlieten we deze naargeestige stad waar aartsvaders en -moeders begraven liggen.

Bij het bezoek aan het Jad Vashem Museum heb ik me vooral gericht op de persoonlijke verhalen van mensen en op de kwalijke rol van de christelijke traditie bij het verspreiden van het antisemitisme. Ook werd me duidelijker hoe urgent het was voor de Joden die de holocaust hadden overleefd om een eigen land te krijgen en hoe verschillend er over de inrichting van het land en de relatie met de Palestijnen werd gedacht. Jodien heeft vooral de tuin bezocht met bomen voor de redders van ondergedoken joden en raakte diep onder de indruk van het kindermonument waar in een pikdonkere ruimte een sterrenhemel zichtbaar wordt en de namen van omgebrachte kinderen werden voorgelezen.

 

En hier is de heuvel door de overvloedige regenval van de afgelopen weken en het heerlijke weer van de afgelopen dagen omgetoverd tot een zeldzaam grasgroen en veelkleurig bloemenparadijs. De temperatuur is heerlijk en omdat de sapstroom door de koude periode nog niet op gang is gekomen is er veel werk rond de bomen te doen. De grotten krijgen een grondige schoonmaakbeurt. Dat is ook wel nodig want ze ruiken muf en de matrassen zijn erg klam en overal ligt rommel verspreid. Jodien werd er bijkans moedeloos van. Ook hadden we zo weinig ruimte voor onszelf en zijn we door alle hekken met roestige sloten omgeven, dat we ons gevangen voelden. Gelukkig hebben we nu een grot voor ons alleen. Vandaag zou Jodien mee naar het vrouwencentrum in het Palestijns dorp Nahalin dat hier onderaan de heuvel ligt. De bijeenkomst is afgeblazen omdat de vrouwen naar de begrafenis gaan van hun dorpsgenoot die gisterenavond door een Israelische militair is doodgeschoten. Wat de man heeft misdaan in de ogen van de militairen is niet duidelijk. Feit is wel dat een dorpsgenoot die de man naar het ziekenhuis in Bethlehem vervoerde, bij terugkomst door de soldaten is neergeschoten. Een akelig verhaal, voor ons net zo dichtbij als Utrecht voor jullie. Terwijl de Palestijnen massaal staken om deze brute moord dalen hier opnieuw flarden met vrolijke poerimmuziek af van de heuvels waar de settlements staan. En wij volharden in het onkruid wieden, het snoeien en het zaaien van alle zaden die Martin kocht van jullie bijdrage. We gaan de groentes en zonnebloemen hier met hoop en liefde opkweken!

Een hartelijke groet voor jullie allen,

Jodien en Martin 

Hongerdoeken in Domkerk

Geplaatst 21 mrt. 2019 05:41 door Oecumenische Hagediensten

"Hongeren naar gerechtigheid"

Tijdens de vastentijd 2019 (7 maart tot en met Goede vrijdag 19 april) zijn in de Domkerk in Utrecht hongerdoeken te zien. In deze periode is er elke donderdag om 14.00 uur een gratis rondleiding langs de hongerdoeken. 

Het gebruik van hongerdoeken stamt uit de Middeleeuwen. Tijdens de vastentijd (veertig dagen voor Pasen) hingen de doeken in de kerk om het zicht op het altaar te ontnemen als een aansporing voor de mensen om tot inkeer te komen. De doeken toonden afbeeldingen van verhalen uit de Bijbel: vanaf het scheppingsverhaal tot aan de laatste levensdagen van Jezus. Vanwege de vastentijd en het daar bij horende hongergevoel, kwam de benaming 'hongerdoek' in zwang. Na de Reformatie (16e eeuw) verdween het gebruik van de hongerdoek.

In 1976 gaf Misereor, de Duitse missieorganisatie, de oude Middeleeuwse traditie een nieuw leven. Nu met de bedoeling om te dienen als bezinning op het leven en lijden van Jezus. De doeken leggen een verbinding tussen de traditie van het vasten en de hedendaagse wereldwijde problemen als honger en armoede. Elke twee jaar nodigt Misereor een schilder uit Afrika, Latijns-Amerika of Azië uit om een schilderij te maken. Van het schilderij worden hongerdoeken gemaakt die gebruikt worden voor bezinningsmomenten tijdens de veertigdagentijd in protestantse en Rooms-katholieke kerken.

Kunst als plek van dialoog
De hongerdoeken vormen een brug naar de grote culturele en spirituele rijkdom van landen in het Zuiden. De meeste kunstenaars die de hongerdoeken hebben geschilderd, kennen zowel het Zuiden als het Noorden. Zij zijn door hun hongerdoeken bruggenbouw(st)ers tussen hun eigen en onze cultuur en spiritualiteit. Met deze tentoonstelling wil Vastenactie laten zien dat Hongerdoeken een bijdrage leveren aan de dialoog tussen het Zuiden en Westen. Ontwikkelingssamenwerking is werken aan armoedebestrijding en het verbeteren van leefomstandigheden voor alle mensen. We kunnen daarin enkel slagen wanneer we oog hebben voor mensbeelden en waardepatronen. Kunst, cultuur en religie zijn de plekken waar beelden voor een nieuwe wereld ontstaan. Hongerdoeken laten zien dat ontwikkelingssamenwerking geen eenrichtingsverkeer is. Ze drukken ten diepste uit dat er geen ‘hulpgevers’ en ‘hulpontvangers’ zijn, maar dat iedereen op deze éne wereld leeft en dat we samen van deze wereld een plek kunnen maken waar het goed leven is voor iedereen.

Praktische informatie
U kunt de tentoonstelling bezoeken van donderdag 7 maart t/m Goede Vrijdag 19 april 2019 in de Domkerk in Utrecht (Achter de Dom 1). De toegang is gratis.

Openingstijden Domkerk:

  • maandag t/m vrijdag van 11.00 - 16.00 uur
  • zaterdag van 11.00 - 15.30 uur
  • zondag van 13.30 - 16.00 uur

Bij het hongerdoek - 2

Geplaatst 21 mrt. 2019 04:22 door Oecumenische Hagediensten

Mens waar ben je?

Het blijft een appellerende uitnodiging om de gang van de Veertig Dagen met elkaar te gaan!

Waar ben je? Kom op! Werk aan de winkel om deze aarde heilzamer, schoner en vreugdevoller te

maken, dichtbij en ver weg, zo denk ik dan.

Wat mij het meeste treft in het hongerdoek is die aarde uit Getsemane, aarde uit de tuin waar ooit

gebeden en geschreeuwd is door die man uit Nazareth, wetend dat zijn einde nabij was.

Aarde die dus tot nadenken stemt. Daar is eigenlijk het hele middengedeelte van de afbeelding op

gestoeld.

In die aarde twaalf rood omrande stenen verwerkt. Via de stenen wordt naar ons verwezen als volgelingen van Jezus. En

werken aan een menswaardige en duurzame wereld kost bloed, zweet en tranen. Laten we daarbij

niet in slaap vallen, of erger nog, ons in slaap laten sussen, zo lees ik in een commentaar.

Ergens zit ook een gedachte dat de stenen de 12 stammen van Israël duiden. We mogen dus onze

eigen associaties maken. De eenvoud van het doek vraagt erom.

Bij nader inzien zie je overal een kleine rode gloed in dit hongerdoek doorbreken. Is dat niet het

verdriet, het lijden, het troosteloze uitzicht in vele levens, ver weg en dichtbij? Ook het kleine rode

kruis links, bijna onzichtbaar, op de rand van het doek is symbool voor het lijden van Jezus.

Wie brengt toekomst, wie haalt ons er door heen?

Het Christus monogram, rechts, ook aan de rand van het doek in de vorm van 1 plus een keer teken.

Dat betekent dat Jezus’ boodschap bij voorkeur was en is bestemd voor de mensen aan de

rafelranden van de maatschappij.

Tot slot een gebed over Jouw tuin - ons Getsemane:

 

Bloed doordrenkt de aar

in die tuin,

waarin jij ‘s nachts gebeden hebt,

alleen,

tegen de godverlatenheid.

Steenachtig en harde aarde

in die tuin

waarin jij bevangen was door angst,

alleen,

voor wat komen zou,

gewelddadig, onrechtvaardig.

Vruchtbaar de aarde

in die tuin

met zaden van de olijfboom.

Twaalf stammen,

duizenden jaren oud.

Mannen en vrouwen

die jouw woord horen

en het verder vertellen

over de hele wereld

met hart en ziel.

Mens waar ben je?

 

Marijke Egelie

 

 


Blog van Cor P. Berkel

Geplaatst 21 mrt. 2019 04:01 door Oecumenische Hagediensten

Even wachten...pizza!

In het nieuws las ik over het werk van bezorgers van maaltijden bij Deliveroo. Volgens de rechter heeft Deliveroo de koeriers ten onrechte gedwongen een bestaan als zzp-er te accepteren. Bovendien valt Deliveroo wel degelijk onder de cao voor beroepsgoederenvervoer. De rechtbank greep in en ook de overheid roerde zich indirect in de discussie doordat een 20-jarige bezorger, die ook lid is van de jongerenafdeling van de PvdA, een zaak aan spande met steun van zijn partij.

Andere voorbeelden die in het verlengde liggen van het voorbeeld bij Deliveroo zijn het werk van taxichauffeurs bij Uber en het werk van huishoudelijke hulpen bij Helping. Feitelijk betalen zzp-ers minder belasting door een aftrekregeling, betalen niet mee aan een collectieve pensioenregeling en arbeidsongeschiktheidsverzekering. Maar bij een ongeval of pensionering vallen deze zzp-ers in de bijstand van de overheid als zij niets hebben gespaard.

In Nederland is er sprake van een vrije markt met een enorme speelruimte om zaken zelf te regelen, maar ook de overheid is een partij met eigen belangen. De overheid realiseert zich dat al deze vrijheid voor ondernemingen ten koste kan gaan van de eigen belangen. Een belang dat draait om het nemen van verantwoordelijkheid en ‘wie gaat dat betalen’. De overheid moet orde scheppen en laten zien dat er een andere wind gaat waaien. Kaders scheppen voor de markt waarbinnen die markt de vrijheid heeft om te ondernemen. Langzaam maar zeker gaat het roer om, want er zijn natuurlijk veel meer terreinen waarop de overheid kan ingrijpen in de vrijheid van de burgers of onderneming. Denk bijvoorbeeld aan de energietransitie.

De manier waarop platformorganisaties als Deliveroo hun organisatie inrichten, ontslaat hen van de verplichting om de medezeggenschap op orde te brengen. Zzp-ers worden niet beschermd door het arbeidsrecht en er is geen wettelijke verplichting om de personeelsvertegenwoordiging te regelen. De Wet op de Ondernemingsraden heeft nog geen antwoord geformuleerd over hoe platform organisaties om dienen te gaan met medezeggenschap.

Ondanks ontbrekende wetgeving heeft Deliveroo hier een antwoord op gevonden door de oprichting van het Rider Forum, een groep bezorgers die de bezorgers van hun eigen stad vertegenwoordigen en geregeld als groep in contact zijn met het hoofdkantoor in Amsterdam met als doel om de ‘algemene rider happiness’ te bevorderen.

Maar het zo snel mogelijk afleveren van zowel pakketten en maaltijden roept hele nieuwe problemen op op de arbeidsmarkt. Daar vraagt de consument niet om maar het wordt als service aangeboden door de maaltijdleveranciers. Zo worden diensten en producten op de markt gebracht. niet omdat de klanten dat vragen maar omdat de ondernemingen nieuwe markten creëren.

Het gaat om zoveel mogelijk geld verdienen.

Bericht van Martin en Jodien

Geplaatst 8 mrt. 2019 02:41 door Oecumenische Hagediensten

Aswoensdag 2019,

Lieve mensen,

We zijn ruim een week geleden bij de Tent of Nations aangekomen en konden meteen voor Sinterklaas spelen. Van het geld dat we van de Hagediensten en enkele vrienden meekregen hebben we uit Nederland een drietal topkwaliteit snoeischaren en allerlei strooigoed in de vorm van groentezaden gekocht. De gebroeders Nassar, Daher, George en Dawoud, zijn er heel blij mee. Ze bedanken jullie hartelijk en nodigen jullie uit om ook zelf te komen.
Na een zonnige, eerste dag sloeg het weer om. Het werd guur koud en regende zo intens dat dat het water door de dikke rots drong en in straaltjes de grot binnenliep. Bibberkoud vonden we een herberg in Bethlehem. We waren samen met Hidde, een jongen uit Ede, die helemaal straalde bij het binnengaan van de Geboortekerk en ons nog dagelijks verrast met zijn onbevangen geloof in de letterlijke waarheid van de bijbelverhalen. We brachten een bezoek aan Hijazi Eid, onze Palestijnse gids op het Abrahampad en hoorden van hem dat het leven van de Palestijnen er niet eenvoudiger op is geworden. Zo zit zijn schoonzoon al ruim een jaar in administratieve hechtenis. Dit is een soort preventieve gevangenschap door het Israëlische leger, waaraan geen rechter te pas komt.
Het is hem al vaker overkomen. Ook de Palestijnse Autoriteit had het al op hem gemunt. Hij zet zich namelijk in voor mensen die om onduidelijke redenen in gevangenschap zitten. Zijn zoontje van acht heeft hem al met al nog geen 365 dagen in zijn hele leven gezien. Het jochie liet ons onderstaande tekening zien waar zijn veerkracht van afstraalt. Kijk maar naar de zon en de vrolijke, stevige bomen.Hijazi zelf blijft zich onverdroten inzetten om Palestijnse jongeren aan het wandelen te krijgen. Hij is nu in overleg met Daoud Nassar om voor de bewoners van het Palestijnse dorpen onderaan de heuvel een wandeling uit te zetten waarbij ook de Tent of Nations wordt aangedaan. Over de opstelling van de Palestijnse Autoriteit is Hijazi furieus. Abbas en consorten zijn alleen maar uit op het behoud van hun positie en zelfverrijking, vindt hij, terwijl de werkeloosheid, armoede en onvrede bij veel mensen toeneemt.
Vanaf zondag is het weer opgeknapt -gisteren nog wel een regenachtige middag- en zijn we weer aan het werk gegaan. Jodien is in en om de grot de boel op orde aan het brengen terwijl Hidde en ik samen met de broers op het land werken. Het zal niet lang meer duren of de sapstroom in de bomen komt hier op gang en het een race tegen de klok om de bomen op tijd gesnoeid te krijgen. Deze week zijn de wijnstruiken aan de beurt. De combinatie van compost en overvloedige regen maakt dat het soms een hele zoektocht is om de vorig jaar geplante stuikjes terug te vinden en van gras en bloemen te ontdoen. Na het wieden en snoeien spreiden we een deel van het weggehakte gras als een bedje om de nog jonge struiken om zo uitdroging en erosie te voorkomen en een extra compostshot toe te dienen.
Vannacht slaapt er hier een groep Nederlanders, die een reis door Israël en Palestina maken.
Ze blijven hier een paar dagen en morgen helpen zij met wieden. Het is bijzonder om hun indrukken te horen. Volgens de Joodse Israëliërs die ze spraken was het meest haalbare één staat met gelijke rechten voor Joden, Palestijnen en overige minderheidsgroepen. De weg er naartoe is echter lang en de politici die nu aan de macht zijn vormen het grootste obstakel om ook maar een stap in deze richting te zetten. Ook de linkse oppositie heeft nog geen gezamenlijk perspectief voor een vreedzame oplossing van het conflict.
Vanaf de heuvel van de Tent of Nations kun je met eigen ogen zien wat de gevolgen van de huidige politiek van Israël zijn. Al maar verder oprukkende, illegale, Joodse nederzettingen die onderling verbonden worden met toegangswegen die veelal niet toegankelijk zijn voor Palestijnen. Steeds als ik me van het werk opricht en om me heen kijk is er die dubbele gewaarwording. Enerzijds is er het schitterende heuvellandschap met zoveel groen en bloemen, anderzijds zie je overal de nederzettingen met idyllisch witte huizen met rode daken. Het went gewoon niet. Tegelijkertijd voel ik me hier veilig en op mijn gemak. Het is heerlijk om met één ding tegelijk bezig te kunnen zijn en op een dag als vandaag de zon en de koele bries te voelen. “Elke wijnstok die klaar is om uit te lopen en vrucht te dragen is een stap richting Gods koninkrijk,” zei Jodien laatst. Dat was raak gezegd. En ‘de wijn als voorteken van Gods koninkrijk’ zoals we in de Hagediensten vaak zeggen bij het rond laten gaan van de wijn, komt er niet zomaar. Het werk om het zover te laten komen is gelukkig wel iets waar ik heel vrolijk onder blijf.

Lieve groet ook van Jodien, Martin.

Als het levenseinde komt

Geplaatst 8 mrt. 2019 02:13 door Oecumenische Hagediensten

Door toegenomen leeftijdsverwachting, keuze aan medische behandelingen en persoonlijke mondigheid, staat de laatste jaren het gesprek over het levenseinde volop in de belangstelling. Zowel in het publieke debat als in de privésfeer. Wat is waardig leven en sterven? Wanneer is een leven voltooid en wie bepaalt dat? Wat is palliatieve zorg en wat zijn de mogelijkheden van en grenzen aan euthanasie?
Naast medische vragen, speelt de ethiek een rol en ook iemands geloofsovertuiging. Dat laatste merken vooral ook de pastorale medewerkers van de Protestantse Gemeente Driebergen die in gesprekken met deze vragen te maken krijgen.
Omdat zij vermoeden dat de vragen rond levenseinde breder leven is er op dinsdagavond 19 maart a.s. een informatie- en gespreksavond in Nieuw-Salem te Driebergen.
Als spreker is uitgenodigd plaatsgenoot dr. Martin Smalbrugge. Hij is specialist ouderengeneeskunde en werkt als hoofd van de opleiding tot specialist ouderengeneeskunde en senior onderzoeker bij de afdeling huisartsgeneeskunde en ouderengeneeskunde van het Amsterdam UMC, locatie VUmc, te Amsterdam. Zijn onderzoek richt zich vooral op de zorg voor verpleeghuisbewoners met stemmingsstoornissen (depressie, angst), dementie en beroerte.
Daarnaast is mevr. Fia Oomen als spreker uitgenodigd. Zij werkt als predikant-geestelijk verzorger binnen de Warande Zeist op de psycho-geriatrische, somatische en revalidatieafdelingen. In 2017 verscheen van haar hand het boek “Gebroken glas” – praktijkverhalen van een geestelijk verzorger. Op deze avond deelt zij 2 verhalen en is zij met een uitgebreide boekentafel aanwezig.
Aansluitend is er na een pauze gelegenheid om met de sprekers en elkaar verder van gedachten te wisselen over vragen die hun beider bijdrage ongetwijfeld oproepen. (Margreet le Clerq)
Plaats: Nieuw – Salem, Grote Kerk Driebergen, De Lei 86.
Tijd: Dinsdagavond 19 maart a.s. Vanaf 19.30 is de zaal open en is er koffie/thee, om 20.00 uur start de avond.

1-10 of 116